Ο λαγοκέφαλος στις ελληνικές θάλασσες και τα ξεραμένα έλατα στην Πελοπόννησο παρουσιάζονται ως δύο διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας οικολογικής κρίσης: της κλιματικής αλλαγής (Τμήμα Αλιείας και Υδατοκαλλιεργειών Πανεπιστημίου Πάτρας, Climatebook).
Στη θάλασσα, η άνοδος της θερμοκρασίας της Μεσογείου και η διαπλάτυνση της Διώρυγας του Σουέζ ευνόησαν την εξάπλωση ξενικών ειδών, όπως ο λαγοκέφαλος. Το επικίνδυνο αυτό ψάρι έχει πλέον εγκατασταθεί σε πολλές περιοχές, μαζί με τουλάχιστον 250 ακόμα ξενικά είδη.
Στην ξηρά, τα δάση από έλατα της Πελοποννήσου πλήττονται από παρατεταμένη ξηρασία, μείωση των χιονοπτώσεων και προσβολές από σκαθάρια του φλοιού. Τα δέντρα, εξασθενημένα από την έλλειψη νερού, γίνονται πιο ευάλωτα και μεγάλες εκτάσεις ξεραίνονται.
Παρόμοιο φαινόμενο, με ξεραμένους πρίνους, αντικρίζουμε στην πλαγιά κάτω από τη Λατώ. Βλέπουμε μεγάλο αριθμό από πρίνους (Quercusilex) που είναι ξεραμένοι. Το φαινόμενο μπορεί να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, αλλά, κατά τον φυσιοδίφη Γιώργο Αφορδακό, φταίει η ξηρασία που είχαμε τους τελευταίους μήνες. Οι βροχές του φθινοπώρου ήρθαν πολύ καθυστερημένα και πολλά δένδρα δεν άντεξαν.
Το κοινό στοιχείο, για τους πολλούς λαγοκέφαλους και τα ξεραμένα έλατα, είναι ότι τα οικοσυστήματα αλλάζουν γρηγορότερα απ’ όσο μπορούν να προσαρμοστούν. Η αντιμετώπιση απαιτεί στοχευμένη αλιεία ξενικών ειδών, ενημέρωση των πολιτών, παρακολούθηση των δασών, έγκαιρη απομάκρυνση προσβεβλημένων δέντρων και, κυρίως, πολιτικές περιορισμού και προσαρμογής στην κλιματική κρίση.
ΥΓ1: Οι βιολόγοι / ιχθυολόγοι μας ενημερώνουν ότι ο λαγοκέφαλος μπορεί να προκαλεί ανησυχία στους λουόμενους, όμως οι επιθέσεις σε ανθρώπους φαίνεται ότι είναι εξαιρετικά σπάνιες. Την περίοδο 2004-2023 καταγράφηκαν μόλις 27 γνωστές επιθέσεις σε λουόμενους σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Επομένως, δεν υπάρχει λόγος υπερβολικού φόβου, μόνο προσοχή και απομάκρυνση αν το ψάρι πλησιάσει.
ΛΕΩΝ.Κ.
