Ένας άνθρωπος ο οποίος προσέφερε αγωνιστικά σε αρκετές ομάδες της ΕΠΣ Λασιθίου και της περιοχής του Μεραμπέλλου και ο οποίος με πολλή όρεξη και χαρά είχε ξεκινήσει την ενασχόληση του με τα διοικητικά δείχνοντας πως είχε να δώσει πολλά ήταν ο Μάνος Φανουράκης, ο οποίος πριν από σχεδόν ένα χρόνο άδικα και πρόωρα έφυγε από τη ζωή συγκλονίζοντας την τοπική κοινωνία του Αγίου Νικολάου και ιδιαίτερα το χώρο του Λασιθιώτικου ποδοσφαίρου, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό.
Ένα χρόνο μετά μια εκ των διοργανώσεων της ΕΠΣ Λασιθίου το 43ο κύπελλο έφερε το όνομα του και η μνήμη του τιμήθηκε στον τελικό της διοργάνωσης σε ένα γήπεδο που αγωνίστηκε πολλές φορές με διάφορες ομάδες, συλλόγους, Μικτές, σχολικές, το στάδιο του Αγίου Νικολάου και σίγουρα με χαμόγελο ο ίδιος θα έβλεπε από ψηλά ένα παιχνίδι γιορτή, από το οποίο και αυτός δεν έλειπε.
Πριν τη σέντρα ο πρόεδρος της ΕΠΣ Λασιθίου Γιώργος Πατεράκης παραδίδοντας πλακέτα προς την οικογένεια του την οποία παρέλαβε η αδερφή του Ευαγγελία, είπε χαρακτηριστικά ότι «Αυτός ο τελικός γίνεται εις μνήμη του αδικοχαμένου Μάνου Φανουράκη, τον μεγάλο παράγοντα και φίλο και δεν θα ξεχάσω τα τηλέφωνα του και μου έλεγε καλημέρα προεδράρα, καλημέρα φίλε μου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια του».
Η 19η Απριλίου 2026 ήταν η ημέρα του Μάνου Φανουράκη, καθώς εκτός από τη γιορτή στο στάδιο αφιερωμένη στη μνήμη του και τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή πριν τη σέντρα και η μεγάλη αγάπη της ζωής του, η ΑΕΚ κέρδισε στο ντέρμπι τον ΠΑΟΚ 3-0, δένοντας ιδανικά το κυριακάτικο βράδυ.
Από την πλευρά της η αδερφή του Μάνου Φανουράκη, Ευαγγελία, ανέφερε: «Ολοκληρώθηκε μια μεγάλη γιορτή του Λασιθιώτικου ποδοσφαίρου! Ευχαριστούμε θερμά το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΠΣ Λασιθίου, τον Ειδικό Γραμματέα και όλους όσους εργάστηκαν με αγάπη και αφοσίωση για τη σημερινή εξαιρετική διοργάνωση.
Θερμά συγχαρητήρια και στις δύο ομάδες, καθώς και στη διαιτησία, για τον όμορφο αγώνα, το ήθος και το θέαμα που μας πρόσφεραν.
Ο Μάνος μας ζούσε για το ποδόσφαιρο. Από τις ακαδημίες του ΑΟΑΝ και τη Μικτή Λασιθίου, μέχρι τον Ορωπό Πρέβεζας, τις ομάδες του Μεραμπέλλου στις οποίες αγωνίστηκε και τον ΠΑΟ Κρούστα, που έμελλε να γίνει η τελευταία μεγάλη του αγάπη, δεν έπαψε ούτε στιγμή να υπηρετεί όσα πραγματικά εκφράζει ο αθλητισμός: την ομαδικότητα, την προσπάθεια, τη χαρά της συμμετοχής, τον σεβασμό στους κανόνες και την πίστη πως τα νέα παιδιά χρειάζονται το γήπεδο για να δυναμώνουν σώμα και χαρακτήρα.
Για εκείνον το ποδόσφαιρο δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι. Ήταν τρόπος ζωής, χώρος έκφρασης, παρέας, αγώνα και ονείρου.
Θέλω να πιστεύω πως η τελευταία του σκέψη, πριν κλείσει για πάντα τα μάτια του, ήταν ένα φωτισμένο γήπεδο, το καταπράσινο γρασίδι, οι φωνές της εξέδρας, οι αγκαλιές των συμπαικτών του και η χαρά του παιχνιδιού.
Και είμαι βέβαιη πως απόψε, με κάποιον τρόπο, βρισκόταν κι εκείνος εκεί μαζί μας».Τιμήθηκε η μνήμη του Εμμ. Φανουράκη
