Ήταν ζόρικη τελικά η πεζοπορία της Κυριακής 16 Νοεμβρίου στην ευρύτερη περιοχή Κριτσάς και Κρούστα, και ταλαιπώρησε τους 25 πεζοπόρους σε μια ζεστή για την εποχή μέρα και σε τερέν σχεδόν ελεύθερης ανάβασης. Όμως τα καταφέραμε όλοι κι αυτό μας έδωσε ένα μεγάλο αίσθημα ικανοποίησης στο τέλος, όπως γίνεται συνήθως!
Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά: 8:30 η ώρα παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας λίγο πριν τον Θεολόγο, έναν οικισμό ανάμεσα σε Κριτσά και Κρούστα, που πήρε το όνομά του από το παλιό Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ένα μικρό εξαίσιο αριστούργημα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής. Ανηφορίζουμε διασχίζοντας το μικρό δασοσκεπές ομώνυμο φαράγγι, το οποίο χωρίζεται σε κάποιο σημείο: η μια πλευρά συνεχίζει ως το οροπέδιο του Καθαρού και η άλλη, την οποία ακολουθούμε, θα μας οδηγήσει στο μικρό οροπέδιο Πλατύβολο.
Η πορεία είναι κατ’ εξοχήν ανηφορική και με τη ζέστη γίνεται ενίοτε μαρτυρική. Ευτυχώς ο πεπειραμένος αρχηγός μας κάνει σύντομες και συχνές στάσεις, για να πάρουμε ανάσες, τις οποίες εκμεταλλεύονται οι μερακλήδες της ομάδας, για να βγάλουν κανένα χόρτο. Γιατί ναι, παρά την ανομβρία, εδώ ψηλά έχουν βγει τα πρώτα χαρακούλια, οι πετροκαρές, οι καλίτσες! Μαζί με τα φθινοπωρινά λουλουδάκια βέβαια: κρόκοι, κολχικά, στερνμπέργκιες, γνωστά στον πολύ κόσμο ως κρινάκια! Η πορεία μας γίνεται από μονοπάτι, μόνο που με τα χρόνια έχει καταστραφεί σε πολλά σημεία και μόνο ορισμένα υποστηρικτικά τοιχία που και που το υποδηλώνουν!
Στην αρχή περπατάμε ανάμεσα σε σκιερό πρινόδασος, έπειτα όμως βγαίνουμε σε ξερό πετρώδες έδαφος, εξέλιξη που μας προσφέρει μια καταπληκτική θέα σε όλον τον κόλπο του Μεραμπέλλου, που δεν χορταίνουμε να φωτογραφίζουμε! Εντυπωσιακά είναι επίσης και τα ερειπωμένα κτίσματα που συναντάμε στον δρόμο μας και μας δείχνουν πόσο έσφυζε από ζωή αυτό το μέρος κάποτε: ένα σαρνίτσι από εδώ, μια αγροικία πιο εκεί, μια κυκλική κατασκευή, μάλλον μαντρί. Κι ο Λεωνίδας να μας λέει: “εδώ ήταν η θέση Πλατύβολο, που κάποτε ήταν γεμάτο αμυγδαλιές, παραπέρα η θέση Λενικούδι, -παραφθορά του «Λενικά», που παλιότερα σήμαινε την ύπαρξη αρχαίων ελληνικών ερειπίων-, όπου η φημισμένη αρχαιολόγος, Σαμπίνε Μπέκμαν κατέγραψε τάφους μινωικούς”. Ώσπου φτάνουμε στον παλιό οικισμό «Κάτω Λίμνη» στα 1069 μέτρα με κυκλικά πηγάδια απ’ αυτά με τις περιστρεφόμενες σκάλες, με κατοικίες μονόχωρες, χτισμένες με τη στιβαρή γκρίζα πέτρα της περιοχής και κάποια λιτά δωρικά μαντριά. Κι εδώ πέφτει το ερώτημα από τους ξεθεωμένους πεζοπόρους που βλέπουν την ανηφόρα να μην τελειώνει: «Τι ‘θέλαν οι αθεόφοβοι και χτίζαν σπιτικά εδώ απάνω;». Δύσκολο, άμα έχεις συνηθίσει στο αστικό περιβάλλον του 21ου αιώνα με όλες τις ανέσεις, να φανταστείς τον κόπο του αγρότη και κτηνοτρόφου, 60-70 χρόνια πριν, ο οποίος μετακόμιζε με όλο του το νοικοκυριό τους θερινούς μήνες προς ανεύρεση νερού, για να φυτέψει δίπλα ακριβώς το κηπούλι του και πιο πέρα το κριθάρι του και στο μαντρί να φράξει τα λιγοστά του αιγοπρόβατα, ώσπου να περάσουν οι δύσκολοι καλοκαιρινοί μήνες και να κατέβει πάλι στα χωριά να ξεχειμάσει, μιας κι εδώ θα μάζευε σίγουρα χιόνι και θα ‘ταν βαρύς ο χειμώνας κι ανελέητος.
Μ’ αυτές τις σκέψεις ακολουθώντας παλιό μονοπάτι αφήνουμε την Κάτω Λίμνη, μετά από ένα σύντομο πέρασμα απ’ την γειτονική κορφή με την φανταστική θέα, που μας οδηγεί σε παραπλήσιο φάραγγα, παράλληλο του πρώτου, απ’ όπου θα γίνει η επιστροφή μας με την ίδια, ίσως και μεγαλύτερη, δυσκολία από αυτή της ανηφόρας, μιας και η κατεβασιά ανάμεσα από τους σμιλεμένους από άνεμο και βροχή ασβεστόλιθους κρύβει πολλές παγίδες και θέλει προσοχή. Τελικά οδηγούμαστε σε σύγχρονο μαντρί κι από εκεί σε χωματόδρομο (οποία ανακούφιση!), που θα μας οδηγήσει πίσω στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου μετά από 6 περίπου ώρες περπατήματος.
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Συνολικά η διαδρομή μας ήταν γύρω στα 8 χλμ με 780υψομετρική διαφορά (;!) και κακώς την είχαμε προαναγγείλει με βαθμό δυσκολίας 1, όπως παραδέχτηκε και ο βετεράνος αρχηγός μας, Λεωνίδας Κλώντζας, τον οποίο κι ευχαριστούμε πολύ. Έτσι μάλλον είχε δίκιο η ορειβάτισσα που αναφώνησε «Ήρωες είμαστε!!!». Πιστεύω όμως ότι, όταν γυρίσαμε σπίτι μας ανακουφισμένοι, κοιτάξαμε τις όμορφες φωτογραφίες και συνειδητοποιήσαμε το κατόρθωμά μας, όλοι νιώσαμε εκείνο το καμάρι, που μας κρατά ενεργούς ορειβάτες παρά τα ζόρια που περνάμε! Και στην επόμενη λοιπόν με το καλό, μικροί μου ήρωες, συνορειβάτες μου!
ΑΡΧΗΓΟΣ: Λεωνίδας Κλώντζας
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Λεωνίδας Κλώντζας, Γιώργος Αρναουτάκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Χαρά Κουκουράκη
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ: Μαρία Μετζογιαννάκη
ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑΣ: Γιώργος Αρναουτάκης
