Παρακολουθώ και… ζηλεύω τα κατορθώματα του Γιώργου Μαμάκη, του Διευθυντού της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λασιθίου. Δεν υπάρχει δύσκολο φαράγγι στην Κρήτη που να μην το έχει κατεβεί… και το αναφέρω γιατί σ’ αυτά τα φαράγγια το πέρασμά τους γίνεται μόνο με τεχνικά μέσα (με σχοινιά). Νιώθω ότι έχει πλέον… εθιστεί σ’ αυτές τις δράσεις, σχεδόν κάθε εβδομάδα.
Προ ημερών κατέβηκε το φαράγγι του Αγίου Αντωνίου, δυτικά της Αγίας Γαλήνης. Το φαράγγι έχει δέκα καταρράκτες με μεγαλύτερο αυτόν των 60 μέτρων ύψους, ο οποίος είναι εντελώς λείος και μονοκόμματος.
Τα λόγια του Γιώργου, μετά από κάθε… κατόρθωμά του, είναι πάντα πολύ όμορφα:
Ο μεγάλος καταρράκτης στέκει μπροστά:
εξήντα μέτρα πέτρας, γυμνής και αλύγιστης.
Δεν είναι μόνο βράχος∙ είναι μονομαχία.
Κρατάς το καυτό σχοινί στα χέρια σου σαν ξίφος,
κι’ η καρδιά σου σφυροκοπά σαν τύμπανο πολέμου.
Η πρώτη κίνηση είναι το άλμα στο άγνωστο,
εκεί που ο φόβος και η δύναμη σμίγουν.
▪ Κατεβαίνεις.
Το σώμα σου γρατζουνά την πέτρα,
ο ιδρώτας γίνεται φωτιά στο μέτωπο,
μα το βλέμμα καρφώνεται μακριά:
στο Λιβυκό που απλώνεται σαν θρόνος νίκης.
Και όταν τα πόδια σου πατούν στο χώμα της εξόδου,
ξέρεις: δεν πέρασες απλώς ένα φαράγγι.
Διάβηκες το καμίνι της γης,
στάθηκες απέναντι στον ήλιο
και γύρισες νικητής.
ΛΕΩΝ.Κ.
