Ο επίκουρος καθηγητής της Σχολής Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου Κρήτης Αλέξανδρος Στεφανάκης αναφέρει για τη λειψυδρία ότι «δεν υπάρχει µία μαγική απάντηση, αλλά πρέπει να μιλάμε για ένα πλέγμα λύσεων» και για την αφαλάτωση ότι «μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά, σίγουρα θα µας απασχολήσει στην Κρήτη, αλλά δεν μπορεί από μόνη της να καλύψει το πρόβλημα».
Σε σχέση µε την ποιότητα του νερού ο κ. Στεφανάκης διευκρινίζει ότι το νερό από αφαλάτωση θαλασσινού νερού, συνήθως δεν προορίζεται για άμεση πόση, αλλά καλύπτει άλλες ανάγκες, όπως η άρδευση. Απαιτείται περαιτέρω επεξεργασία του για να γίνει πόσιμο, που ανεβάζει ακόμα περισσότερο το κόστος.
Η αφαλάτωση μπορεί να γίνει και από γεωτρήσεις ή πηγές υφάλμυρου νερού, ωστόσο σε βάθος χρόνου αυτό επιδεινώνει το πρόβλημα της λειψυδρίας καθώς η υπεράντληση οδηγεί σε αύξηση της αλατότητας, καθώς αυξάνεται µε τον χρόνο η είσοδος θαλασσινού νερού στον υδροφόρο ορίζοντα.
Μεγάλο μειονέκτημα της αφαλάτωσης είναι ότι πρόκειται για μία ενεργοβόρα διαδικασία µε υψηλό κόστος λειτουργίας. «Για κάθε κυβικό μέτρο νερού που αφαλατώνεται απαιτούνται 1 µε 1,5 κιλοβατώρες, ενώ μέχρι πριν λίγα χρόνια το κόστος ήταν πενταπλάσιο».
Ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα µε τις αφαλατώσεις είναι το παράγωγό του, η άλµη, η οποία δεν μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί και η κοινή πρακτική είναι να απορρίπτεται στη θάλασσα. Αυτό έχει επίπτωση στην τοπική βιοποικιλότητα, γεγονός που σίγουρα καθιστά απαγορευτική την εγκατάσταση τέτοιων μονάδων σε προστατευόμενες περιοχές Natura ή µε λειβάδια Ποσειδωνίας.
Προτεραιότητα θα πρέπει να δοθεί στον εκσυγχρονισμό και στη συντήρηση των δικτύων µας, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις οι απώλειες φτάνουν μέχρι και το 50%! «Αν λύσουμε αυτό το ζήτημα, θα έχουμε κάνει ένα τεράστιο βήμα για την εξοικονόμηση νερού», αναφέρει χαρακτηριστικά. Επίσης μεγάλη έμφαση δίνει ο καθηγητής στην αξιοποίηση των λυμάτων από τους βιολογικούς καθαρισμούς. «Ξοδεύουμε δηλαδή ενεργειακούς πόρους και χρήματα και τελικά καταλήγει το νερό αυτό στη θάλασσα», αναφέρει.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ
