Πολλές εκατοντάδες ήταν οι άνθρωποι, κάθε ηλικίας και από πολλές περιοχές, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των διοργανωτών του 2ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αγίου Νικολάου το Σάββατο στην πλαζ του ΕΟΤ.
Κι αυτό από μόνο του είναι ένα πρώτο, μεγάλο θετικό πρόσημο για την ομάδα των ανθρώπων που μήνες τώρα δούλεψαν και έστησαν όλο το εγχείρημα. Σκοπός τους η κοινωνική αφύπνιση και το έναυσμα σε μικρούς και μεγάλους να δουν, να ακούσουν, να σκεφτούν, να προβληματιστούν, να αποφασίσουν αν θέλουν να κινούνται στο πεδίο του αφορισμού του καθετί διαφορετικού ή σε αυτό της αποδοχής και του σεβασμού της διαφορετικότητας – είτε πρόκειται για φυλετική-προσφυγική, είτε για ηλικιακή, είτε σεξιστική-σεξουαλικού προσανατολισμού, είτε ταξική, είτε θρησκευτική.
Μέσα από εικαστικές δράσεις, συζητήσεις -ομιλίες, βιωματικά εργαστήρια για το θρησκευτικό και ταξικό ρατσισμό, αφηγήσεις προσωπικών ιστοριών, μουσική, χορό, τραγούδι, που όλα μαζί ενώνονταν με ένα «νοητό» κόκκινο νήμα, που ήταν και η κεντρική καλλιτεχνική προσέγγιση του πρότζεκτ, η Οργανωτική Επιτροπή θέλησε να μεταδώσει αυτή την ανάγκη σεβασμού του διπλανού μας, όποιο κι αν είναι το χρώμα, η καταγωγή, το βάρος, το κοινωνικό στάτους, ο σεξουαλικός του προσανατολισμός.
Στο πάνελ των συζητήσεων βρέθηκε ο δημοσιογράφος του «Press Project» Κωνσταντίνος Πουλής, συνεπικουρούμενος από τους Αργύρη Μελέτη και Ζωή Σγουρού, μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής που έκαναν το δικό τους χαιρετισμό.
Με πάθος, αλλά
χωρίς ψευδαισθήσεις
Ο κ. Πουλής μίλησε για την «ενδιάμεση» περιοχή του καθημερινού ρατσισμού, «όχι αυτού που μπορούμε να εντοπίσουμε με μεγάλη ευκολία γιατί είναι ωμός και βάναυσος, αλλά την περιοχή αυτή του πιο προκαταρκτικού ρατσισμού».
Όπως δήλωσε, «γενικώς στο κομμάτι αυτό του ρατσισμού, υπάρχει μια εικόνα ολόπλευρης φρίκης χωρίς διέξοδο, έχουμε μια προελαύνουσα βαρβαρότητα εις βάρος των αδυνάμων, με ολοένα και μεγαλύτερη βία και με μεγάλη επιτυχία των μηχανισμών προπαγάνδας».
Ερωτώμενος εάν εγχειρήματα όπως το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στον Άγιο Νικόλαο αποτελούν μια «αχτίδα» αισιοδοξίας, απάντησε πως «σε τέτοια εγχειρήματα αφιερώνω κι εγώ τη ζωή μου, ταυτοχρόνως πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσουμε να τα κάνουμε όλα αυτά με πάθος, αλλά χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς να υπερτιμούμε δηλαδή τη βαρύτητά τους μέσα στη γενική εικόνα».
Η αλήθεια μας
«Ήρθα εδώ γιατί θαυμάζω το έργο των παιδιών για να τους στηρίξω, είναι μια καταπληκτική προσπάθεια που γίνεται στην πόλη μας για να ενεργοποιηθούμε όλοι και έστω και στο δικό μας μικρό κόσμο να εξαλείψουμε το ρατσισμό» είπε η Ζωή Σγουρού, που είχε σημαντικό ρόλο στην εικαστική επιμέλεια του όλου εγχειρήματος. «Μαζί είχαμε την ιδέα αυτού του κόκκινου νήματος που ενώνει τους ανθρώπους και το χρησιμοποιήσαμε σε όλες τις εικαστικές εγκαταστάσεις. Κάπως έτσι έκανα και εγώ τη δική μου εικαστική παρέμβαση, τα ΛΟΑΤΚΙΑ.
Πάντα μου προκαλούσε πολύ ενδιαφέρον αυτή η στιγμή που ανακοινώνουμε στους δικούς μας ανθρώπους την αλήθεια μας, αυτό το έργο που έκανα έχει να κάνει με αυτό. Είναι η στιγμή που ανακοινώνεις την αλήθεια σου, που πολλές φορές οι δικοί σου άνθρωποι δεν τη δέχονται, αλλά εσύ είσαι ελεύθερος, γι’ αυτό και η δουλειά που έγινε με τα λουλούδια, της ελευθερίας, της άνθησης».
Στον χώρο, πέραν των εικαστικών δημιουργιών (για αποικιοκρατισμό, ηλικιακό ρατσισμό, σεξισμό, στάτους Πρόσφυγα, ΛΟΑΤΚΙΑ) υπήρχε και έκθεση ζωγραφικής για την Παλαιστίνη, παράλληλα διεξάγονταν και παιχνίδια για τα παιδιά.
Στο μουσικοχορευτικό μέρος της εκδήλωσης, το Ωδείο Τέχνης Κρήτης συνέπραξε με την Δημοτική Χορωδία του Δήμου Αγίου Νικολάου και τοπικές χορευτικές ομάδες (Dance Project, Little Feet) και νέα μουσικά σχήματα και καλλιτέχνες από τον Άγιο Νικόλαο και την Νεάπολη (Ραγισμένοι Ουρανοί, Interlucent, M.R.G. Μάριος Γαρεφαλλάκης) απέσπασαν το θερμό χειροκρότημα του κοινού που γέμισε το θεατράκι στον ΕΟΤ.
Ενδιάμεσα ακούστηκε αφήγηση κειμένων που σχετίζονται με τον ικανοτισμό/ μισαναπηρία.
Κατά το κλείσιμο του Φεστιβάλ, η βραδιά κορυφώθηκε με απαγγελία του τραγουδιού «Τραγουδάμε δίχως φόβο» (ελληνική απόδοση του «Canción sin Miedo») με τη συμμετοχή του κόσμου.
«Φωνή στις φωνές
που δεν ακούγονται»
«Είμαστε ευχαριστημένοι και συγκινημένοι από την προσέλευση του κόσμου για την προσπάθεια αυτή που κορυφώθηκε μετά από πολλές συναντήσεις, συζητήσεις, έχουμε χτίσει μια πολύ ζεστή κοινότητα», ανέφερε η Φωτεινή Μελετάκη εκ μέρους των διοργανωτών, που μαζί με την Άννα Χανιωτάκη παρουσίασαν την εκδήλωση.
«Το νόημα απ’ όλο αυτό είναι να μπορέσουμε να διανύσουμε το μέτρο γης που μας αναλογεί, για να δώσουμε φωνή στις φωνές που δεν ακούγονται, είναι σημαντικό να εκμεταλλευόμαστε το προνόμιο, που έχουμε ως άνθρωποι, για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο που αναπαράγει όλα αυτά ακριβώς τα προνόμια που δείχνουν όλη αυτή τη δυσαναλογία ανάμεσα στον κόσμο. Θέλουμε όλο αυτό να γίνει θεσμός και για να το πετύχουμε αυτό είναι σημαντικό αυτή η κοινότητα να ανοίγει, να έρχονται όλο και περισσότεροι και να μεγαλώνουμε αυτό τον πυρήνα».
«Θα σε πάρω εγώ τηλέφωνο,
παιδάκι μου, όταν φτάσω»
Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε στο κλείσιμο η αναφορά που έκανε από σκηνής η Άννα Χανιωτάκη στους στίχους του τραγουδιού που έγραψε ο Φοίβος Δεληβοριάς με αφορμή τη μεγάλη συναυλία, που έγινε την Παρασκευή στο Καλλιμάρμαρο για τα θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη και που αφιέρωσε στους γονείς των αδικοχαμένων ψυχών.
Ο γνωστός τραγουδοποιός εμπνευσμένος από το «πάρε με όταν φτάσεις» που κυριάρχησε μετά την τραγωδία, έγραψε τον συγκλονιστικό στίχο «Θα σε πάρω εγώ τηλέφωνο, παιδάκι μου, όταν φτάσω».
ΝΙΚΟΣ ΣΓΟΥΡΟΣ
