Χωρίς αντίκρισμα παραμένει η σημαντική μείωση της ανεργίας σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, αφού το πρόβλημα της ανεργίας δεν λύνεται με τις ελαστικές μορφές εργασίας και τις κακοπληρωμένες θέσεις απασχόλησης, ενώ φαίνεται πως υπάρχει και απώλεια εργατικού δυναμικού από τους μακροχρόνια ανέργους κι όσους φεύγουν στο εξωτερικό.
Είναι χαρακτηριστικό πως παρά το θετικό δεδομένο πως ο δείκτης έπεσε κάτω από το 20%, το δεδομένο πως ένας στους δύο νέους εργαζόμενους υπογράφει σύμβαση ελαστικής απασχόλησης, δεν μπορεί παρά να αποτιμηθεί ως απόλυτα αρνητικό. Έτσι, οι μισοί από όσους έπιασαν δουλειά, δουλεύουν με όρους περιστασιακούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη», τον Μάιο, οι νέες συμβάσεις ελαστικής απασχόλησης ανήλθαν στο 49,89% του συνόλου των συμβάσεων. Πιο συγκεκριμένα, οι νέες συμβάσεις εκ περιτροπής (ή προσωρινής ) απασχόλησης ανήλθαν στο 11,48%, ενώ εκείνες που αφορούν μερική απασχόληση στο 38,41%. Οι δε συμβάσεις πλήρους απασχόλησης ανήλθαν στο 50,11%.
«Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα που πρέπει να δουν όλοι πλέον», τονίζει ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λασιθίου Μανόλης Πεπόνης, σημειώνοντας ότι με τις πολιτικές που ασκήθηκαν οδηγηθήκαμε σε αυτό το σημείο, όπου οι νέοι αντιμετωπίζουν τεράστιο πρόβλημα γιατί δουλεύουν χωρίς να αμείβονται κι εκείνοι που πλησιάζουν προς τη σύνταξη, αναγκάζονται να δουλεύουν επίσης με ελάχιστα χρήματα για να μην είναι άνεργοι. «Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του 23χρονου σεφ που την μία χρονιά είχε μισθό 1.200 ευρώ και την επόμενη ο εργοδότης του έδινε 500 επειδή ήταν κάτω των 25 ετών. Συνεπώς, δεν υπάρχει πλέον καμία αμφισβήτηση για αυτό το σοβαρό θέμα», σημειώνει ο κ. Πεπόνης.
Η εξαφάνιση των ανέργων
Ταυτόχρονα συμβαίνει και κάτι άλλο, εξαιρετικά ενδιαφέρον, το οποίο δεν προσμετράται σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά έχει μεγάλη σημασία. Η μείωση του εργατικού δυναμικού, λόγω μαύρης εργασίας αλλά και λόγω μακροχρόνιας ανεργίας.
Τέσσερις από τους δέκα ανέργους από το εργατικό δυναμικό της χώρας δεν εμφανίζονται για πρώτη φορά μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα το 2010.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η ανεργία, τον Μάιο του 2018, έπεσε στο 19,5% του εργατικού δυναμικού έναντι 21,7% που ήταν τον Μάιο του 2017. Όμως, εκτός από την ανεργία, μειώνεται και το εργατικό δυναμικό, κάτι που αποτελεί μεσο-μακροπρόθεσμα μία απολύτως αρνητική εξέλιξη για την ανάπτυξη, αλλά και για το ασφαλιστικό σύστημα.
Πιο συγκεκριμένα, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την περίοδο μεταξύ Μαΐου 2017 – Μαΐου 2018 δείχνουν πως ενώ οι καταγεγραμμένοι άνεργοι που μειώθηκαν είναι 114.000, το πλήθος των απασχολουμένων αυξήθηκε μόλις κατά 70.000. Αυτό σημαίνει πως 44.000 άνεργοι μοιάζουν εξαφανισμένοι από τις μετρήσεις της ΕΛΣΤΑΤ. Αυτό δεν συνεπάγεται κάποια λαθροχειρία, αλλά είναι δεδομένο πως δεν καταγράφηκαν στο εργατικό δυναμικό της χώρας. Αυτό οφείλεται στους λόγους που προαναφέρθηκαν, δηλαδή της μακροχρόνιας ανεργίας, της μαύρης εργασίας και της φυγής στο εξωτερικό, μαζί με τις συνταξιοδοτήσεις. Μάλιστα οι 44 χιλιάδες αποτελούν τη μεγαλύτερη μείωση μέσα στην κρίση. Μεταξύ 2014-2015, το εργατικό δυναμικό μειώθηκε μόλις κατά 4.000, το 2015-2016 κατά 22.000, το 2016-2017 μειώθηκε κατά μόλις 3.000 για να φτάσει στο ρεκόρ του τελευταίου 12μήνου (-44.000).
Η πλήρης απασχόληση
Αναφερόμενος στην εξέλιξη ο κ. Πεπόνης υπογράμμισε πως για να συγκρίνουμε πραγματικά ποια είναι η εικόνα της εργασίας στην Ελλάδα, θα πρέπει να δούμε πώς πληρωνόταν ο εργαζόμενος το 2009 και πως στις μέρες μας, για να κατανοήσουμε πως η ανεργία βρισκόταν στο 10 ή στο 9%.
«Τότε θα κατανοήσουμε πλήρως τι έχει συμβεί. Τότε δεν είχαμε ελαστικές μορφές και ημιαπασχόληση αλλά κανονικές αμοιβές και πλήρη απασχόληση, όπως θα θυμούνται οι περισσότεροι», υπογραμμίζει δίνοντας το στίγμα του πραγματικού προβλήματος.
ΜΙΧ. ΑΤΣΑΛΑΚΗΣ
