6-11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2024
ΕΦΗΒΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Τριάντα μαθητές και μαθήτριες με τρεις συνοδούς, ξεκινήσαμε από την Κρήτη και με τις πάντα φιλόξενες ακτοπλοϊκές γραμμές κινήσαμε για την ηπειρωτική Ελλάδα όλο φωνές και πανηγύρια και πάντοτε υπό συγκεκριμένες οδηγίες, με αρχηγό τον καθηγητή θεολόγο κ. Τσακιράκη και τους εξαιρετικούς συναδέλφους κ. Λασθιωτάκη Αναστασία, Φιλόλογο και τον κ. Κούτρα Πασχάλη καθηγητή Φυσικής Αγωγής.
Φτάσαμε ξημερώνοντας στο μεγάλο λιμάνι του Πειραιά από όπου κατευθυνθήκαμε στον Ισθμό όπου και θαυμάσαμε το σημαντικό τούτο έργο κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα αλλά και αλλάζοντας από Στερεά Ελλάδα στα χώματα της Πελοποννήσου και ακροθιγώς διασχίσαμε το Β. άξονα περνώντας από τα ένδοξα μέρη του Αγώνα του 1821 που διδασκόμαστε και φέτος στην Ιστορία μας, ώσπου περάσαμε από τη νέα γέφυρα, αρχιτεκτονικό στολίδι και όχι μόνο περνώντας προς το ιστορικότατο Μεσολόγγι. Εκεί περιηγηθήκαμε στον Κήπο των Ηρώων και θαυμάσαμε το θάρρος των γενναίων υπερασπιστών του μικρού φράκτη αλλά και το πνεύμα αυτοθυσίας που κάτεχε όλους Έλληνες και Φιλέλληνες, όσων αγωνίστηκαν και έπεσαν εκεί από όλα τα σημεία του ορίζοντα. Ιδιαίτερη εντύπωση προξένησε η ιστορία του Έλληνα κυνηγού στο στρατόπεδο των αντιπάλων που μαρτύρησε τη μυστική ημέρα της σχεδιασμένης αιφνιδιαστικής εφόδου των Αγαρηνών πληρώνοντάς το με το αίμα της οικογένειάς του…αλλά και έντονη η παρουσία της αήττητης φρουράς του Μεσολογγίου προς τους οποίους κατευθυνθήκαμε περνώντας στην Ήπειρο. Εκεί μπροστά στο μνημείο που περιέχει και λείψανα αγωνιστών, αποδώσαμε τιμές ως εκπρόσωποι του σχολειού μας και της λεβεντογέννας Κρήτης.
Ζάλογγο και Σούλι, δυο πολύ γνωστά ονόματα αλλά και ο Πατροκοσμάς που κράτησε με το εθνεγερτικό του έργο ζωντανό τον ελληνισμό ανάμεσα στις δυο μυλόπετρες των παπικών και των μωαμεθανών με την ίδρυση δεκάδων σχολείων και την παρότρυνση να μιλάνε ελληνικά και παίρνει όλες τις αμαρτίες τους πάνω του όπως βλέπουμε σε σωζόμενα χειρόγραφα ομιλιών του στη Βουλή των Ελλήνων. Περιττό να πούμε πως η πανέμορφη φύση εναλλάσσεται με τις ιστορικές εικόνες μνήμης ήδη από τα ομηρικά χρόνια και τον όρμο του Οδυσσέα με τα ύδατα της Στυγός -ο πιο φρικτός όρκος των προγόνων- και τον Χάρο και την Αχερουσία με το Νεκρομαντείο με αρχαιολογικά τεκμήρια ταφικών εθίμων που υφίστανται έως σήμερα, κόλλυβα κ.ά. που βρίσκονται δίπλα στην καλά φυλασσόμενη είσοδο του Σουλίου με το γιοφύρι της Τζαβέλαινας. Σούλι, Μάνη και Σφακιά απάτητα μένουν στους αιώνες και θυμίζουν και πάλι την ανάγκη διατήρησης της Παράδοσης στους αιώνες με το αδούλωτο φρόνημά τους.
Και έρχεται μπροστά μας το περίφημο γιοφύρι της Άρτας με τη γυναίκα του πρωτομάστορα να θυσιάζεται εκούσια για τον άντρα της και άρα και για όλους όσοι περνάνε από κει άφοβα πλέον…το μουσείο Π.Βρέλλη μας δίνει την ευκαιρία επιτροχάδην να δούμε με τα κέρινα ομοιώματα τους σημαντικότερους ιστορικούς σταθμούς: κρυφό σχολειό, μαρτύριο επισκόπου Διονυσίου που προκάλεσε την εμφάνιση των Σουλιωτών, ευεργέτες εθνικοί -οι περισσότεροι Ηπειρώτες όπως κι ο άγιος Νεκτάριος που τον πατέρα του κυνήγησε ο Αλήπασας από τα Γιάννενα- η Φιλική Εταιρεία, ο Κατσαντώνης και η σκλαβιά, ο Ρήγας και το Κούγκι, ο Πατροκοσμάς και κλέφτες και αρματωλοί ως τη σφαγή του Αλήπασα στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, αγωνιστές του 1821(Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Νικηταράς, Κανάρης) και Μακεδονικός Αγώνας έως Βαλκανικούς και μάχη Πίνδου και Κρήτης αλλά τα γεγονότα του 1922 και την εισβολή της Κύπρου.
Στα Γιάννενα και στο νησί είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά και τον τόπο όπου θανατώθηκε ο τύραννος της Ηπείρου αλλά και παράλληλα την Ιερά Μονή Φιλανθρωπινών με τις τοιχογραφίες με αρχαίους Έλληνες σοφούς στο ναό που δείχνει όπως και σε άλλες μονές το πολύτιμο παιδευτικό έργο εκεί που ανάγκασε κι αυτόν τον Αλήπασα να αναφωνήσει: σεις οι Ρωμιοί κάτι μαγειρεύετε…δε βαφτίζετε πια τα παιδιά σας Γιάννη και Γιώργο αλλά Αλέξανδρο και Δημοσθένη- κάτι που δείχνει πως ο πανούργος τουρκαλβανός ένιωσε το ξύπνημα των ραγιάδων που οφείλονταν βέβαια στο νεοελληνικό διαφωτισμό. Το φαινόμενο πάντως υφίσταται και εκτός Ελλάδος και βλέπουμε αρχαίους Έλληνες σοφούς σε ναούς στη Γαλλία και Γερμανία και Ιταλία και Ρωσία και εγγύς Α.
Επόμενος σταθμός μας η ηρωική πατρίδα του αγίου Παϊσίου όπως τη λέει ο ίδιος γιατί εκεί δεκαεξαετής και προστάτης της οικογενείας αντιμετώπισε τη φρίκη της εισβολής το 1940 και με προδότες ρουμανίζοντες αλλά και αρπακτικά Αλβανούς με το καλύτερο τμήμα του ιταλικού στρατού τη μεραρχία Τζούλια έβλεπε να προβαίνουν σε λεηλασίες και βιαιοπραγίες αφάνταστες και μόνο με την προσευχή γλίτωσαν όσοι γλίτωσαν από τα χειρότερα…εκεί και το ξωκκλήσι της αγίας Βαρβάρας που του παρουσιάστηκε ολοζώντανος ο Χριστός όταν κάποιος καλοθελητής θέλησε να του μεταφέρει τη θεωρία του Δαρβίνου και πως Θεός δεν υπάρχει…προστάτης κι εδώ ο άγιος Νικόλαος όπως και στον τόπο μας και μάλιστα ανέκδοτο σώζεται ιστορικά πως οι Ιταλοί για να κακοποιήσουν ακόμα περισσότερο τους ήσυχους κατοίκους της Κόνιτσας έβαλαν φωτιά και στο δάσος να τη δουν οι κάτοικοι και να βγουν να τη σβήσουν αλλά αναπάντεχα ήρθε η άνωθεν βοήθεια όταν ο κοινοτάρχης μήνυσε πως για τη φωτιά θα μεριμνήσει ο άγιος Νικόλαος κι όντως μαζεύτηκαν σύννεφα κι έβρεξε αμέσως θαυματουργικώς βέβαια…εκεί μεταλάβαμε των αχράντων μυστηρίων ανήμερα το Ψυχοσάββατο και σε λίγο αναχωρήσαμε για Θεσσαλονίκη.
Εκεί τι να πρωτοδούμε από τη συμπρωτεύουσα και τους βυζαντινούς ναούς με πρώτο και καλύτερο του πολιούχου όπου και λάβαμε ευλογία μύρο του αγίου Δημητρίου…
Στην ξενάγηση με το λεωφορείο πέρασαν μπροστά στα μάτια μας οι σχολές του Α.Π.Θ, ο χώρος της Διεθνούς Έκθεσης, ο πύργος του ΟΤΕ, το Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδας και βέβαια ο λευκός πύργος που θυμίζει τα δύσκολα χρόνια του ελληνισμού και τα βασανιστήρια των ανυπότακτων Ελλήνων αγωνιστών μέχρι την ελευθερία.
Φεύγοντας την επομένη μέρα από τη συμπρωτεύουσα ασφαλώς σταματήσαμε στο χώρο θυσίας των αγωνιστών της μάχης των Θερμοπυλών για μια αναμνηστική φωτογραφία γυρω από το βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα.
Επομένη στάση στον ιερό ναό της αγίας Σκέπης Παπάγου. Μοναδικός ναός στον κόσμο της Αγίας Σκέπης και αγ. Αλέξανδρου που οικοδόμησε ο Αλέξανδρος Παπάγος προς τιμή της Παναγίας το 1940 του στρατάρχη που ήταν αυτός που έδωσε το όνομα στη περιοχή. Μας έγινε παρουσίαση του χώρου με εποπτικά μέσα για την ιστορικότητα του ναού, την αρχιτεκτονική και την αγιογράφηση.
Μετά στο πολεμικό Μουσείο όπου είδαμε τον οπλισμό του 1940, με τον οποίο αντιμετώπισε ο ελληνικός Στρατός την υπεροπλία του εχθρού. Στην εκπνοή του απογεύματος προλάβαμε την αλλαγή φρουράς των ευζώνων που φυλάσσουν υποδειγματικά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη συμβολικά την ελληνική ανδρεία από τα πανάρχαια χρόνια ως σήμερα.
Κι από κει και πάλι Πειραιά και Κρήτη όπου φτάσαμε γεμάτοι εικόνες, ήχους χαρούμενους και το κυριότερο ευλογίες πολλές που μοιραστήκαμε και με τους δικούς μας!
ΠΗΓΗ:ΔΡΑΜ 2024
ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΑΚΙΡΑΚΗΣ,
τ. ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΡΗΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ–τ. ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΗΣ
