Η παραλία του Αγίου Παντελεήμονα είναι μία από τις πολλές ωραίες παραλίες του Μεραμπέλλου. Αυτήν την περίοδο είναι ιδιαίτερα όμορφη και αυτό έχει σχέση με τα πολλά κρινάκια της θάλασσας, που ευδοκιμούν στους αμμόλοφους και διανύουν την περίοδο της ανθοφορίας τους. Αρκετά κρινάκια έχει και ο Αλμυρός του Αγίου Νικολάου, αλλά στην παραλία του Αγίου Παντελεήμονα είναι πολλά και καταλαμβάνουν μεγαλύτερη έκταση.
Κοντά στα κρινάκια υπάρχει ο υγρότοπος –με τις πάπιες– και λίγο πιο δίπλα τα οχυρωματικά έργα (πολυβολεία) από την περίοδο της Κατοχής. Θα πρέπει και αυτά να καθαριστούν από τα πολλά σκουπίδια που σήμερα υπάρχουν μέσα τους και να αναδειχτούν. Μας θυμίζουν ότι οφείλουμε να προσέχουμε γιατί, δυστυχώς,«η Ιστορία ανακυκλώνεται!». Δεν πρέπει να θεωρούμε ορισμένα πράγματα στη ζωή μας ως δεδομένα. Τα… μηνύματα των τελευταίων χρόνων είναι πολλά (οικονομική κρίση, πόλεμος σε Ουκρανία και Γάζα, πανδημία).
Κάποτε θα πρέπει να ολοκληρωθεί και η αρχαιολογική έρευνα της παραλιακής ζώνης. Να μάθουμε τί σημαντικό υπάρχει κρυμμένο και οι περιουσίες να αποδοθούν στους ιδιοκτήτες τους. Βέβαια τρομάζω με τη λέξη «ανάπτυξη», αλλά, με σωστό προγραμματισμό, το Καλό Χωριό μπορεί να γίνει υπόδειγμα τουριστικής ανάπτυξης.
Θα προτείνουμε την αξιοποίηση με σηματοδότηση και πληροφοριακές πινακίδες, μιας διαδρομής του Καλού Χωριού που θα περιλαμβάνει επίσκεψη στις 3 παραλίες του, μαζί και στα υπόλοιπα αξιοθέατα. Μπορεί να γίνει με τρόπο που η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν νομίζουμε ότι θα είχε οποιεσδήποτε αντιρρήσεις.
Μετά το ξενοδοχείο Daios Cove βρίσκουμε το ωραιότατο «τούρκικο» μονοπάτι και το ακολουθούμε μέχρι την παραλία Καραβοστάσι. Περπατάμε κατά μήκος της παραλίας και φτάνουμε στο άλλο άκρο της. Επάνω στη μικρή χερσόνησο που χωρίζει τις παραλίες Καραβοστάσι και Άγιος Παντελεήμονας υπάρχει ο αρχαιολογικός χώρος Πρινιάτικος Πύργος. Συνεχίζουμε κατά μήκος της παραλίας του Άγιου Παντελεήμονα, θαυμάζουμε τα κρινάκια, παρατηρούμε τον υγρότοπο και τα Κατοχικά, μέχρι το ομώνυμο εκκλησάκι. Απ’ εδώ ακολουθούμε το μονοπάτι με τις πολλές χναροσυκιές και φτάνουμε στην πολυδιαφημισμένη παραλία Βούλισμα. Όλη αυτή η διαδρομή δεν υπερβαίνει τη μία ώρα, δεν έχει υψομετρικές διαφορές και σίγουρα θα ενθουσιάσει και τους επισκέπτες μας.
Οδοιπορικό στην καμένη γη στο Βαθύ
Μετά τη «λευκή» ομορφιά που αντίκρισαν τα μάτια μου, με τα λευκά κρινάκια στην παραλία Άγιος Παντελεήμονας του Καλού Χωριού, επισκέφθηκα το ακριβώς αντίθετο τοπίο, το «μαύρο» που δημιούργησε η πρόσφατη πυρκαγιά στο πευκόδασος στην περιοχή Βαθύ του Καλού Χωριού (στις 2 Αυγούστου).
Θέλησα να διαπιστώσω από κοντά το μέγεθος της καταστροφής. Σίγουρα υπάρχει η ικανοποίηση ότι προλάβαμε τα χειροτέρα! Η καμένη έκταση δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, αναλόγως των εξαιρετικά δύσκολων συνθηκών που επικρατούσαν, λόγω των δυνατών ανέμων. Για το ξεκίνημα της φωτιάς, είχα σχολιάσει τότε ότι «σαν κάποιος να ήθελε να… συνεχίσει (!) τη φωτιά από το σημείο που είχε εκδηλωθεί ξανά, πριν από 5 χρόνια, το Σεπτέμβριο του 2020».
Είναι σίγουρο ότι, σε μερικά χρόνια, αν δεν ξεσπάσει νέα φωτιά, η φύση θα ξαναγεννηθεί. Αυτό το διαπίστωσα, το βράδυ της περασμένης Τρίτης, όταν, από τον καμένο χώρο «εισήλθα» στο διπλανό ακριβώς χώρο που είχε καεί πριν 5 χρόνια. Η βλάστηση εδώ έχει αρχίσει να μεγαλώνει και σύντομα δε θα ξεχωρίζει. Βέβαια οι ασπαλάθοι που κάηκαν δεν ξαναβγαίνουν, αλλά τα πευκάκια και οι σκίνοι θα επανέλθουν και θα γεμίσουν το τοπίο.
- Στα καμένα σημεία που επισκέφθηκα –της φωτιάς του 2020 και της πρόσφατης του 2025)- αυτό που μου έκανε ξεχωριστή εντύπωση ήταν οι τράφοι που συνάντησα, σημάδι ότι αρκετά χρόνια πριν, το πευκοδάσος που κάηκε ήταν γη που οι άνθρωποι καλλιεργούσαν για να ζήσουν.
ΥΓ: Από τον Άγιο Παντελεήμονα, για να φτάσω στον καμένο τόπο, ακολούθησα τον παλιό ΒΟΑΚ και από τον Καλοχωριανό Άγιο Σίλα, έστριψα αριστερά, κάτω από τη μεγάλη γέφυρα. Ο δρόμος αυτός, μέχρι τον κάμπο της Κριτσάς (Μαρδάτι), πριν από πολλά χρόνια, ήταν καλντερίμι, μέρος της «βασιλικής στράτας» της διαδρομής Μάλια, Νεάπολη, Λακώνια, Λατώ, κάμπος Κριτσάς, Καλό Χωριό, Φρουζή, Παχειά Άμμος. Ένα μικρό κομμάτι απ’ αυτό το μονοπάτι σώζεται και σήμερα για να μας θυμίζει πως γινόντουσαν κάποτε οι μετακινήσεις και γιατί υπήρχαν τότε τόσα πολλά χάνια.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ
