Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, η Κουνδούρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Αγίου Νικολάου με την υπεύθυνη του προγράμματος κ. Ειρήνη Δραγασάκη και σε συνεργασία με την αντιδήμαρχο Νέας Γενιάς κ Εθελοντισμού κ. Γεωργία Πολυχρονάκη προσκάλεσε τα παιδιά του Δήμου, να γράψουν τη δική τους ιστορία –παραμύθι (με ή χωρίς εικονογράφηση) και να τα φέρουν στην βιβλιοθήκη. Το αποτέλεσμα της πρόσκλησης αυτής ήταν μοναδικό αφού δημιουργήθηκαν πρωτότυπα έργα από μελλοντικούς συγγραφείς-μαθητές με την βοήθεια των εκπαιδευτικών.
Η κ. Πολυχρονάκη δήλωσε στην Ανατολή: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που στο κάλεσμα μας για την συγγραφή διηγημάτων, οι πιο ονειροπόλοι συνδημότες μας φαντάστηκαν, συνεργάστηκαν, εικονογράφησαν και εν τέλει επιμελήθηκαν από το Α ως το Ω τις ιστορίες τους και να που φθάσαμε στην έκδοση τους. Τα παιδιά για μας είναι προτεραιότητα και μέλημα μας στο βαθμό που μας αναλογεί είναι να τους δοθούν κίνητρα, εφόδια και ο χώρος ώστε να μπορούν να εκφράζονται και να δημιουργούν όχι μόνο εντός των οικιών τους αλλά και εκτός αυτών. Εξωστρέφεια, Συμπερίληψη, Συνεργασία, Συμμετοχή. Η δράση για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου δεν τελειώνει εδώ. Σύντομα θα ανακοινωθεί το επόμενο μας βήμα. Σας παροτρύνουμε να απολαύσετε τις ιστορίες των μικρών μας συγγραφέων».
Τα έργα των μαθητών που ξεχώρισαν:
2ο Νηπιαγωγείο Αγίου Νικολάου:
Τα παιδιά του 2ου Νηπιαγωγείου με τους εκπαιδευτικούς που φοιτούν στο ολοήμερο πρόγραμμα, δημιούργησαν και εικονογράφησαν το παραμύθι «Η Μαϊμού και ο Spiderman».
Η υπόθεση: «Μια φόρα κι έναν καιρό ήταν μια μαϊμού, πολύ όμορφη… που ζούσε σε ένα ζωολογικό κήπο, με τον ιπποπόταμο, το γορίλα, τη πασχαλίτσα, το γίγαντα και την πεταλούδα. Η μαϊμού, που την έλεγαν Χριστίνα, ανέβηκε σ’ ένα πολύ ψηλό βράχο και μετά έπεσε κάτω με το κεφάλι και χτύπησε. Πήγε στο νοσοκομείο. Μια πεταλούδα, που ήταν νοσοκόμα της έκανε ένεση. Όταν έγινε καλά, βγήκε από το νοσοκομείο. Μέσα σ’ ένα ξύλο βρήκε ένα μαγικό μανιτάρι, που το έφτιαξε ο μάγος Τσοκοπάτα. Όταν έφαγε το μαγικό μανιτάρι μεταμορφώθηκε σε πεταλούδα που ήταν μεγάλη όσο ένα λιοντάρι. Η Χριστίνα έκλεισε τα μάτια της και νόμιζε ότι ήταν κάτω στο έδαφος… όμως όταν άνοιξε τα μάτια είδε ότι ήταν πάνω ψηλά στον ουρανό. Εκεί είδε πουλιά, λαμπερά και όμορφα που έτρωγαν σκουλήκια. Πήγαν σ’ ένα ψηλό πολύχρωμο δέντρο και διάβασαν την Κοκκινοσκουφίτσα. Το κλαδί ήταν πολύ λεπτό και έσπασε. Όλοι έπεσαν στο γρασίδι. Ξαφνικά ήρθε ένα λιοντάρι μαγικό με φτερά και τους επιτέθηκε. Τότε ήρθε ο Spiderman από την Αγγλία και έδεσε το λιοντάρι με τον ιστό και έσωσε τους φίλους του. Η Χριστίνα βρήκε άλλο μανιτάρι μαγικό, το έφαγε και έγινε πάλι μαϊμού. Μετά η Χριστίνα έπαιξε κρυφτό με την πεταλούδα, το γορίλα και τον ιπποπόταμο. Τη νύχτα πήγανε να κοιμηθούνε και είδανε ένα πολύ ωραίο όνειρο».
Διάβασε το παραμύθι εδώ!
5ου Νηπιαγωγείου Αγίου Νικολάου:
Οι εκπαιδευτικοί του 5ου Νηπιαγωγείου Αγίου Νικολάου με τους μαθητές δημιούργησαν μια πρωτότυπη ιστορία με τίτλο «Η αστυνομική γάτα» που ξεπήδησε από μια ζωγραφιά.
Η υπόθεση: «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια γάτα, η οποία ζούσε σε ένα αστυνομικό τμήμα. Κατάφερε με μεγάλη ευκολία να μπει μέσα από ένα μικρό παράθυρο, σκαρφαλώνοντας με τα νύχια της έναν τοίχο. Όταν την είδαν οι αστυνομικοί, της είπαν πόσο πολύ την αγάπησαν και πως αποφάσισαν να την κρατήσουν. Μια μέρα, όμως η γάτα έφυγε από το μικρό εκείνο παράθυρο απ’ το οποίο είχε μπει και περιπλανώμενη στους δρόμους έβλεπε την πόλη , τα κτίρια και τα αυτοκίνητα. Ο ενθουσιασμός της ήταν τόσο μεγάλος που, χωρίς να το καταλάβει, βρέθηκε στην Ελούντα. Μόλις έφτασε εκεί, είδε να βγαίνει από ένα πολύ ψηλό κτίριο μαύρος καπνός και φωτιά! Αμέσως, έτρεξε στο αστυνομικό τμήμα, αλλά όσο και να προσπάθησε να εξηγήσει αυτό που συνέβαινε, οι αστυνομικοί, δυστυχώς δεν μπορούσαν να την καταλάβουν, καθώς δεν ήξεραν να μιλούν νιαουριστικα!
Τότε αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της! Πήρε το ακουστικό του τηλεφώνου και κάλεσε αμέσως την Πυροσβεστική Υπηρεσία στο 199. Ευτυχώς ένας πυροσβέστης σήκωσε το τηλέφωνο και είπε: « Εδώ Πυροσβεστική, παρακαλώ». Και τότε…. Άκουσε την γάτα να του λέει με ανθρώπινη λαλιά πως έπιασε φωτιά στην Ελούντα! Την ίδια στιγμή, ξεκίνησε το πυροσβεστικό όχημα! Έβαλε τον φάρο κι έτρεχε να προλάβει να σβήσει την φωτιά όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Η γάτα περίμενε υπομονετικά στο τμήμα. Ήθελε πολύ να μάθει πως η φωτιά έσβησε, χωρίς να κινδυνεύσει κανένας!
Όταν οι πυροσβέστες την έσβησαν, πήγαν στο αστυνομικό τμήμα για να βρουν την γατούλα! Μόλις την βρήκαν, την ευχαρίστησαν, της φόρεσαν μπότες, στολή, γάντια και κράνος και την ανακήρυξαν επίσημα βοηθό τους. Στο κτίριο, υπήρχε ένας γάτος ο Ροζ, ο οποίος χάρη στη γενναία γάτα, σώθηκε! Ο Ροζ Γάτος γνώρισε τη γατούλα, την αγάπησε και μετά από λίγες μέρες, επέστρεψαν μαζί στο αστυνομικό τμήμα. Οι αστυνομικοί τους υποδέχθηκαν με μεγάλη χαρά, τους φρόντιζαν κι έμειναν για πάντα μαζί τους. Η γάτα ακολούθησε τους αστυνομικούς σε όλες τις επικίνδυνες αποστολές, αποδεικνύοντας συνεχώς πόσο σπουδαία βοηθός είναι! Έτσι, οι αστυνομικοί, τον επόμενο χρόνο, οργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή, όπου της απένειμαν ένα ειδικό βραβείο για την πολύτιμη προσφορά της! Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς……. Καλύτερα!»
Διάβασε το παραμύθι εδώ!
Νηπιακό Τμήμα Βρεφονηπιακού Σταθμού Νεάπολης:
‘’Μια αλλιώτικη σαλάτα – Γλυκιά παραμυθοσαλάτα’’
Η υπόθεση: «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν Τρία Γουρουνάκια που έψαχναν τον Κακό Λύκο για να τον μαλώσουν που ήταν τόσο κακός. Όμως ο Κακός Λύκος , έπαιζε με την Κοκκινοσκουφίτσα που πήγαινε φαγητό στη γιαγιά της. Στη γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας πήγαινε και η μαμά Κατσίκα για να της πουλήσει γάλα. Η μαμά Κατσίκα , πριν φύγει από το σπίτι αποχαιρέτησε το μικρό της Κατσικάκι και του είπε να είναι προσεχτικό και να μην ανοίξει την πόρτα σε κανέναν. Τα Τρία Γουρουνάκια ήταν χαρούμενα που συνάντησαν τον Κακό Λύκο, την Κοκκινοσκουφίτσα και την μαμά Κατσίκα.
Ο Κακός Λύκος ήθελε να φάει το μικρό Κατσικάκι, όμως ο Παπουτσωμένος Γάτος, που κατάλαβε τι ήθελε να κάνει ο Κακός Λύκος, έτρεξε στο Κατσικάκι και του είπε: “Κρύψου γρήγορα. Έρχεται ο Λύκος να σε φάει.”
Όταν έφτασαν στο σπίτι της γιαγιάς, ο Λύκος άλλαξε γνώμη και τώρα ήθελε να φάει κόκκινα γλυκά μήλα. Τότε ο Παπουτσωμένος Γάτος πήρε τηλέφωνο την Χιονάτη που πουλούσε κατακόκκινα γλυκά μήλα που μάζευαν οι Νάνοι και της είπαν να φέρει μερικά. Εκείνη την ώρα η Χιονάτη, έπαιζε με τα ζώα και τα πουλιά του δάσους Είχε κουραστεί και κάθισε σε ένα παγάκι για να ξεκουραστεί. Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, φώναξε στους Νάνους να μαζέψουν μήλα από τη μαγική του μηλιά Έτσι, ετοιμάστηκαν και πήγαν στο σπίτι της γιαγιά την παραγγελία . Εκεί τους υποδέχτηκε ο Παπουτσωμένος Γάτος που τους κάλεσε να πιούν ένα χυμό και να φάνε τα νόστιμα γλυκά της Κοκκινοσκουφίτσας. Σε λίγο έφτασε και η Νεράιδα του δάσους και έγινε μεγάλο γλέντι.
Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα πιο καλύτερα».
Νηπιαγωγείο Κριτσάς Α’ τμήμα:
Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου Κριτσάς με τους εκπαιδευτικούς δημιούργησαν μια ιστορία εμπνευσμένη από τους ήρωες της αφίσας δράσης, με τίτλο «Ο Φοξ Αντεφοξ και το μαγικό δέντρο της περιπέτειας». Διάβασε το παραμύθι εδώ!
Άλλη μια ιστορία που γεννήθηκε μέσω της δράσης αυτής της βιβλιοθήκης ήταν «Οι Ιστορίες Τρικολόρε» με συγγραφείς τους Κλωντζ Ι. Κριτσωταλάκη Ρ. και Λαβδακης Μ.
Η υπόθεση:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1: Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν δύο χωριά που οι κάτοικοι τους είχαν μεγάλη έχθρα μεταξύ τους. Τσακώνονταν συνεχώς και δεν είχαν καμία επικοινωνία μεταξύ τους. Μάλιστα, είχαν βάλει ανάμεσα τους έναν φράχτη, για να μην παραβιάζει κανείς τα σύνορα του άλλου. Το ένα χωριό ονομαζόταν Βαζελοχώρι και το άλλο Γαβροχώρι.
Το Βαζελοχώρι βρισκόταν ψηλά σε ένα καταπράσινο βουνό. Σε αυτό το χωριό όλα ήταν πράσινα. Παντού υπήρχαν φυτρωμένα πράσινα τριφύλλια. Υπήρχαν πολλά βατράχια σε πράσινους βάλτους και πολλές σαύρες. Οι κάτοικοι φορούσαν πράσινα ρούχα, πράσινα καπέλα και σκουφιά. Γι’ αυτό και τους φώναζαν Πρασινοσκούφηδες. Έτρωγαν μόνο πράσινα λαχανικά όπως πράσο, μπρόκολο, σπανάκι, ντολμαδάκια και πράσινα μήλα…. Τους άρεσε το παγωτό φιστίκι. Το Γαβροχώρι είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό όπου όλα είναι κόκκινα. Υπάρχουν παντού κόκκινες παπαρούνες, κόκκινα τριαντάφυλλα και κόκκινα γαρίφαλα. Οι κάτοικοι του τρώνε μόνο ντομάτες, κεράσια και φράουλες. Φοράνε κόκκινα ρούχα και κόκκινα καπέλα. Γι’ αυτό τους φώναζαν Κοκκινοσκούφηδες.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: Όπως είπαμε και παραπάνω οι κάτοικοι των χωριών αυτών ήταν μαλωμένοι. Δεν άφηναν τα παιδιά τους να παίζουν μαζί και στους αγώνες ποδοσφαίρου και μπάσκετ ήταν αντίπαλοι. Τόσο αντίπαλοι ήταν που στους αγώνες πετούσαν οι Πρασινοσκούφηδες σπανακόρυζο στο γήπεδο και οι Κοκκινοσκούφηδες ντομάτες.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: Κάποτε ένας Πρασινοσκούφης που ονομαζόταν Κώστας Αντετοκουμπάκης είδε μια Κοκκινοσκουφίτσα τη Λίτσα Παπανικολίτσα, μια ξανθιά κοκκινομάτα. Μόλις είδε ο ένας τον άλλο τους χτύπησε κεραυνοβόλος έρωτας. Ήταν τόσο ερωτοχτυπημένοι, που έπρεπε να βρίσκουν τρόπο να συναντιούνται. Έτσι, βρίσκονταν κρυφά ανάμεσα στα δύο χωριά για να μην τους δουν.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4: Όμως για κακή τους τύχη η αγάπη τους μαθεύτηκε. Για να τους χωρίσουν οι Πρασινοσκούφηδες έδιωξαν τον Κώστα Αντετοκουπάκη σ’ ένα διπλανό χωριό που ονομάζεται Χανουμοχώρι. Το Χανουμοχώρι ήταν ένα χωριό που όλα ήταν κίτρινα. Υπήρχαν παντού κίτρινες μαργαρίτες. Οι κάτοικοι του φορούσαν μόνο κίτρινα ρούχα και έτρωγαν μόνο κίτρινα πράγματα όπως μπανάνες, πιλάφι με κρόκο Κοζάνης και έπιναν μόνο λεμονάδες. Εκεί έκατσε για μεγάλο χρονικό διάστημα ο Αντετοκουμπάκης και γνώρισε έναν Χανουμάκη με το όνομα Πέτρος Μανταλάκης, που έμελλε να γίνει ο κολλητός του φίλος.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5: Όμως, η ομάδα του Βαζελοχωρίου χωρίς τον Αντετοκουμπάκη έχανε συνέχεια. Έπαθε μεγάλη ήττα, δεν κέρδιζε σε κανένα αγώνα. Υπήρχε μεγάλη στενοχώρια σε όλο το χωριό και σε όλους τους κατοίκους. Έτσι αποφάσισαν να φέρουν πίσω τον μεγάλο τους παίχτη και θα του έδιναν ό,τι κι αν ζητούσε. Ο Αντετοκουμπάκης δέχτηκε να επιστρέψει με τον όρο να παντρευτεί την αγαπημένη του. Μάλιστα, κουμπάρος θα ήταν ο κολλητός του φίλος ο Χανουμάκης Μανταλάκης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6: Ύστερα απ’ αυτό οι κάτοικοι των δύο χωριών συμφιλιώθηκαν. Πήγαιναν στους αγώνες και τους απολάμβαναν χωρίς να παθιάζονται και να φανατίζονται. Έκαναν κι έναν γάμο στους νέους που ακόμη και σήμερα θυμούνται το τρικούβερτο γλέντι που ακολούθησε. Μάλιστα από τότε και μετά έβαλαν όλα τα χρώματα και τα χωριά τους ήταν πολύχρωμα. Κατάλαβαν έτσι ότι η ζωή είναι πιο όμορφη, υπάρχουν περισσότερες γευστικές απολαύσεις και ότι η αγάπη είναι πιο ωραία από το μίσος. Έτσι έζησαν αυτοί ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ».
Νηπιαγωγείο Κριτσάς Β’ τμήμα:
“Τα γενέθλια του Ηρακλή και η παγίδα”
4ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Νικολάου:
“Μια ξεχωριστή οικογένεια”
Η υπόθεση:
Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, ένας αγέρωχος Κρητικός Αίγαγρος – ένα Κρι Κρι – έκανε την καθιερωμένη του βόλτα στο Φαράγγι του Ρίχτη. Είχε φτάσει χαμηλά, έως την πανέμορφη λιμνούλα που σχηματίζεται από τον καταρράχτη, το στολίδι της περιοχής, έπειτα από την κουραστική αναρρίχηση στις απόκρημνες βουνοκορφές των λασιθιώτικων βουνών. “Αχ! Τι υπέροχη λίμνη! Πόσο γάργαρα νερά έχει!” μονολόγησε μελαγχολικά. Με απόγνωση κοίταξε γύρω του και προσπάθησε να βρει την οικογένειά του. Βέλαξε δυνατά , όμως απάντηση καμία… Τότε ξέσπασε σε κλάμα, το κλάμα μετατράπηκε σε λυγμό… Έκλαψε μέχρι που τα δάκρυά του στέρεψαν. Θυμήθηκε ότι πριν από αρκετά χρόνια, οι βουνοκορφές της Κρήτης ήταν γεμάτες από άλλα ΚριΚρι.
Ξαφνικά, πίσω από τους ξερούς θάμνους και τα ενδημικά, αρωματικά βότανα του φαραγγιού, άκουσε έναν περίεργο ήχο. Δεν είχε ακούσει ποτέ ξανά ένα τόσο περίεργο και δυνατό μουγκρητό!!! Όσο πλησίαζε το σούρουπο, το μουγκρητό δυνάμωνε! Συμπωματικά, είδε ένα γυπαετό πηγαίνοντας για την φωλιά του. “Καλέ μου, γυπαετέ! Εσύ που έχεις τα πιο δυνατά φτερά, μπορείς να πετάξεις μέχρι εκείνο τον θάμνο και να μου πεις τι βρίσκεται εκεί; Τόση ώρα αναζητώ απεγνωσμένα να καταλάβω από τι ζώο προέρχεται αυτός ο ήχος,” ρώτησε ευγενικά το Κρι Κρι. “Μα φυσικά !!Πάω αμέσως!!!” Έπειτα από ελάχιστα λέπτα είχε επιστρέψει. Δεν μπορείς να πιστέψεις τι είδα! φώναξε λαχανιασμένος ο γυπαετός.
Ο γυπαετός οδήγησε το Κρι Κρι πίσω από τον θάμνο, όπου αντίκρυσε ένα τρομαγμένο, μικρό, καφέ αρκουδάκι. “Τι έπαθες μικρέ μου; ρώτησαν συμπονετικά και οι δύο. Πώς βρέθηκες εδώ; Δεν σε έχουμε ξαναδεί…
“Είμαι μόνο μου!!! είπε κλαίγοντας το αρκουδάκι. Κατάγομαι από την Πίνδο, όμως πια δεν έχω ούτε πάτριδα ούτε οικογένεια. Τις αρκούδες της περιοχής μου τις κυνήγησαν…Τα δάση μας τα κατέστρεψαν…Λίγες αρκούδες μπόρεσαν να ξεφύγουν και να επιβιώσουν. Και εμένα με έφεραν κρυφά ως εδώ, μήπως και καταφέρω να έχω μια καλύτερη ζωή….” “Αχ! πόσο σε καταλαβαίνω!!Και εγώ νιώθω απέραντη μοναξιά και θλίψη!” “Αλήθεια;”
“Ναι, και εδώ στην περιοχή μου συνέβη η ίδια καταστροφή. Οι Κρητικοί Αίγαγροι ζούσαμε στην Κρήτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, από την μινωική εποχή. Οι Μινωίτες μας αγαπούσαν για τη δύναμη και την εξαιρετική μας ικανότητα να τρέχουμε στα κακοτράχαλα βουνά. Σε πολλά αγγεία, μάλιστα, έχουν ζωγραφίσει προγόνους μου. Όμως, οι σύγχρονοι άνθρωποι μας κυνήγησαν ανεξέλεγκτα. Κατέστρεψαν το φυσικό μας περιβάλλον κόβοντας τα δέντρα, ώστε να φτιάξουν πόλεις. Μόλυναν το έδαφος και τα νερά… Δεν προλαβαίναμε να γεννήσουμε αρκετά μικρά, τα σκότωναν πριν καν μεγαλώσουν…Παλιότερα ήμασταν χιλιάδες, τώρα είμαστε μόνο εφτακόσια σε ολάκερη την Κρήτη!!!”
Το αρκουδάκι άκουγε την ιστορία του νέου του φίλου και ένιωσε ότι κάποιος τον καταλάβαινε απόλυτα, ακόμα κι αν δεν έμοιαζε καθόλου με εκείνο στην όψη! “Νιώθω τόσοοοοοοοο νυσταγμένο ξαφνικά!! Μα, τι μου συμβαίνει;;;” αναρωτήθηκε το αρκουδάκι.
“Είναι πολύ λογικό !” αποκρίθηκε ο γυπαετός. Είναι η εποχή της χειμερίας νάρκης. Πρέπει να σου βρούμε μια ασφαλή σπηλιά, να κοιμηθείς εώς την άνοιξη.
Μην φοβάσαι!! το καθησύχασε το Κρι Κρι. Εμείς θα σε προσεχούμε! Κοίτα, εδώ δίπλα βλέπω μια ήσυχη σπηλιά. Ας δώσουμε εμείς τα ζώα το παράδειγμα στους ανθρώπους, πως όλοι μαζί είμαστε μια τεράστια και ξεχωριστή οικογένεια. Ένας σημαντικός κρίκος της φύσης. Και ότι όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή!!!
3ο Νηπιαγωγείο Αγίου Νικολάου:
Το 3ο Νηπιαγωγείο Αγίου Νικολάου συμμετείχε στην δράση με το παρακάτω έργο:
Το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Αγίου Νικολάου συμμετείχε στην δράση με το παρακάτω έργο:
Παρακάτω θα βρείτε το έργο της μικρής συγγραφέα Έλλης Μελέτη με τίτλο “Το μυστικό της Ευτυχίας”:
Συνολικά οι δημιουργίες των παιδιών εντυπωσίασαν μικρούς και μεγάλους αναγνώστες, αναδεικνύοντας την φαντασία των παιδιών με τον καλύτερο τρόπο!
