Ένα φυτό της Κρήτης που εκτιμώ πολύ, κάθε χρόνο και περισσότερο, είναι ο σκίνος. Είναι εκπληκτικές οι αντοχές του και αναφέρω κάποιες διαπιστώσεις για τη συμπεριφορά του:
Το καλοκαίρι του 2020 πήρε φωτιά μεγάλο μέρος της περιοχής Νόμια, στο λόφο πάνω από το Γαργαδόρο. Κάηκαν πεύκα, ασπαλάθοι και σκίνοι. Ποια αναγεννήθηκαν από τις στάχτες τους; Οι σκίνοι!
Την αρχή του καλοκαιριού έγινε υπερβολικός και αντι-οικολογικός καθαρισμός όλης της βλάστησης στην πλαγιά κάτω από το λόφο της Δεξαμενής, επί της οδού Επιμενίδου. Τι διαπιστώνουμε λίγους μήνες μετά; Τους εξαφανισμένους σκίνους να ξαναβλασταίνουν!
Παρά το ότι οι σκίνοι δεν τυγχάνουν μεγάλης αναγνώρισης, είναι φυτά πολύτιμα για το έδαφος και τη βιοποικιλότητα. Μπορούν να επιβιώσουν σε πολύ ξηρές συνθήκες, κάτι που τους καθιστά ιδανικούς για περιοχές με λίγες βροχοπτώσεις. Αναπτύσσονται σε ποικιλία εδαφών, συγκρατούν το χώμα στα επικλινή εδάφη, αντέχουν σε υψηλές θερμοκρασίες και είναι ανθεκτικοί στους ανέμους. Τι άλλο να ζητήσουμε από ένα φυτό;
Για το σκίνο ο Πιτυκάκης αναφέρει «άγριος θάμνος αρκετού κάποτε ύψους που κάτω από το φλοιό υπάρχει ρητινώδες υγρό. Τα φύλλα και ο φλοιός του έχουν στηπτικές ιδιότητες. Η λαϊκή ιατρική χρησιμοποιεί τα μεν τρυφερά βλαστάρια του σαν ένα από τα συστατικά φαρμάκου θεραπευτικού της διάρροιας των μικρών παιδιών (Δρήρος) τις δε ρίζες του για τη θεραπεία του «σκουλαμέντου» (= βλεννόρροιας). Την ονομασία του οφείλει προφανώς στην ομοιότητα και τη συγγένειά του ίσως προς το αρχαίο σκίνον».
ΛΕΩΝ.Κ.
