Στην Κρήτη, στις Κάτω Πινές της Ελούντας γιορτάζουν τη «Γιορτή του χαρουπιού» και από την άλλη τις κόβουν για καυσόξυλα, σχολιάζει δηκτικά η «Καθημερινή» και ενημερώνει ότι γίνεται προσπάθεια για εγγραφή της χαρουπιάς στον κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Η κ. Κορίνα Μηλιαράκη, πρόεδρος της Ένωσης Αγροτουρισμού Κρήτης επισημαίνει ότι «η χαρουπιά μας έσωσε στον πόλεμο, η ζωή των Κρητικών της εποχής είναι δεμένη με την ύπαρξή τής».
– Οι τροφές από χαρούπια έχουν γίνει πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια, καθώς αποτελούν ιδιαίτερα θρεπτική και υγιεινή τροφή, λόγω της μεγάλης περιεκτικότητάς τους σε σάκχαρα, ενώ αποτελούν και πηγή ασβεστίου. Αλέθοντάς τα παράγουμε αλεύρι και φτιάχνουμε ψωμί και κουλουράκια, ενώ βράζοντάς το φτιάχνουμε χαρουπόμελο, επίσης πλούσια πηγή υδατανθράκων, ασβεστίου και σιδήρου.
– Η χαρουπιά δεν είναι απαιτητική στην καλλιέργεια, δεν χρειάζεται πολύ νερό, μπορεί αντιθέτως να αναπτυχθεί σε συνθήκες μεγάλης ξηρασίας.
Στο Μεραμπέλλο τα χαρούπια ήταν πηγή εσόδων μέχρι και πριν από 50 χρόνια. Θυμάμαι τα βουνά των χαρουπιών στον κάμπο της Κριτσάς, αλλά και στην αποθήκη της οδού Καραμανλή στον Άγιο Νικόλαο. Θυμάμαι και τα μεγάλα καράβια, που ίσα -ίσα χωρούσαν στο τότε μικρότερο λιμάνι του Αγίου Νικολάου, που φόρτωναν τόνους τα χαρούπια με προορισμό το Ισραήλ.
Μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε την καλλιέργεια του χαρουπιού τα επόμενα χρόνια;
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ
