Δεν είχα σκοπό να γράψω ξανά για το κατάντημα του Παραλιακού δρόμου προς το Αμμούδι αν δεν παρακολουθούσα, προ ημερών, μια κυρία με το καροτσάκι της να προσπαθεί να περπατήσει στο πεζοδρόμιο… «ανωμάλου δρόμου». Πώς αλλιώς θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το πεζοδρόμιο αυτό όταν η κάθε πλάκα με την άλλη έχει κενό βάθους πολλών πόντων, ενώ άλλες πλάκες κουνούν και άλλες λείπουν!
Ξέρω… ξέρω θα γίνει μελέτη αλλά, μέχρι να γίνει αυτή η περίφημη μελέτη, πόσο δύσκολο είναι να γίνει μια στοιχειώδης συντήρηση… πόσο δύσκολο είναι να γεμίσουν τα κενά με λίγο τσιμέντο. Όπως είναι σήμερα κάθε μέρα όλο και κάποιοι θα παραπατήσουν με πιθανές πολύ δυσάρεστες συνέπειες..
Λ.Κ.
