Του Ελ. Αλεξανδρίδη – Γεωπόνου
Το παρόν δημοσίευμα μου αποτελεί συνέχεια προηγούμενου μου που πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκε στην ΑΝΑΤΟΛΗ και αφορούσε χειρισμούς αντιμετώπισης των ξηρικών ελιών για την καλυτέρευση της δύσκολης κατάστασης που τους προκάλεσαν τα λίγα χιλιοστά βροχής του χειμώνα που μας πέρασε καθώς και των υψηλών θερμοκρασιών του καλοκαιριού που μόλις πριν λίγο μας άφησε.
Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό μου γράφοντας το κείμενο για το παρακάτω θέμα μου, ότι θα ακολουθούσαν αποξηράνσεις ελιών εξ’ αιτίας της έλλειψης νερού.
Σε ένα από τα παλαιότερα άρθρα μου χαρακτήρισα την ελιά τέρας αντοχής στην ξηρασία. Δυστυχώς διαψεύστηκα και επαληθεύτηκε αυτό που λέγεται ότι σε κάθε κανόνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.
Το ζήσαμε λοιπόν και αυτό. Οι αποξηράνσεις των ελαιόδεντρων από έλλειψη νερού, άρχισαν και συνεχίζονται και το πρόβλημα και το εύλογο ερώτημα πολλών πιστεύω ελαιοπαραγωγών που βλέπουν με πόνο τα δέντρα τους να μπαίνουν το ένα μετά το άλλο στην εντατική που λέμε, προφανώς θα είναι πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα δέντρα τους αυτά και ειδικά αυτά τα οποία βρίσκονται στον προθάλαμο του αποξηραντικού φαινομένου, κατάσταση σίγουρα πρωτοφανής στα χρονικά της ελαιοκαλλιέργειας.
Έρχομαι λοιπόν όπως στο προηγούμενο δημοσίευμά μου σαν αρωγός να τους συστήσω τα παρακάτω για να αποφύγουν τα χειρότερα.
Στα ολοκληρωτικά αποξηραμένα, αφαίρεση όλου του ξερού τμήματος και τομή στο δροσερό μέρος του κορμού αν υπάρχει λίγο κάτω από το ξερό σημείο, αν δεν υπάρχει αφαίρεση όλου του ξερού δέντρου μέχρι την επιφάνεια του εδάφους.
Στα δέντρα στο οποία ήδη έχει αρχίσει η αποξήρανση και υπάρχει ένα σοβαρό τμήμα δροσερού, αφαίρεση όλης της βλάστησης και κόψιμο του κορμού σε ύψος από το έδαφος γύρω στο 1,50 μ. μια που στα δέντρα αυτά σίγουρα ακόμη ο κορμός θα είναι δροσερός.
Αν δεν παρέμβουμε στα δέντρα αυτά, είναι βέβαιο ότι προοδευτικά και τα δέντρα αυτά θα έχουν την τύχη των πρώτων.
Στις δύο αυτές περιπτώσεις τα δέντρα της μεν πρώτης κατηγορίας μπήκαν στην εντατική από έλλειψη νερού και απεβίωσαν όχι φυσικά οριστικά, τα δε δέντρα της δεύτερης κατηγορίας μπήκαν και αυτά στην εντατική αλλά με την παρέμβαση μας τους δίνουμε προοπτική ζωής σίγουρα στο υπέργειο τμήμα τους.
Το κόψιμο στον κορμό, καρατόμηση το λέμε στην γεωπονική, ισοδυναμεί με αυστηρό παράκαιρο κλάδεμα ανανεώνοντας την βλάστησή τους και χαμηλώνοντας ταυτόχρονα το ύψος τους για εύκολο ράβδισμα. Φυσικά και πρόκειται για εκτός εποχής κλάδεμα αλλά εδώ ισχύει το «μεταξύ δύο κακών το μη χείρον βέλτιστο».
Ενεργώντας με τον παραπάνω τρόπο, αποκεφαλίζουμε κατά κάποιο τρόπο τα ετοιμοθάνατα δέντρα μας, ενέργεια που στον μεν άνθρωπο και ζώα σημαίνει θάνατο, ενώ στα δέντρα προοπτική ζωής.
Φυσικά για να επανέλθουν στην ζωή, να επαναβλαστήσουν δηλαδή τα παραπάνω δέντρα καθώς πρέπει, χρειάζονται τον ερχόμενο χειμώνα ικανοποιητικές βροχές που οι προβλέψεις και ας το ευχόμεθα λένε ότι θα τις έχουμε.
Να σημειωθεί ότι για καλύτερο αποτέλεσμα οι τομές, που θα κάνουμε που θα είναι φυσικά μεγάλες θα πρέπει να καλυφθούν με μαστίχη εμβολίου, δύο χέρια ή με λάσπη.
Φυσικά και θα πρέπει οι ελαιοκαλλιεργητές που έχουν δέντρα δεύτερης κατηγορίας καλό είναι να επισπεύσουν τις παρεμβάσεις τους, πριν συμβούν και σε αυτά ό,τι συνέβη στα πρώτα.
Οι ευχές όλων μας για ένα καλύτερο χειμώνα θα είναι το καλύτερο φάρμακο για τα παραπάνω δοκιμαζόμενα δέντρα μας.
