Η Ανοιχτή Επιτροπή Αγώνα Ιεράπετρας αναφέρει: Αντικείμενο κατακραυγής ―και δίκαια- έγινε τις τελευταίες μέρες ο δήμος Ιεράπετρας. Πρώτα οι ενενήντα εξαθλιωμένοι και ταλαιπωρημένοι άνθρωποι που, με απόφαση της δημοτικής αρχής και την ανοχή της πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου, κρατήθηκαν στα τσιμέντα της αποβάθρας, χωρίς περίθαλψη, χωρίς στρώματα, με μία δημόσια τουαλέτα, κάτω από τον ήλιο και τη βροχή. Έπειτα οι αλλεπάλληλες αφίξεις που οδήγησαν εφτακόσιους εξήντα συνολικά μετανάστες στα δικά μας παράλια και βρέθηκαν ―πάλι με απόφαση της δημοτικής αρχής― στοιβαγμένοι στον υπαίθριο χώρο της ΑΓΡΕΞ, με 4 (!) χημικές τουαλέτες και μόλις 14 σκηνές, δίπλα σε σκουπίδια και απορριμματοφόρα, υπό καταρρακτώδη βροχή. Σήμερα 311 νέες αφίξεις οδηγήθηκαν στον ίδιο απαράδεκτο χώρο. Πριν από αυτούς, διακόσιοι, πιο πριν εβδομήντα, πενήντα, εκατό… στοιβαγμένοι σε ακατάλληλα μέρη (κλειστά σχολεία, γυμναστήρια, αποθήκες) που εξελίχθηκαν σε υγειονομικές βόμβες.
Μοναδικά στοιχεία να αμβλύνουν τη βαρβαρότητα, η αλληλεγγύη πλήθους κατοίκων που έτρεξαν ―και τρέχουν― να συνδράμουν με ότι μπορούσαν (από φάρμακα και παιδικές τροφές μέχρι σκηνές και κοντέινερ για να προστατευτούν οι άνθρωποι από τη βροχή) και η υπεράνθρωπη συνδρομή εθελοντών είτε του Ερυθρού Σταυρού είτε απλών κατοίκων που φρόντισαν τους αρρώστους, τις έγκυες και τα παιδιά, οργάνωσαν την παραλαβή και διανομή της βοήθειας, πρόσφεραν όπως μπορούσαν. Αυτοί, με τη μικρή αλλά καταλυτική ανθρωπιά τους, απέναντι στην εσκεμμένη κυβερνητική πολιτική ανθρωποποίησης και στοχοποίησης των κατατρεγμένων και τα χυδαία ρατσιστικά αντανακλαστικά μέρους της τοπικής κοινωνίας.
Μήνες τώρα οι καραβιές διαδέχονται η μία την άλλη: Άνθρωποι κυνηγημένοι, από εμπόλεμες ζώνες ή περιοχές που υφίστανται γενοκτονία ή/ και ανθρωπιστική κρίση (όπως το Λίβανο, το Σουδάν, την Υεμένη, την Αιθιοπία), από χώρες που λιμοκτονούν στραγγαλισμένες από την άγρια εκμετάλλευση των ανεπτυγμένων ιμπεριαλιστικών χωρών και των πολυεθνικών τους, από αυταρχικά ή ακραία θεοκρατικά καθεστώτα (Αφγανιστάν, Αίγυπτος, Συρία). Άνθρωποι που αναγκάζονται να φύγουν από τη γη τους, να αφήσουν πίσω τις οικογένειές τους, να μπουν σε ένα σαπιοκάραβο πληρώνοντας χιλιάδες δολάρια (συχνά με τη συνδρομή όλου του χωριού) με την ελπίδα να ξεφύγουν από τον πόλεμο, την πείνα, τη φυλακή ή το θάνατο, να φτάσουν στην «αναπτυγμένη δύση» κι εκεί να δουλέψουν και να θρέψουν την οικογένειά τους πίσω στην πατρίδα.
Μήνες τώρα, κυβέρνηση, δημοτικές και περιφερειακές αρχές πετάνε ο ένας το μπαλάκι στον άλλο χωρίς κανένα ουσιαστικό μέτρο διασφάλισης ανθρώπινων συνθηκών υποδοχής και φιλοξενίας των μεταναστών/ προσφύγων. Ακόμη χειρότερα, χρησιμοποιούν την αφόρητη κατάσταση που δημιουργεί η δική τους απάνθρωπη διαχείριση για να υποκινήσουν τα ποταπότερα αντανακλαστικά, τον κοινωνικό αυτοματισμό που ρίχνει την ευθύνη στους ίδιους τους μετανάστες, δικαιολογεί και διαιωνίζει την απάνθρωπη διαχείριση.
Κραυγές αγανάκτησης για τους άπλυτους που «επέλεξαν» να έρθουν παράνομα στη χώρα μας ―και μάλιστα στις ακτές της περιοχής μας― ενώ δεν έχουν πραγματική ανάγκη (γι αυτό και είναι κυρίως νέοι άντρες), που είναι απολίτιστοι και γι αυτό βρωμίζουν και καταστρέφουν τους χώρους όπου τους στοιβάζουμε (κι όχι επειδή οι χώροι είναι απολύτως ακατάλληλοι), που στο κάτω – κάτω δεν είναι δικό μας πρόβλημα, γιατί εμείς δεν είμαστε ρατσιστές (είμαστε χριστιανοί και πατριώτες) αλλά δεν έχουμε τα αναγκαία μέσα και, τέλος πάντων, και να τα είχαμε, απλά δεν τους θέλουμε εδώ να υποβαθμίζουν την περιοχή μας: αυτό ήταν το περιεχόμενο πλήθους τοποθετήσεων στο δημοτικό συμβούλιο Ιεράπετρας της 15ης Σεπτεμβρίου, τέτοια σχόλια κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης∙ ένας οχετός αγριανθρωπισμού, απανθρωποποίησης κατατρεγμένων ανθρώπων και δικαιολόγησης βάναυσων και απαξιωτικών συμπεριφορών.
Βλέπετε, είναι πολύ πιο εύκολο να καταπιεί κανείς την κυρίαρχη προπαγάνδα και να τα βάλει με τον ανήμπορο και τον ανυπεράσπιστο, αντί με τους πραγματικούς υπεύθυνους: την «πολιτισμένη» δύση του Τραμπ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ που σπέρνει πολέμους και εκμετάλλευση και θερίζει πρόσφυγες και μετανάστες ή με την εθελόδουλη ελληνική κυβέρνηση που έχει μετατρέψει τη χώρα μας σε αποθήκη ψυχών και φυλακή των κατατρεγμένων της γης, προκειμένου να απαλλαγούν από αυτούς οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μας –οι ίδιοι που μας αποκαλούσαν τεμπέληδες και μας φόρτωσαν 3 μνημόνια και εκατομμύρια σε χρέη. Είναι πολύ βολικό για όλους αυτούς να φτιάχνουν «εισβολείς» στα πρόσωπα των μεταναστών και των προσφύγων που φτάνουν στη χώρα μας, να τους μέμφονται που έρχονται παράνομα ―όταν οι ίδιοι δεν τους δέχονται νόμιμα―, να τους κατηγορούν που συσσωρεύονται εδώ ―όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις (όλες των τελευταίων ετών) είναι αυτές που έχουν αναλάβει την υποχρέωση να συγκρατούν τα κύματα των κατατρεγμένων. Αυτές οι κυβερνήσεις είναι που όταν δεν τους αφήνουν να πνιγούν (Αγαθονήσι, Πύλος), τους εγκλωβίζουν σε «δομές φιλοξενίας»-κάτεργα, όπως στην Αμυγδαλέζα, το Ψυγείο του Ηρακλείου ή την Αγυιά των Χανίων.
Είναι πολύ πιο εύκολο να ρίξει κανείς το φταίξιμο για την ανεργία, την κατρακύλα του βιοτικού μας επιπέδου, την υποβάθμιση της χώρας, του δήμου και της ζωής μας στους «λαθρομετανάστες» που μας παίρνουν τις δουλειές, που δέχονται να δουλεύουν με λιγότερα και χωρίς ένσημα, που παίρνουν επιδόματα ενώ εμείς δεν μπορούμε να βγάλουμε το μήνα, παρά να τα βάλει με τις κυβερνητικές πολιτικές όλων των τελευταίων κυβερνήσεων («αριστερών» και δεξιών) που έχουν καταστρέψει την οικονομία, έχουν εξαφανίσει τη βιομηχανία και την παραγωγή, έχουν ρημάξει τον αγροτικό τομέα, έχουν ιδιωτικοποιήσει τα πάντα, έχουν ρίξει τους μισθούς στα τάρταρα, έχουν καταργήσει εργασιακά, ατομικά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Είναι πιο εύκολο να συμπονούμε τον Ουκρανικό ή και τον Παλαιστινιακό λαό που είναι μακριά και υποφέρουν στη χώρα τους, παρά τους «μαυριδερούς κακομοίρηδες» από την Ασία και την Αφρική που θαλασσοπνίγονται αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο και δε μένουν στη χώρα τους να πεθάνουν. Σε αυτούς αρνούμαστε ακόμα και μια υποτυπώδη ανθρώπινη δομή υποδοχής, ένα στεγνό κρεβάτι, ένα καθαρό μπάνιο με ντουζιέρα, ένα διερμηνέα, περίθαλψη, λίγη αλληλεγγύη και συμπόνια.
Είναι πολύ βολικό να υιοθετούμε την προπαγάνδα για τα δήθεν παχυλά επιδόματα των μεταναστών και να χαρίζουμε δισεκατομμύρια στους ισραηλινούς «στρατηγικούς μας εταίρους» για οπλικά συστήματα που έχουν αποδειχτεί άχρηστα, και μαζί το στρατιωτικό έλεγχο της αεράμυνας της χώρας. Σε αυτούς δεν έχουμε πρόβλημα να παραδίδουμε ολόκληρες επιχειρήσεις, λιμάνια και οικοδομικά τετράγωνα στις πόλεις μας σε τιμή ευκαιρίας, ούτε περιοχές-φιλέτα στις ακτές και τα χωριά μας για να κάνουν διακοπές (όταν δεν δολοφονούν Παλαιστίνιους ή Λιβανέζους) ή για να μετοικήσουν όταν δεν θα μπορούν πια να ζήσουν στο Ισραήλ που βρίσκεται σε πόλεμο με όλες τις γειτονικές του χώρες. Σε αυτούς δεχόμαστε επίσης να παραχωρούμε τα σχολειά μας (βλέπε Βασιλική) και να ανεχόμαστε την προσβλητική και απαξιωτική συμπεριφορά τους όπου σταθούν κι όπου βρεθούν.
Όλοι αυτοί ανάμεσά μας, ωστόσο, που «δεν είναι ρατσιστές αλλά κοιτάνε τα συμφέροντά τους», καλό είναι να έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, όταν ρίχνουν το ανάθεμα στους κολασμένους της γης, ότι ο πόλεμος χτυπάει ήδη ηχηρά την πόρτα μας και ότι οι κυβερνήσεις της χώρας μας («αριστερές» και δεξιές) την έχουν βάλει στο μάτι του κυκλώνα, καθώς την έχουν μετατρέψει σε αμερικανική βάση και ισραηλινό προτεκτοράτο. Οι εποχές που ο λαός μας βρέθηκε στη θέση των «λαθρομεταναστών» και των άγρια εκμεταλλευόμενων «νόμιμων» μεταναστών δεν είναι μακριά και δυστυχώς μπορεί να βρεθεί και πάλι σε αυτή τη θέση, και μάλιστα σύντομα. Όποιος περιμένει ότι οι ευρωπαίοι, αμερικανοί ή ισραηλινοί «σύμμαχοί μας» θα τρέξουν να μας υπερασπιστούν, ας διαβάσει ιστορία και ας παρακολουθήσει τις ειδήσεις.
Εμείς, οι άλλοι, οι αλληλέγγυοι, που ευτυχώς είμαστε πολλοί, αυτοί που στα τρομαγμένα πρόσωπα και τα πληγιασμένα σώματα όσων κατατρεγμένων καταφέρνουν να βγουν στη στεριά βλέπουμε το συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, χρειάζεται να απαιτήσουμε από την κυβέρνηση, το δήμο, την περιφέρεια, τον κάθε υπεύθυνο, το ελάχιστο: την ανθρώπινη και αξιοπρεπή μεταχείριση των μεταναστών και των προσφύγων που φτάνουν ―και η ανάγκη θα συνεχίσει να φέρνει― στον τόπο μας, ένα χώρο φιλόξενο να τους δεχτεί και να τους περιθάλψει. Πρέπει, πολύ περισσότερο, να απαιτήσουμε τον τερματισμό της πολιτικής που εγκλωβίζει και φυλακίζει στη χώρα μας αυτούς τους ανθρώπους και καλλιεργεί το ρατσισμό και τους διαχωρισμούς ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν· ανθρώπους που είναι, είμαστε, θύματα των ίδιων πολιτικών και της ίδιας εκμετάλλευσης, και μαζί θα τις πολεμήσουμε και θα τις ανατρέψουμε.
Ανοιχτή Επιτροπή Αγώνα Ιεράπετρας
