Από τον Δεκέμβριο του 2022, το ΠΑΣΟΚ επιμένει σε μια νέα, πραγματική ρύθμιση 120 δόσεων για τις οφειλές προς το Δημόσιο. Μια πρόταση που δεν γεννήθηκε σε κάποιο κομματικό γραφείο. Γεννήθηκε από την πραγματικότητα της αγοράς, από την αγωνία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των επαγγελματιών και των νοικοκυριών που θέλουν να είναι συνεπείς, αλλά βλέπουν τα χρέη να συσσωρεύονται και το διαθέσιμο εισόδημά τους να εξανεμίζεται.
Μόλις τον περασμένο Ιούνιο, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ κατέθεσε για πέμπτη φορά από το 2022 την πρόταση για πραγματικές 120 δόσεις.
Όλα αυτά τα χρόνια, όμως, η απάντηση της κυβέρνησης ήταν περίπου η ίδια: δεν γίνεται. Δεν αντέχουν τα δημοσιονομικά. Οι προτάσεις της αντιπολίτευσης κοστίζουν. Και κάθε φορά που το ΠΑΣΟΚ κατέθετε μια συγκεκριμένη πρόταση ανακούφισης της κοινωνίας, η μόνιμη επωδός ήταν τα γνωστά «λεφτόδεντρα».
Χθες, ξαφνικά, ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε 120 δόσεις.
Και επειδή η πολιτική χρειάζεται μνήμη, υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα:
Τι ακριβώς άλλαξε;
Άλλαξαν μέσα σε λίγους μήνες τα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας; Έπαψε ξαφνικά η ρύθμιση των 120 δόσεων να αποτελεί κίνδυνο για τη δημοσιονομική σταθερότητα;
Ή μήπως ο Κυριάκος Πιερρακάκης, τώρα και από τη θέση του Προέδρου του Eurogroup, καθησύχασε επιτέλους τον κ. Μητσοτάκη ότι δεν θα εκτροχιαστεί η ελληνική οικονομία;
Και αφού η κυβέρνηση αποφάσισε, έστω και με καθυστέρηση, να κινηθεί προς την κατεύθυνση που επί χρόνια πρότεινε το ΠΑΣΟΚ, ας το κάνει τουλάχιστον σωστά και ολοκληρωμένα.
Γιατί οι 120 δόσεις που ανακοίνωσε η κυβέρνηση δεν είναι οι 120 δόσεις που έχουμε προτείνει εμείς.
Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ δεν περιορίζεται απλώς στο να απλώσει ένα χρέος σε περισσότερους μήνες. Προβλέπει ένα πραγματικό κίνητρο συνέπειας: το 70% της οφειλής να ρυθμίζεται σε έως 120 δόσεις και το υπόλοιπο 30% να παραμένει άτοκο. Και εφόσον ο οφειλέτης ολοκληρώσει συνεπώς την αποπληρωμή του 70%, το υπόλοιπο 30% να διαγράφεται.
Αυτό το κρίσιμο στοιχείο απουσιάζει από όσα ανακοίνωσε η κυβέρνηση.
Επομένως, αφού μετά από τέσσερα χρόνια αναγνώρισε επιτέλους την ανάγκη των 120 δόσεων, ας μην αρκεστεί στον αριθμό. Ας υιοθετήσει την ολοκληρωμένη πρόταση. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να μπορεί ένας άνθρωπος απλώς να χρωστά για περισσότερα χρόνια. Είναι να του δώσεις έναν πραγματικό δρόμο για να γίνει ξανά συνεπής και να απαλλαγεί οριστικά από το βάρος του χρέους.
Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη σοβαρό ερώτημα.
Αν η κυβέρνηση είχε τη δημοσιονομική δυνατότητα να προχωρήσει σε αυτή τη ρύθμιση και επέλεξε να μην το κάνει τόσα χρόνια, τότε οφείλει μια απάντηση σε κάθε μικρομεσαίο επιχειρηματία, σε κάθε επαγγελματία και σε κάθε οικογένεια που στο μεταξύ πιέστηκε, έχασε ρυθμίσεις ή είδε τις οφειλές της να μεγαλώνουν.
Και αν αυτό που άλλαξε δεν είναι τα δημοσιονομικά δεδομένα αλλά η πολιτική συγκυρία και η πορεία προς τις εκλογές, τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο σοβαρά.
Γιατί οι ανάγκες της κοινωνίας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως εκλογικό εργαλείο. Και οι πολίτες δεν μπορεί να μένουν διαρκώς στο «περίμενε», μέχρι μια κυβέρνηση να αποφασίσει ότι έφτασε η κατάλληλη πολιτική στιγμή για να κάνει αυτό που μπορούσε να είχε κάνει νωρίτερα.
Ναι, η εξέλιξη αποτελεί πολιτική επιβεβαίωση μιας πρότασης που το ΠΑΣΟΚ έφερε και ξανάφερε στη Βουλή.
Αλλά επειδή φαίνεται ότι η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον σε διάθεση να ακούσει προτάσεις του ΠΑΣΟΚ που μέχρι χθες απέρριπτε, αύριο της δίνουμε ακόμη μία ευκαιρία.
Καταθέσαμε τροπολογία για τη θέσπιση μόνιμου μηχανισμού μεταβλητού Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στη βενζίνη και το πετρέλαιο κίνησης. Έναν μηχανισμό που, όταν η διεθνής τιμή του πετρελαίου ξεπερνά την τιμή πάνω στην οποία έχει στηθεί ο κρατικός προϋπολογισμός, επιστρέφει τα πρόσθετα έσοδα ΦΠΑ που προκύπτουν από την ακρίβεια πίσω στην κοινωνία, μέσω προσωρινής μείωσης του ΕΦΚ και της τιμής στην αντλία.
Χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.
Αύριο, λοιπόν, η κυβέρνηση έχει μπροστά της μια πολύ συγκεκριμένη επιλογή.
Μπορεί να υπερψηφίσει τώρα μια τεκμηριωμένη πρόταση που ανακουφίζει άμεσα πολίτες και επιχειρήσεις.
Ή μπορεί να την απορρίψει και να περιμένουμε μερικούς μήνες μέχρι να αποφασίσει ότι ωρίμασαν και πάλι οι πολιτικές συνθήκες για να την παρουσιάσει ως δική της.
Ελπίζουμε αυτή τη φορά να μη χρειαστούν τέσσερα χρόνια. Να πάψει επιτέλους η κυβέρνηση να έχει τους πολίτες στο «περίμενε» και να αρχίσει να δίνει λύσεις όταν η κοινωνία τις χρειάζεται – όχι όταν θεωρεί ότι τη βολεύουν πολιτικά.
Γιατί το σημαντικότερο δεν είναι ποιος δικαιώνεται πολιτικά. Είναι να λύνονται τα προβλήματα της κοινωνίας όταν υπάρχει η δυνατότητα και όταν οι πολίτες το έχουν ανάγκη.
Και η πολιτική μνήμη οφείλει να κρατά την αλήθεια: ποιος πρότεινε, ποιος απέρριπτε και ποιος τελικά υιοθέτησε.
Γιατί στην πολιτική μπορείς να αλλάξεις θέση.
Δεν μπορείς όμως να ξαναγράψεις την ιστορία.
