Για μια ακόμα φορά ανέβηκα στην υψηλότερη κορυφή της οροσειράς Θρυπτή (1476μ.), στο εκκλησάκι του Αφέντη Χριστού. Η δίωρη ανηφορική πορεία ξεκίνησε από τον οικισμό της Θρυπτής, ακολουθώντας το παλιό μονοπάτι, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου σώζεται ακόμα και σήμερα. Δεν νομίζω ότι το περπατούν άλλοι, εκτός από μέλη Ορειβατικών Συλλόγων. Πρόκειται για μία ανάβαση, από τις ωραιότερες που προφέρει ο νομός Λασιθίου, λόγω της υπέροχης θέας των γύρω ορεινών όγκων και της ταυτόχρονης παρατήρησης της βόρειας και της νότιας ακτής της Κρήτης, με τα νησιά Ψείρα, Χρυσή και Κουφονήσι. Αναλυτική περιγραφή θα ακολουθήσει από τον Ορειβατικό Σύλλογο Αγίου Νικολάου.
Στην κορυφή, δίπλα στο εκκλησάκι υπάρχει ένα «καταφύγιο», μια λέξη που διστάζω να γράψω γιατί το κτίριο ως καταφύγιο δεν υπάρχει πλέον. Είχε υποστεί μια άνευ προηγουμένου λεηλασία. Έχουν βανδαλιστεί τα πάντα, όλος ο εξοπλισμούς, πόρτες και παράθυρα… Ουσιαστικά βλέπουμε ένα κουφάρι! Μόνο ντροπή ένιωσα και για ένα ακόμα λόγο! Γιατί, πριν από 20 περίπου χρόνια, είχα διανυκτερεύσει εκεί για ένα βράδυ. Ούτε τότε ήταν σε καλή κατάσταση, αλλά τουλάχιστον μπορούσες να μείνεις μέσα. Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια μας! Φτιάχνουμε κάτι, ξοδεύουμε κάποια χρήματα και μετά το παρατάμε μέχρις ότου γίνει άχρηστο. Τα παραδείγματα στη χώρα μας πολλά και παντού.
ΛΕΩΝ.Κ.
