Σε νέα κοινοβουλευτική παρέμβαση για τη δραματική κατάσταση που αντιμετωπίζει ο ελληνικός ελαιοκομικός τομέας προχώρησε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, με Ερώτηση προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Μαργαρίτη Σχοινά, την οποία συνυπογράφει και η Βουλευτής Λασιθίου, Κατερίνα Σπυριδάκη.
Η παρέμβαση αναδεικνύει το ασφυκτικό οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει χιλιάδες ελαιοπαραγωγοί, καθώς η συνεχής υποχώρηση των τιμών παραγωγού συνδυάζεται με την εκτόξευση του κόστους καλλιέργειας, την έλλειψη εργατών γης και την απουσία μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής για την προστασία και την ανάδειξη του ελληνικού ελαιολάδου.
Από τα 9 ευρώ στα 3 ευρώ το κιλό
Η ελαιοκαλλιέργεια στα όρια της βιωσιμότητας
Τα στοιχεία που παρατίθενται στην Ερώτηση αποτυπώνουν το μέγεθος της κρίσης.
Ενώ το 2023 οι τιμές παραγωγού κυμαίνονταν μεταξύ 8,20 και 9,35 ευρώ ανά κιλό, το 2024 υποχώρησαν στα 6,20–6,50 ευρώ, το 2025 στα 4,40–4,75 ευρώ, ενώ για το 2026 εκτιμάται περαιτέρω πτώση στα 3,00–3,60 ευρώ ανά κιλό.
Την ίδια στιγμή, το κόστος παραγωγής εξακολουθεί να αυξάνεται, με τις ανατιμήσεις στην ενέργεια, στα καύσιμα και στα λιπάσματα να επιβαρύνουν σημαντικά τις ελαιοκομικές εκμεταλλεύσεις. Η έλλειψη εργατών γης εντείνει περαιτέρω την πίεση, με τα ημερομίσθια να φτάνουν, σύμφωνα με την Ερώτηση, ακόμη και τα 80–90 ευρώ.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται στο κείμενο της κοινοβουλευτικής παρέμβασης: «Συνέπεια του αυξημένου κόστους είναι η δραστική μείωση του ήδη στενού περιθωρίου κέρδους, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις οι παραγωγοί αφήνουν μέρος των εκμεταλλεύσεων τους αναξιοποίητο, αφού η κατάσταση έχει γίνει ασύμφορη».
Για περιοχές όπως το Λασίθι, όπου η ελαιοκαλλιέργεια αποτελεί βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας και συνδέεται άμεσα με τη διατήρηση της παραγωγικής δραστηριότητας στην ύπαιθρο, η εξέλιξη αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Η συνεχής συρρίκνωση του αγροτικού εισοδήματος δεν απειλεί μόνο τη βιωσιμότητα των εκμεταλλεύσεων, αλλά και τη δυνατότητα των νέων ανθρώπων να παραμείνουν και να δραστηριοποιηθούν στον τόπο τους.
Αξιοποίηση των ευρωπαϊκών εργαλείων
και άμεση στήριξη των παραγωγών
Ιδιαίτερη κριτική ασκείται στην Κυβέρνηση για τη μη αξιοποίηση διαθέσιμων μηχανισμών στήριξης της ελαιοπαραγωγής.
Όπως αναφέρεται αυτούσια στην Ερώτηση: «Υπό αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες είναι σαφές ότι η Ελλάδα έπρεπε να έχει εξετάσει και αξιοποιήσει τον ήδη θεσμοθετημένο μηχανισμό ιδιωτικής αποθεματοποίησης ελαιολάδου, σύμφωνα με τα άρθρα 17 και 18 του Κανονισμού (ΕΕ) 1308/2013, προκειμένου να ενισχύσει τους παραγωγούς που πλήττονται από τα σοβαρές διαταραχές στην διακύμανση των τιμών».
Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ επαναφέρει την πρότασή του για ένταξη του ελαιολάδου στις συνδεδεμένες ενισχύσεις της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, με βάση ποιοτικά κριτήρια, ώστε να στηριχθεί ουσιαστικά η ελληνική παραγωγή και να αναγνωριστεί η υψηλή προστιθέμενη αξία του προϊόντος.
Στο πλαίσιο αυτό, ζητείται από το Υπουργείο να παρουσιάσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα οικονομικής στήριξης και να αποσαφηνίσει εάν προτίθεται να ενεργοποιήσει την ιδιωτική αποθεματοποίηση ή εναλλακτικό μηχανισμό ενίσχυσης de minimis.
Το ελληνικό ελαιόλαδο παράγεται στην Ελλάδα,
αλλά η προστιθέμενη αξία του χάνεται στο εξωτερικό
Η κοινοβουλευτική παρέμβαση αναδεικνύει και ένα διαχρονικό διαρθρωτικό πρόβλημα: την αδυναμία της χώρας να αξιοποιήσει εμπορικά τη διεθνώς αναγνωρισμένη ποιότητα του ελληνικού ελαιολάδου.
Παρότι η Ελλάδα κατέχει σημαντικό μερίδιο της παγκόσμιας παραγωγής και το 75%–80% του παραγόμενου ελαιολάδου χαρακτηρίζεται εξαιρετικά παρθένο, μεγάλο μέρος του εξακολουθεί να εξάγεται χύμα, κυρίως προς την Ιταλία, και να επανεξάγεται από εκεί σε τρίτες αγορές.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται στην Ερώτηση, η Ελλάδα κατέχει μόλις το 3% των εξαγωγών ελαιολάδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τρίτες χώρες, έναντι 56% της Ισπανίας και 28% της Ιταλίας.
Όπως τονίζεται χαρακτηριστικά: «Με λίγα λόγια, η Ελλάδα δεν έχει μέχρι σήμερα διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο εξωστρέφειας για το ελληνικό ελαιόλαδο, το οποίο θα αξιοποιεί και θα αναδεικνύει την υψηλή ποιότητα και την προστιθέμενη αξία του, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητά του στις διεθνείς αγορές».
Στην ίδια κατεύθυνση, το ΠΑΣΟΚ ζητά ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών για την αντιμετώπιση των παράνομων ελληνοποιήσεων και των πρακτικών που νοθεύουν τον ανταγωνισμό εις βάρος των Ελλήνων παραγωγών.
Τυνησιακό ελαιόλαδο: Αναγκαία η προστασία της ελληνικής παραγωγής
Ξεχωριστή αναφορά γίνεται στο καθεστώς εισαγωγών τυνησιακού ελαιολάδου στην ευρωπαϊκή αγορά και στις επιπτώσεις που ενδέχεται να έχει στον ανταγωνισμό.
Σύμφωνα με την Ερώτηση, το υφιστάμενο καθεστώς προβλέπει αδασμολόγητη ποσόστωση 56.700 τόνων ετησίως, ενώ έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον από την πλευρά της Τυνησίας για αύξησή της στους 100.000 τόνους.
Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ υπενθυμίζουν ότι με την υπ’ αριθμ. 2306/13.01.2026 κοινοβουλευτική Ερώτηση είχαν ήδη ζητήσει διπλωματικές πρωτοβουλίες και αυστηρότερους κανόνες ιχνηλασιμότητας για την αποτροπή παράνομων αναμείξεων, επανετικετοποιήσεων και τριγωνικών εμπορικών πρακτικών.
Όπως σημειώνεται στο κείμενο: «Επίσης, ζητήσαμε η Κυβέρνησή σας να εισηγηθεί προς την Ε.Ε. στοχευμένα μέτρα αναφορικά με την ιχνηλασιμότητα του Τυνησιακού ελαιόλαδου και την αποτροπή φαινομένων παράνομης ανάμειξης, επανετικετοποίησης και τριγωνοποίησής του, χωρίς, ωστόσο, έως σήμερα να έχετε ανταποκριθεί».
Πέντε συγκεκριμένα ερωτήματα προς το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης
Με την κοινοβουλευτική τους παρέμβαση, οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ζητούν σαφείς απαντήσεις για την άμεση οικονομική στήριξη των ελαιοπαραγωγών, την ενεργοποίηση της ιδιωτικής αποθεματοποίησης ή του de minimis, την ένταξη του ελαιολάδου στις συνδεδεμένες ενισχύσεις, την κάλυψη των ελλείψεων σε εργάτες γης, την αντιμετώπιση των παράνομων ελληνοποιήσεων και τις πρωτοβουλίες της χώρας σε ευρωπαϊκό επίπεδο για το τυνησιακό ελαιόλαδο.
Το ΠΑΣΟΚ επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη ουσιαστικής προστασίας του αγροτικού εισοδήματος και διαμόρφωσης μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής για την ελληνική ελαιοκομία.
Όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζεται στην κοινοβουλευτική παρέμβαση: «Η συνεχής μείωση των τιμών παραγωγού, σε συνδυασμό με την κατακόρυφη αύξηση του κόστους παραγωγής, απειλεί πλέον άμεσα τη βιωσιμότητα των ελληνικών ελαιοκομικών εκμεταλλεύσεων και συρρικνώνει σημαντικά το εισόδημα των Ελλήνων ελαιοπαραγωγών».
Η ελληνική ελαιοκομία δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην ποιότητα και στην αντοχή των παραγωγών της. Χρειάζεται πολιτικές που διασφαλίζουν αξιοπρεπές εισόδημα, δίκαιους όρους ανταγωνισμού, πρόσβαση στις διεθνείς αγορές και πραγματική προοπτική για την επόμενη γενιά.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι απλώς να συνεχίσει η Ελλάδα να παράγει ένα από τα ποιοτικότερα ελαιόλαδα στον κόσμο. Είναι να μπορούν οι άνθρωποι που το παράγουν να ζουν αξιοπρεπώς από τον κόπο τους.
































































































