Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και διαφορετική από τα συνηθισμένα συζήτηση προσφέρει στο συνομιλητή της η κ. Καλλιόπη Κατσιπουλάκη, Γραμματέας της Περιφερειακής Ένωσης Τυφλών Κρήτης. Όποιος της μιλήσει μπορεί εύκολα να μπει σε σκέψεις, να προβληματιστεί και να αναλογιστεί ότι τελικά αυτά που για τους περισσότερους μοιάζουν αυτονόητα για κάποιους ανθρώπους είναι ζητούμενα. Μίλησε στην ΑΝΑΤΟΛΗ για τις καθημερινές δυσκολίες των τυφλών στην εκπαίδευση, στην προσβασιμότητα και στην εργασία. Αναφέρθηκε και στην Περιφερειακή Ένωση Τυφλών Κρήτης που υπάγεται στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών. Η Περιφερειακή Ένωση Τυφλών Κρήτης έχει υπό την σκέπη της τους τυφλούς όλης της Κρήτης και των τεσσάρων νομών. Προσπαθούν, όπως ανέφερε, στην Ένωση να ασχοληθούν με τα τακτικά προβλήματα των τυφλών από το πώς θα βγουν έξω, πώς θα περπατούν ανεμπόδιστα, πώς θα εκπαιδευτούν, έχουν υπό την εποπτεία τους τα παιδιά που πηγαίνουν στα σχολεία, αλλά και το πώς θα πιστοποιούνται οι δάσκαλοι πάνω στην γραφή Braille και πώς θα γίνει η εκπαίδευση των παιδιών στην γραφή αυτή και στο μπαστούνι τους.
Παράλληλα ασχολούνται με τα δικαιώματα των ενηλίκων αναφορικά με την εργασία, την συνταξιοδότηση, να περάσουν από ΚΕΠΑ, ενώ τονίζει ότι μπορούν να παρέμβουν σε όλο το φάσμα της ζωής των τυφλών για να τους βοηθήσουν.
Είναι περίπου 600 μέλη και στην Κρήτη υπάρχουν περίπου 800 τυφλοί όλων των ηλικιών. Από μωρά και παιδιά έως γέροντες. Οι γέροντες τυφλοί αυξήθηκαν εξ αιτίας του ότι έχει δυσκολέψει πολύ η εγχείρηση του καταρράκτη διότι τα νοσοκομεία έχουν έλλειψη οφθαλμιάτρων, αργούν πολύ τα ραντεβού για εγχείρηση και πολλές φορές η καταφυγή στον ιδιώτη έχει ένα μεγάλο κόστος περίπου 3.500 ευρώ, ποσό που για πολλούς είναι απαγορευτικό.
Οι δυσκολίες
Την ρωτήσαμε μέσα από την προσωπική της εμπειρία, αλλά και έπειτα από τους ανθρώπους που έρχεται σε επαφή, ποια θεωρεί ότι είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που καλούνται να αντιμετωπίσουν.
Δήλωσε ότι είναι η πρόσβαση! Ανέφερε χαρακτηριστικά «οι τυφλοί, δεν είμαστε άρρωστοι, δεν έχουμε κάποιο άλλο πρόβλημα οργανικά», συμπληρώνοντας ότι δεν θα το βάλουν κάτω!
Επεσήμανε ότι οι Δήμοι τώρα, επειδή είναι υποχρεωτικός ο διάδρομος όδευσης και η προσβασιμότητα για όλους από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορούν να πάρουν την χρηματοδότηση του έργου από Ευρωπαϊκά προγράμματα, εάν δεν είναι καθολικά προσβάσιμα. Υπογράμμισε όμως ότι πολλές φορές παρατηρεί ότι στους δρόμους μπορεί να υπάρχουν γλάστρες, καρέκλες, μηχανάκια.
Στην δεκαετία του 1990-2000 ο κόσμος ήταν πιο ευαισθητοποιημένος, είχε την έννοια της συμπερίληψης και έμπαινε στα παπούτσια του άλλου. Δυστυχώς τώρα, στις μέρες μας ο κόσμος καταπλακώνεται περισσότερο με τα προσωπικά του προβλήματα και δεν σκέφτεται τα προβλήματα των άλλων.
Εξήγησε ότι τα τυφλά άτομα δεν επιδιώκουν τα προνόμια και ο λόγος που το υπογραμμίζει είναι διότι ακούγονται συχνά φράσεις «εεε εσείς παίρνετε και τα επιδόματα». Ενημέρωσε ότι το επίδομα του ολικά τυφλού είναι 390 ευρώ και με αυτό το ποσό ο άνθρωπος πρέπει να αντεπεξέλθει. Τονίζει μάλιστα ότι οι ολικά τυφλοί άνθρωποι δεν μπορούν από μόνοι τους και χωρίς βοήθεια να κάνουν κάτι. Έθεσε και το ερωτήματα για να προβληματιστούμε «λέτε ένας τυφλός να προτιμούσε τα 390 ευρώ από το να μπορεί να εξυπηρετείται μόνος τους, να μαγειρεύει, να εργάζεται και να κάνει ό,τι κάνουν οι υπόλοιποι άνθρωποι;»
Μας έβαλε σε σκέψεις και με την φράση «για εμάς ο ελεύθερος διάδρομος σημαίνει ελεύθερη κυκλοφορία και σηματοδοτεί ότι δεν είμαστε κλεισμένοι σε ένα σπίτι, φυλακισμένοι».
Ίσες ευκαιρίες
Την ρωτήσαμε και τι θα ήθελαν να αλλάξει. Μας είπε ότι αυτό που επιδιώκουν είναι να καταλάβουμε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην εργασία και στην κοινωνία.
Τονίζει ότι δεν υπάρχουν άτομα α΄ και β΄ διαλογής και ό,τι φροντίδα προσφέρει το κράτος για τα μη τυφλά άτομα την ίδια ακριβώς φροντίδα πρέπει να έχει και σε αυτούς που έχουν πρόβλημα. Υπογραμμίζει ότι οφείλει το κράτος να εκπαιδεύει και τα τυφλά παιδιά και αυτό όπως είπε θα γίνει έχοντάς τους εγκαίρως την παράλληλη στήριξη, τους δασκάλους και τους καθηγητές που να ξέρουν την γραφή Braille. Ενημέρωσε ότι ψηφίστηκε νόμος που για να καταθέσει κανείς τα χαρτιά του για παράλληλη στήριξη πρέπει να γνωρίζει γραφή Braille. Τόνισε ότι το κράτος πρέπει να εκπαιδεύσει τα παιδιά στο μπαστούνι έτσι ώστε να μπορεί να πηγαίνουν μόνα τους στο σχολείο αλλά και να τα εκπαιδεύσει για να βρουν δουλειά.
Υπογράμμισε ότι «εμείς δεν έχουμε ειδικές ανάγκες έχουμε απλά παραπάνω ανάγκες, που αν η κοινωνία και το κράτος φρόντιζε να μην υπήρχαν αυτές οι παραπάνω, δεν θα είχαμε απολύτως κανένα πρόβλημα πέραν από το να μην μπορείς να δεις».
Η δύναμη των ματιών
Τόνισε ότι τα τυφλά άτομα βλέπουν με τα χέρια, αλλά αυτό που ψηλαφίζουν δεν μπορούν να το δουν ποτέ. Δήλωσε τυχερή που η ίδια τυφλώθηκε στα 38 χρόνια της ζωής της και μπόρεσε να δει.
Μας μίλησε για παιδιά που της είπαν «κ. Πόπη θα ήθελα πάρα πολύ να δω το χριστουγεννιάτικο δέντρο», ή «να μου πει κάποιος πως είναι το κόκκινο». Τυφλό άτομο που επισκέφτηκε την θάλασσα και τον ρώτησε η ίδια πώς ήταν της απάντησε ότι «είναι τεράστια, ίσα με 5 μπανιέρες»….
Βουρκωμένη μας μίλησε και για την έκφραση «σ’ αγαπώ σαν τα μάτια μου» τονίζοντας ότι δεν υπάρχει κάτι πιο αληθινό από αυτό!
Αλλά και για το ότι αν ένα παιδί είναι τυφλό φαίνεται μονάχα στον 9ο μήνα κυοφορίας.
Τα μάτια είναι αυτά που συγκεντρώνουν την ψυχή και το νου του ανθρώπου, για την κ. Κατσιπουλάκη. Και σε όσους χάνουν την όραση τους, η φύση τους προικίζει με άλλα πράγματα, θαρρείς ότι οι τυφλοί έχουν μια προαίσθηση και καταλαβαίνουν πράγματα, που οι άλλοι δεν τα καταλαβαίνουν.
Αγώνας για εκπαίδευση
Σαν υπόσχεση στον εαυτό της δήλωσε ότι θα αγωνιστεί ώστε η νέα γενιά των τυφλών να εκπαιδεύεται στην Κρήτη! Το πρόβλημα υπογράμμισε είναι ότι το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας δεν κάνει ένα φορέα πιστοποίησης των εκπαιδευτών κινητικότητας. Υπάρχει, όπως είπε, στον Βόλο Τμήμα Ειδικής Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, όπως και στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου, όπου μπορεί να εκπαιδευτεί κάποιος στο μπαστούνι, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να πιστοποιηθεί. Χωρίς όμως πιστοποίηση δεν μπορούν να διδάξουν και εκεί θεωρεί ότι έγκειται το ζήτημα.
Ενημέρωσε ότι δυστυχώς η πλειοψηφία των τυφλών δεν εργάζονται.
Όσον αφορά το σχολείο, πηγαίνουν με παράλληλη στήριξη. Από το Υπουργείο έρχονται τα κατάλληλα βοηθήματα, όπως ειδικά βιβλία, υδρόγειος σφαίρα, ειδικά γεωμετρικά σχήματα και εξοπλισμός για τυφλούς. Τα παιδιά για να εκπαιδευτούν ολοκληρωμένα (γραφή και μπαστούνι), εάν επιθυμούν, πηγαίνουν στην Αθήνα όπου υπάρχει η Σχολή Τυφλών στην Καλλιθέα, που λειτουργεί και σαν διαμονή για τα παιδιά από την επαρχία. Εκτός από την αυτόματη διαβίωση που διδάσκονται, μαθαίνουν να αυτοεξυπηρετούνται, αγγλικά, γαλλικά, χορό αλλά και άλλες δραστηριότητες. Κάποιοι μάλιστα συνεχίζουν και Πανεπιστημιακές σπουδές, ενώ ανέφερε ότι πολλά παιδιά έχουν πάει στο Πανεπιστήμιο, αλλά ελάχιστοι δουλεύουν τελικά.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού που εορτάστηκε πριν λίγες ημέρες και σηματοδοτεί την ανεξαρτησία των τυφλών, η κ. Κατσιπουλάκη θέλησε να στείλει το μήνυμα ότι «η ζωή είναι πολύ γλυκιά, ας προσπαθήσουμε να την κάνουμε ο ένας στον άλλο λίγο πιο εύκολη». Θέλησε να περάσει το μήνυμα της προσφοράς και της αλληλεγγύης εκφράζοντας στον κόσμο ότι αν κάποια στιγμή δεν έχει ανάγκη κάτι από το σώμα του, να μην διστάσει και να γίνει δωρητής οργάνων.
ΣΟΦΙΑ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗ
