Το λαογραφικό έργο του Μιχάλη Χουρδάκη (Νίσπιτας) είναι μοναδικό. Αμφιβάλω αν υπάρχει άλλος στην Κρήτη που να έχει κάνει τόσες πολλές και ποικίλες δημοσιεύσεις. Είναι ακαταπόνητος! Τα συγγράμματά του πολλά. Έχει αφιερώσει όλη του τη ζωή στο να συγκεντρώσει ο,τιδήποτε έχει σχέση με τη λαογραφία και την ιστορική παράδοση του τόπου μας, στη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Έχω στα χέρια μου τον 4ο τόμο της σειράς «Τα διάφορα του Νίσπιτα». Όπως λέγει και ο τίτλος του, το βιβλίο περιέχει «διάφορα» καθώς καλύπτουν πολλά και διάφορα θέματα, τα οποία χωρίζονται σε οκτώ κεφάλαια: «Χριστιανισμός – Ορθοδοξία – Ελληνισμός», «Η Κρητογνωσία του Πλάτωνα και άλλων σοφών της αρχαιότητας», «Για τα νιάτα του καιρού μας τα πολύπαθα», «Νισπιτοφιλοσοφίες», «Της καθημερινότητας», «Τα με τη γλώσσα μας σχετικά», «Νάκλια του τόπου μας» (με εντεψίζικα= ξετσιπώματα, πρόστυχα) και «Γλωσσάρι».
Θα παραθέσω ένα νάκλι (=μικρές αστείες ιστορίες, σαν ανέκδοτο, για γέλιο αλλά και για προβληματισμό, που συνήθως είναι πραγματικές) από τα πολλά που με έκαναν να γελάσω:
– Εμάδιε ο Μανούσος τη μαργαρίτα να δει, λέει, ανέ τον αγαπά η κοπελιά ντου.
– Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά, μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά. Σαν ήφταξε στο τέλος λέει:
– Μ’ αγαπά και… περισσεύει κι ένα!
Εύχομαι στον αγαπητό Μιχάλη να είναι δυνατός για να συνεχίσει για πολλά ακόμα χρόνια το ωραίο έργο του. Όπως τον έχουμε ακούσει συχνά να λέγει:
«85 προπατώ, στα 100 δα φτάσω,
Κι άμα δα φτάσω 100 δα δω ανέ γεράσω».
ΛΕΩΝ. ΚΛ.
