Ο συμπολίτης μας Tony Cross διαβάζει τα όσα κατά καιρούς γράφονται για τη μουσική και τους άλλους θορύβους τις νυχτερινές ώρες στον Άγιο Νικόλαο και μας έστειλε τις παρακάτω ενδιαφέρουσες απόψεις του:
«Όσον αφορά το ζήτημα της μουσικής αργά το βράδυ στην πόλη, νομίζω ότι πρέπει να αναζητήσουμε έναν συμβιβασμό. Δεν ζω στο κέντρο της πόλης, αλλά έχω μεγάλη συμπάθεια για όσους ζουν και, παρ’ όλο που είμαι 74 ετών, καταλαβαίνω πόσο σημαντική είναι η νυχτερινή διασκέδαση και η μουσική για τα νεότερα μέλη της κοινωνίας μας. Φαίνεται ότι αυτό που έχουμε αυτή τη στιγμή είναι η πόλωση. Ορισμένοι κάτοικοι του κέντρου της πόλης δεν θα δεχτούν τον παραμικρό θόρυβο τη νύχτα και οι νέοι φαίνονται αποφασισμένοι να διασκεδάσουν με οποιονδήποτε τρόπο επιλέξουν.
»Πάντα πίστευα ότι όταν επιλέγουμε να ζήσουμε σε μια πόλη, πρέπει να είμαστε έτοιμοι για συμβιβασμούς. Δεν μπορούμε ποτέ να έχουμε τα πράγματα όπως τα θέλουμε. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι οι άλλοι άνθρωποι, θέλουν διαφορετικά πράγματα.
»Αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε, πιστεύω, είναι κάθε βράδυ δυνατή μουσική από διάφορα μπαρ και ταβέρνες στην πόλη. Αυτό σαφώς θα ήταν αφόρητο για τους κατοίκους. Ίσως θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ότι η δυνατή μουσική επιτρέπεται, ίσως μέχρι τις 2 π.μ., μόνο τις Παρασκευές, τα Σάββατα και τις Κυριακές το καλοκαίρι και μόνο κάθε δεύτερη Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή τον χειμώνα.
»Αν οι κάτοικοι του κέντρου της πόλης γνωρίζουν ότι θα υπάρχει μουσική, αλλά ότι περιορίζεται σε συγκεκριμένες νύχτες, ίσως να μπορούν να την ανεχθούν με μεγαλύτερη ευκολία. Ομοίως, οι νέοι θα εκτιμούσαν το γεγονός ότι οι κάτοικοι του κέντρου της πόλης ενοχλούνται από τα γλέντια τους και θα αρκούνταν στο να τα περιορίσουν στα Σαββατοκύριακα. Δέχομαι ότι καμία πλευρά δεν θα είναι απόλυτα ευχαριστημένη με μια τέτοια ρύθμιση, αλλά αυτή είναι η φύση του συμβιβασμού: όλοι παίρνουν μέρος από αυτό που θέλουν και όλοι ταλαιπωρούνται σε κάποιο βαθμό».
O Tony ορθά επισημαίνει ότι η ζωή στην πόλη απαιτεί την αποδοχή της διαφορετικότητας των αναγκών. Η πόλη δεν είναι «ησυχαστήριο», αλλά ούτε και «ανεξέλεγκτη ζώνη διασκέδασης». Αναγνωρίζει το δικαίωμα στη διασκέδαση, ενώ παράλληλα προστατεύει το δικαίωμα των κατοίκων στην ανάπαυση. Ένας καλός συμβιβασμός δεν αφήνει κανέναν απόλυτα ικανοποιημένο, αλλά επιτρέπει σε όλους να συνυπάρχουν. Η μέση οδός μετατρέπει μια σύγκρουση δικαιωμάτων σε μια συμφωνία αμοιβαίων υποχωρήσεων.
ΛΕΩΝ.Κ.
