Η κυριακάτικη εξόρμηση με βρήκε στο δρόμο προς το Καθαρό. Στα μισά της διαδρομής έστριψα δεξιά και μπήκα σε χωματόδρομο που οδηγεί μέχρι τις Τάπες. Ενδιάμεσος προορισμός το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη, στην περιοχή του Φλέη στα πρόθυρα του «Δάσους», κοντά στις Τάπες.
Όπως αναφέρει ο Δημήτρης Σκουλικάρης («Οι εκκλησίες της Κριτσάς») ο Αη Γιάννης Φλέης, λέγεται ότι ανήκε στο Αι Γιώργη Επανωσήφη, όπως και οι γύρω περιουσίες που αγοράστηκαν από Κριτσώτες. Παλιά στις σημερινές αστιβιδιασμένες πεζούλες έβαζαν περβόλια και σπαρτά. Πάνω από την εκκλησία υπάρχουν ακόμη καταλύμματα των μετοχιών και τριγύρω ορισμένα πηγάδια απ’ όπου ποτίζονταν τα περβόλια και τ’ αλώνια. Παραφωνία είναι η κατασκευή μάντρας αιγοπροβάτων δίπλα ακριβώς στην εκκλησία που εορτάζει στις 7 Ιανουαρίου. Η ετυμολογία της λέξης είναι άγνωστη (ίσως από τη φλέβα νερού;).
Η διαδρομή μέχρι τις Τάπες είναι θαυμάσια, ανάμεσα σε δάσος και… κατσίκες. Ιδιαίτερα η περιοχή της εκκλησίας, με τις πολλές πεζούλες γύρω της και την ανοιχτάδα του τοπίου, έχει μια ξεχωριστή δυναμική. Ανακαλούμε τη «ζωή» που υπήρχε κάποτε εδώ, όταν οι άνθρωποι προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν κάθε σπιθαμή γης.
ΛΕΩΝ.Κ.
