ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙῼ ΠΑΣΧΑ
† ΚΥΡΙΛΛΟΣ
ΕΛΕῼ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
Τῼ ΙΕΡῼ ΚΛΗΡῼ ΚΑΙ Τῼ ΘΕΟΦΡΟΥΡΗΤῼ ΛΑῼ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
«Νεοποιείς τους γηγενείς… Αφθαρτίζεις γαρ θεοπρεπέστατα, απαθανατίζων το πρόσλημμα»
(Από τον Κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου).
Έφτασε και πάλι, αγαπητοί μου αδελφοί, η πιο ευφρόσυνη και λαμπρή ημέρα του χρόνου και, αφού διανύσαμε το στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και προσκυνήσαμε τα Άχραντα Πάθη και τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αξιωνόμαστε να γίνουμε μέτοχοι της τριημέρου και ενδόξου Αναστάσεώς Του. Ο ουρανός, η γη και τα καταχθόνια πλημμυρίζουν από το ανέσπερο φως του Αναστάντος Κυρίου μας κατά την εύσημο ημέρα του Πάσχα, της Λαμπρής, όπως την αποκαλεί ο ευσεβής λαός μας.
Το θαύμα της Αναστάσεως και η κατάργηση της δύναμης του θανάτου εῖναι το μεγαλύτερο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία. Στη ζωή της Εκκλησίας, η οποία συνεχίζει το έργο του Σωτήρος Χριστού, το βιώνουμε αδιαλείπτως «έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28,20), όχι μόνο κατά το ετήσιο Πάσχα αλλά και κάθε Κυριακή της εβδομάδας. Πάσχα σημαίνει πέρασμα, διάβαση «εκ γαρ θανάτου προς ζωήν, και εκ γης προς ουρανόν», όπως ψάλλουμε. Είναι η εσχατολογική προσδοκία για την τελική Ανάσταση και το αιώνιο Πάσχα όλων των ανθρώπων.
Όσοι συνδέονται με τον Αναστάντα Χριστό, τον νικητή του θανάτου, δεν φοβούνται τον θάνατο, ο οποίος αποτελεί τη μόνιμη απειλή, το μόνο σίγουρο γεγονός και το αναπότρεπτο τέλος της ανθρώπινης ζωής μέσα στον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Ο Θεός επέτρεψε τον θάνατο «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται» κατά τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, δηλ. για να μην καταστούν αθάνατα το κακό, τα πάθη, η αμαρτία και η φθορά. Μέσα στην Εκκλησία γευόμαστε την υπέρβαση του θανάτου, που είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα.
Όσοι πιστεύουν στον Χριστό προσδοκούν «Ανάστασιν νεκρών», κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, οπότε οι ψυχές θα εισέλθουν στα αναστημένα σώματα, για να παρουσιασθούν ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού. Όπως ο σπόρος ρίχνεται στο χωράφι και φυτρώνει, αφού πρώτα σαπίσει και διαλυθεί, έτσι και το σώμα του κεκοιμημένου ανθρώπου νεκρώνεται, φθείρεται και διαλύεται μέσα στο χώμα. Αναμένει το «κέλευσμα», δηλ. το παράγγελμα, του Χριστού κατά την Δευτέρα Παρουσία Του (Α΄ Θεσ. 4,16) για να επανενωθεί η ψυχή με το αναστημένο σώμα και να ζήσει αιώνια μαζί Του στην ανέσπερη Βασιλεία του Θεού. Το αναστημένο σώμα θα είναι μεταμορφωμένο, πνευματικό και άφθαρτο, όπως αυτό του Αναστημένου Κυρίου, ο οποίος είχε πραγματικό σώμα και όχι φανταστικό, εξήλθε «εσφραφισμένου του μνήματος», εισήλθε «των θυρών κεκλεισμένων», και φανερωνόταν ή γινόταν άφαντος όταν ήθελε, όπως γνωρίζουμε από τις ένδεκα εμφανίσεις Του μετά την Ανάσταση που καταγράφονται στα Ιερά Ευαγγέλια. Το αναστημένο σώμα Του ήταν απαλλαγμένο από τα αδιάβλητα πάθη, «τη φθορά, την πείνα, τη δίψα, τον ύπνο, την κόπωση και τα παρόμοια, αν και εδοκίμασε τροφή μετά την ανάσταση όχι σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους -διότι δεν επείνασε- αλλά επειδή ήθελε να βεβαιώσει την αλήθεια της αναστάσεως» (άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός).
Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού συνεπάγεται και πίστη στην κοινή Ανάσταση μετά το τέλος της ιστορίας του κόσμου. Αυτή ήταν η πίστη των Ομολογητών και Μαρτύρων αλλά και όλων των προαπελθόντων πατέρων και αδελφών μας. Σε όσους αμφισβητούν ότι θα αναστηθούν οι νεκροί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, ο Απόστολος Παύλος υπογραμμίζει ότι «ει δε ανάστασις νεκρών ουκ έστιν, ουδέ Χριστός εγήγερται» (Α΄ Κορ. 15,13), δηλ. αν δεν υπάρχει κοινή ανάσταση ούτε ο Χριστός αναστήθηκε. Και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διακηρύσσει στον «Κατηχητικό Λόγο» του ότι «Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι», δηλ. με την Ανάσταση του Χριστού κανένας νεκρός δεν θα μείνει εφεξής για πάντα στο μνήμα του.
Με την Ανάσταση του Χριστού επήλθε ανάπλαση όλου του ανθρωπίνου γένους. Με την κάθοδο του στον Άδη, σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό «ο Κύριος πύλας χαλκάς συνέτριψε και μοχλούς σιδηρούς συνέθλασε … και ούτω τους απ’ αιώνων λύσας πεπεδημένους αύθις εκ νεκρών ανεφοίτησεν» (Ε.Π.Ε. 418). Κήρυξε το χαρμόσυνο μήνυμά του στους νεκρούς, τους ελευθέρωσε και με την εκ νεκρών ανάστασή Του συνανέστησε «παγγενή τον Αδάμ εκ του τάφου», όπως βλέπουμε και στην εικόνα της Αναστάσεως, και άλλαξε ριζικά η προοπτική του ανθρώπου.
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Δεν έχει κοπάσει ακόμα η λοιμική νόσος του κορωνοϊού, η οποία έφερε πολλές ανατροπές στις ζωές όλων μας τα τελευταία δύο και πλέον χρόνια και απείλησε την ανθρωπότητα, που σήμερα βρίσκεται ενώπιον μίας άλλης απειλής, της φρίκης και των συνεπειών του πολέμου στην Ουκρανία. Η Εκκλησία μας καλεί όλους να συμπορευθούμε με τον Αναστάντα Χριστό, για να γίνουμε μέτοχοι της ελπίδας και της χαράς της Αναστάσεώς Του και να βλέπουμε τους άλλους όχι ως την κόλαση αλλά ως τον παράδεισό μας. Να βλέπουμε στα πρόσωπά τους, και μάλιστα στα πρόσωπα των «ελαχίστων» αδελφών μας, τον ίδιο τον Χριστό και να βιώνουμε την εσωτερική ειρήνη στην καθημερινή πραγματικότητα.
Εύχομαι πατρικά το ανέσπερο Φως που ανέτειλε από το κενό μνήμα της Αναστάσεως του Κυρίου να φωτίζει τις ζωές και τις καρδιές όλων μας, ώστε με «την δύναμιν της Αναστάσεως αυτού» (Φιλ. 3, 10) να υπερβαίνουμε τις ανθρώπινες αδυναμίες μας και κάθε είδους κρίση, δοκιμασία και θλίψη της παρούσης ζωής.
Αδελφοί, «Χριστός Ανέστη!»,
«Αληθώς Ανέστη» ο Κύριος!
Άγιον Πάσχα 2022
† Ο Ιεραπύτνης και Σητείας KYΡΙΛΛΟΣ
Διάπυρος προς τον Αναστάντα Κύριον ευχέτης πάντων υμών
