Τα καλοκαίρια στην Κρήτη, την περίοδο που συνέπιπτε με τις μεγάλες νηστείες του Δεκαπενταύγουστου, η κατανάλωση γάλακτος μειωνόταν. Έτσι, το γάλα που περίσσευε από τα αιγοπρόβατα, αξιοποιούνταν με τον πιο σοφό τρόπο! Γινόταν ξινόχοντρος (ξινός+χόνδρος).
Ανακάτευαν το ξινισμένο γάλα με χοντροαλεσμένο σιτάρι, το έκοβαν σε μικρά κομμάτια και το άπλωναν στον καλοκαιρινό ήλιο να στεγνώσει φυσικά. Έτσι διατηρούνταν για μήνες και γινόταν πολύτιμη τροφή για τον χειμώνα, χαρίζοντας γεύση και θρεπτική αξία στις παραδοσιακές κρητικές σούπες. Συνήθως έφτιαχναν σούπες με ξινόχοντρο, στις οποίος πρόσθεταν ζωμό από κρέας, για να είναι πιο νόστιμος.
«Ο ξινόχοντρος είναι κάτι περισσότερο από ένα παραδοσιακό τρόφιμο. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα της σοφίας των παλιών ανθρώπων, που αξιοποιούσαν κάθε αγαθό με σεβασμό, χωρίς να αφήνουν τίποτα να πάει χαμένο», αναφέρει η Μαρία («Skoutari»).
ΛΕΩΝ.Κ.
