«Γενιές γενεών» θα χρειαστούν για να ανακαλυφτούν όσα σημαντικά ακόμα κρύβονται κάτω από τη γη της Κρήτης.
Επισκέφτηκα τον αρχαιολογικό χώρο της Λατούς. Όχι αυτόν που είναι περιφραγμένος αλλά αυτόν που υπάρχει έξω από το πλέγμα. Προκαλεί δέος η έκταση της πόλης την περίοδο της μεγίστης ακμής της. Περπάτησα το μονοπάτι που οδηγεί προς την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου και Προφήτη Ηλία το οποίο φαίνεται να είναι το δυτικό όριο της πόλης.
- Χιλιάδες τα όστρακα, δηλαδή τα σπασμένα κεραμικά και πολλά τα τείχη, εδώ κι’ εκεί, με αυτές τις πελώριες πέτρες, καλά στοιβαγμένες, που βλέπουμε και στο κέντρο της πόλης. Όπως σχεδόν όλες οι αρχαίες πόλεις της Κρήτης, έτσι και η Λατώ δεν φαίνεται να έχει ανασκαφεί πλήρως. Άλλωστε δεν γνωρίζουμε ακόμα πού βρισκόταν το νεκροταφείο της πόλης. Όπως προανέφερα, αυτή η γη δεν θα σταματήσει ποτέ να μας εκπλήττει με τα κρυμμένα μυστικά της!
- Ο ναός είναι δίκλιτος. Φαίνεται πως αρχικά ήταν ο μονόκλιτος Άγιος Αντώνιος και αργότερα συμπληρώθηκε το βόρειο κλίτος αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία. Η είσοδος στον περιβάλλοντα χώρο γίνεται από επιβλητική πορτοστασά. Υπάρχει ένας μύθος ότι στη θέση αυτή υπάρχει η εκατοστή γούβα της αρχαίας πόλης που έχει τα… χρυσά γουρουνάκια, αλλά δεν έχει βρεθεί ακόμα.
Λ.Κ.
