Μετά το Βιγλί, ήταν ευκαιρία να επισκεφτώ και την κοντινή Μονή Φραρώ, μεταξύ Νεάπολης και Βουλισμένης. Δεν ήμουν μόνος και είχα την… φαεινή ιδέα να προσεγγίσω το θρησκευτικό μνημείο από την ανατολική πλευρά του Πρότυπου ΕΠΑΛ Νεάπολης. Άλλωστε απ’ εκεί υπάρχει και η σχετική πινακίδα, καφετί χρώματος, ένδειξη μνημείου πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Στην αρχή, ένας χωματόδρομος με σκουπίδια. Στη συνέχεια, ένα στενό μονοπάτι, όπου η κίνηση γίνεται σχεδόν ο ένας πίσω από τον άλλο. Ντράπηκα! Όταν επιτέλους φτάσαμε στη Μονή, ντράπηκα ακόμα πιο πολύ. Απαράδεκτη η κατάσταση ενός μνημείου, μοναδικού στην Κρήτη, με ιστορία που θα μπορούσε να προσελκύει εκατοντάδες επισκέπτες. Ό,τι και να σχολιάσω, λίγο θα είναι!
Όπως σωστά επισημαίνει ο Νίσπιτας «το 74% των ξένων που επισκέπτονται τον τόπο μας είναι Καθολικοί. Όταν λέμε θρησκευτικό τουρισμό, δεν εννοούμε μόνο τα Ορθόδοξα μοναστήρια. Το Φραρώ αποτελεί και είναι καθαρός πόλος έλξης».
Η Μονή Φραρώ ήταν καθολικό μοναστήρι του Τάγματος των Φραγκισκανών μοναχών, αφιερωμένο στον Άγιο Αντώνιο. Το όνομα της προέρχεται από το Frari, Fratres minores – ελάσσονες αδελφοί, όπως ονομάζονταν από ταπεινοφροσύνη οι Φραγκισκανοί Μοναχοί. Εδώ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της εκκλησίας ο Πέτρος Φίλαργης ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Καρές, δηλαδή στη Νεάπολη, κάπου μεταξύ του 1324 και 1329. Την περίοδο του μεγάλου παπικού σχίσματος έμελλε να φτάσει ως το ανώτερο καθολικό αξίωμα, καθώς εκλέχτηκε Πάπας με το όνομα Αλέξανδρος ο Ε’ (1409).
ΛΕΩΝ.Κ.
