Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η 44η Παγκρήτια Ορειβατική Συνάντηση

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η 44^η Παγκρήτια Ορειβατική Συνάντηση, που είχε διοργανωτή φέτος τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο Μοιρών, το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη (5-6/9/2026) και στην οποία συμμετείχαν όλοι οι ορειβατικοί σύλλογοι της Κρήτης (γύρω στα 250 άτομα κατά την εκτίμηση των διοργανωτών) κι ανάμεσά τους αντιπρόσωποι των συλλόγων της περιοχής μας: του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου, του Ε.Ο.Σ. Λασιθίου και πολυμελής ομάδα του Φυσιολατρικού Ορειβατικού Συλλόγου Σητείας.

«Καλώς να σμίγουμε!» (Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου)

Έτσι με λεωφορείο που είχαν μισθώσει οι πάντα ενθουσιώδεις σε τέτοιες διοργανώσεις Στειακοί κι αφού έχουμε διασχίσει όλη την ανατολική Κρήτη, φτάνει η αποστολή μας, αργά το απόγευμα του Σαββάτου στη λίμνη Ζαρού, όπου μας υποδέχονται εγκάρδια οι Μοιριανοί. Η εικόνα είναι μαγευτική, καθώς οι υπόλοιπες αποστολές έχουν ήδη έρθει κι όλη η λίμνη έχει γεμίσει πολύχρωμες σκηνές. Παρεάκια –παρεάκια έχουν δημιουργηθεί εδώ κι εκεί γύρω από ταπεράκια με μεζέδες και ποτηράκια με ρακή. Φιλίες που έχουν σμιλευτεί απ’ τον άνεμο, τον ήλιο, τη βροχή και το σύννεφο, που έχουν δοκιμαστεί σε λαγκάδια, φαράγγια, άγρια απάτητα βουνά, άνθρωποι με τους οποίους έχουμε φάει ‘ψωμί κι αλάτι’ τόσα χρόνια σε τόσες διαδρομές είναι εδώ όλοι μαζεμένοι. Χαρές, αγκαλιάσματα! Αργότερα θα αρχίσει το επίσημο πρόγραμμα: παράθεση γεύματος στους συμμετέχοντες, παρουσίαση των ομάδων, ανταλλαγή αναμνηστικών, γλέντι με ντόπιους καλλιτέχνες ως αργά κι έπειτα απόσυρση -καθένας στο κονάκι του- και πιο τυχεροί όσοι χωρίς σκηνή ξάπλωσαν καταγής αγναντεύοντας τ’ αστέρια.

«Δρόμο παίρνουν δρόμο αφήνουν» (Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου)

Πρωί – πρωί η επόμενη μέρα ξεκινά με το μάζεμα του εξοπλισμού και το πρωινό και κατόπιν στα αμάξια για τη Μονή Βροντησίου. Από εδώ θα πραγματοποιηθούν οι δύο πεζοπορίες της ημέρας: μια πιο μεγάλη (στο Σωμάρι) και μια πιο μικρή (στο Τραχήλι). Ξεκινώντας από το πάρκινγκ της Μονής κινούμαστε όλοι μαζί προς δυσμάς αρχικά με χωματόδρομο κι έπειτα με μονοπάτι. Κινούμαστε σε ένα τοπίο άνυδρο και τραχύ με χαμηλή βλάστηση και φρύγανα (φασκομηλιές, αγκαραθιές, θυμάρια, αστοιβίδες) ανοιγοκλείνοντας περιφράξεις των βοσκών, κάνοντας ζιγκ ζαγκ για να αποφύγουμε μελίσσια. Μέρα με άπνοια και πολύ ήλιο, που πυρώνει ήδη κι ας είναι πρωί κι η ανηφόρα δύσκολη! Παρ’ όλ’ αυτά η ομάδα αποδεικνύεται ιδιαίτερα μαχητική (παρά τις ρακές, το πολύ φαΐ και τον χορό αποβραδίς) και οι περισσότεροι συνεχίζουν και μετά το Χωστό Νερό για Σωμάρι, ανάμεσά τους κι αρκετά μικρά παιδιά!
Ανεβαίνουμε, ευτυχώς, από λούκι κατάφυτο με πεύκα, που μοσκομυρίζουν ρετσίνι, κι έτσι είμαστε κάπως στη σκιά. Φτάνουμε προς το τέλος σε διάσελο, όπου βλέποντας το Αστεροσκοπείο του Σκίνακα στο βάθος καταλαβαίνουμε που περίπου κινούμαστε: στις νότιες πλευρές της οροσειράς του Ψηλορείτη. Δεξιά μας είναι η κορφή Σαμάρι ή Σωμάρι στα κρητικά (1.413μ.) κι αριστερά η Χαλασοκεφάλα (1.909μ.). Κόβουμε για την πρώτη κι αρχίζουμε μια hard rock ανηφόρα. «Προσοχή! Μην πατάτε τις πέτρες!», λέει εις εκ των αρχηγών σήμερα, ο Μανώλης, φυσικά ειρωνικά. Ξέροντας όμως ότι αυτή θα είναι και η τελευταία ανηφόρα της ημέρας, μαζεύουμε τις δυνάμεις μας και …να μας, να φωτογραφιζόμαστε στο κολονάκι της κορυφής και να απολαμβάνουμε την πανοραμική θέα: την πεδιάδα της Μεσαράς με το φράμα της Φανερωμένης, τα Αστερούσια πιο πίσω προεξάρχοντος του Κόφινα και το νότιο κρητικό πέλαγος με τις δαντελωτές ακτές του και τα νησάκια Παξιμάδια.
Στην πίσω (ανατολική) πλευρά του βουνού, λίγο πιο χαμηλά απ’ την κορφή, είναι σφηνωμένο σε πολύ ωραία τοποθεσία το καταφύγιο του Ε.Ο.Σ. Μοιρών, το οποίο ακούμε ότι ανακαινίσθηκε πριν κάποια χρόνια, αλλά αφήνεται –δυστυχώς- να ρημάζει κλειδωμένο. Εδώ κάνουμε μια μεγάλη στάση για κολατσιό, καθώς έχει αρκετά πρίνα που προσφέρουν σκιά και δροσιά. Αγροτικά των ακούραστων διοργανωτών θα έρθουν από χαμηλά να μας φέρουν νερά και να πάρουν όσους κουράστηκαν, καθώς η κατηφόρα είναι απότομη, το έδαφος σαθρό κι η ζέστη μεγάλη. Όσοι επέμειναν να συνεχίσουν επιβραβεύτηκαν με την ωραία θέα στο φαράγγι του Ρούβα που «έχασκε» ίσια κάτω, καθώς κινούμασταν παράλληλα με αυτό, αλλά και με την ικανοποίηση ότι κλείσαμε μια γερή, γεμάτη πεζοπορία 11,5 χλμ κι 850μ. περίπου υψομετρικής, καλή προπόνηση για την επερχόμενη ορειβατική σεζόν. Γυρνώντας στη Μονή Βροντησίου μας περίμενε ως ανταμοιβή το ΄βραστό’, φρούτα εποχής και δροσερή κανελάδα με πάγο!

Ήταν ένα χορταστικό διήμερο που τα είχε όλα: δυνατές πεζοπορίες, κέφι και χορό, παραδοσιακά εδέσματα, φιλίες και παρεάκια, θρησκευτικά μνημεία (Μονή Βροντησίου) και χώρους αναψυχής (λίμνη Ζαρού), παραδοσιακά χωριά και τον άγριο κι αδάμαστο ορεινό όγκο του Ψηλορείτη. Ευχαριστούμε τον Ε.Ο.Σ. Μοιρών κι όλους τους εθελοντές κι επαγγελματίες της περιοχής που στήριξαν την εκδήλωση και φρόντισαν όλα να πάνε καλά και να περάσουμε όμορφα και μάλιστα είχαν την ευελιξία να εφαρμόσουν τελευταία στιγμή το plan B τους (από δάσος Ρούβα στη λίμνη Ζαρού) λόγω των απαγορεύσεων που καλώς ή κακώς είχε εξαγγείλει την τελευταία στιγμή η Περιφέρεια υπό τον φόβο των θυελλωδών ανέμων! Τέλος να πούμε ότι από αυτή την Παγκρήτια φέτος έλειπαν και κάποιοι αγαπημένοι συνορειβάτες μας: οι Απόστολος Παυλίδης (πατέρας του τωρινού Προέδρου) και Μανώλης Δακανάλης (παλιός Πρόεδρος του Συλλόγου), εμβληματικές μορφές του Ε.Ο.Σ. Μοιρών, που ‘έφυγαν’ πρόσφατα, όπως κι από εμάς ο Μανώλης Σπυριδάκης, που ήταν επικεφαλής της ομάδας του Ορειβατικού Αγίου Νικολάου στην τελευταία Παγκρήτια που διοργανώθηκε στην περιοχή! Να είμαστε καλά να τους θυμόμαστε! Καλή ορειβατική σεζόν με ασφαλείς πεζοπορίες για όλους τους συλλόγους!!!