Έκθεση ζωγραφικής του Αλέξανδρου Ανδρουλάκη και παρουσίαση του βιβλίου του «Οι Κατσαρόλες του Σεΐχη» με διηγήματα παράδοξα… αλλά και αναμενόμενα.
Τι κάνει ένας ζωγράφος όταν χάνει τα χρώματα και όλος ο κόσμος γίνεται γκρίζος; Μα, φυσικά, πάει στον Σοφό Μάγο του βουνού για βοήθεια. Τι να τράβηξε άραγε από κει και μετά, μέχρι να τα ξαναβρεί και να τα παρουσιάσει μπροστά σε ένα κοινό πολύχρωμο κι ωραίο; Και τι κάνει ένας συγγραφέας όταν ο Κακός Μάγος της Ματαίωσης ρίχνει ξόρκι στην Πολιτεία των Λέξεων και δεν μπορεί να σταυρώσει — όχι μια ιστορία — αλλά ούτε μια λέξη; Και τελικά… τι γίνεται όταν ο συγγραφέας αυτός είναι το ίδιο πρόσωπο με τον ζωγράφο;
Οι απαντήσεις θα δοθούν τη Δευτέρα 9 Μαρτίου, στις 8:00 μ.μ στη Στέγη ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ (Β.Κορνάρου 97, Σητεία).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ
Γεννήθηκα εν αγνοία μου δύο μήνες μετά τον Μάη του ’68. Αναθράφηκα στην Ελλάδα της σκόνης, της λάσπης, του δυνατού ήλιου, του λιβανιού και της αλμύρας. Διαπαιδαγωγήθηκα με το μήλο του Μίμη, το μήλο του Πάρη, το μήλο της Εύας, το μήλο που τον γιατρό τον κάνει πέρα και το χυμό μήλου που μας μοίραζαν σε μεγάλους ντενεκέδες. Διαπαιδαγωγήθηκα, όμως, και με τη σφαλιάρα του δασκάλου, τη σφαλιάρα του πατέρα και το χάδι του ονείρου. Βασική μου παρηγοριά, οι πασχαλιές του μεγαλοβδόμαδου, τα χρωματιστά μολύβια και ο Ιούλιος (ο Βερν).
Γεννήθηκα εν αγνοία μου δύο μήνες μετά τον Μάη του ’68. Αναθράφηκα στην Ελλάδα της σκόνης, της λάσπης, του δυνατού ήλιου, του λιβανιού και της αλμύρας. Διαπαιδαγωγήθηκα με το μήλο του Μίμη, το μήλο του Πάρη, το μήλο της Εύας, το μήλο που τον γιατρό τον κάνει πέρα και το χυμό μήλου που μας μοίραζαν σε μεγάλους ντενεκέδες. Διαπαιδαγωγήθηκα, όμως, και με τη σφαλιάρα του δασκάλου, τη σφαλιάρα του πατέρα και το χάδι του ονείρου. Βασική μου παρηγοριά, οι πασχαλιές του μεγαλοβδόμαδου, τα χρωματιστά μολύβια και ο Ιούλιος (ο Βερν).
Τη ζωγραφική τη γνώρισα σε μικρή ηλικία, αλλά την παντρεύτηκα σε μεγάλη. Την ποίηση τη γνώρισα κι αυτή σε μικρή ηλικία, όταν, στην τετάρτη δημοτικού, έγραψα ένα δεκαπεντασύλλαβο για τον Αθανάσιο Διάκο και που ο δάσκαλος Σκαρλής, όταν του το έδειξα γεμάτος περηφάνια, έβαλε τις φωνές: «Τέτοιες βλακείες γράφεις και δεν διαβάζεις τα μαθήματά σου;» και έσκισε επιδεικτικά τη σελίδα με το μοναδικό αντίτυπο. Πήρα τον ντενεκέ μου με το χυμό μήλου που μας μοίραζαν κι ήμουν αυτό που λέμε «από βραδύς χαρούμενος και το πρωί χεσμένος». Φυσικά, δεν είπα τίποτα στο σπίτι, διότι είχα κάποιες αντιρρήσεις σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση του πατέρα.
Ωραίες εποχές!
Σπούδασα Φυσική και Φιλοσοφία, αλλά όχι εις βάθος!
Έκτοτε, διαχώρισα οριστικά την τέχνη από την επιστήμη.
Έχω αφήσει ίχνη σε καρδιές ανθρώπων, σε ταβέρνες, κουτούκια, ρακάδικα, μπαρ και αίθουσες Πανεπιστημίων. Σ’ αυτές τις τελευταίες, έχω αφήσει και ανεξίτηλα σκονάκια με εξισώσεις, νόμους φυσικής και χημικούς τύπους, ως παρακαταθήκη για τις μελλούμενες γενιές αντιγραφέων. Κάτι Πλάτωνες, Αριστοτέληδες και Καρτέσιοι είπαν τόσα πολλά που δεν χωρούσαν σε σκονάκι. Μ’ αυτούς, οι μελλούμενες γενιές αντιγραφέων, θα τα βρουν λίγο σκούρα.
Αφήνω ίχνη συνεχώς, για να με βρουν όσοι με γυρεύουν. Και είναι πολλοί. Οι περισσότεροι περνούν από δίπλα μου. Δεν καταλαβαίνω, όμως, γιατί δεν με βλέπουν.
Και όλο αφήνω σημάδια. Ειδικά αυτές οι λευκές κόλλες έχουν τραβήξει πολλά από μένα: στιχάκια, σκόρπιες ιδέες, σοβαρά, αστεία, ανόητα, έξυπνα, χαρούμενα ή θλιμμένα ή πολύ θλιμμένα, σχέδια με μολύβια κλπ., κλπ. Ό,τι μπορώ, κάνω για να με βρουν.
Τίποτα, όμως.
Και ο θεός και ο διάολος ψάχνουν αλλού.
