ΤηνΚυριακή 15 Νοεμβρίου 2026 ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάουπαρέα με φιλαράκια μας από τον Ε.Ο.Σ. Μοιρών πραγματοποίησε τον μεγάλο γύρο της Κολοκύθας, μια πρωτοβουλία που τίμησαν πολλοί πεζοπόροι τελικά!
«Μπορούμε να την κάνουμε και πιο μεγάλη», είπε ο Γιάννης, «αν βάλουμε και την ‘ανατίναξη’ (σ.σ. τη νοτιανατολική χερσόνησο)». Τελικά όμως επικράτησε η λογική, καθώς τα παιδιά από τις Μοίρες θα έπρεπε κάποτε να γυρίσουνε και πίσω. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί ο καιρός μας επιφύλαξε μια ‘καλοκαιρινή’ ζεστή μέρα, που δε σήκωνε πολλά-πολλά!
Ξεκινάμε λοιπόν πρωί – πρωί από το Σχίσμα της Ελούντας παρκάροντας τα αυτοκίνητά μας δίπλα στο κανάλι και τους «πολυκαιρίτες» ανεμόμυλους. Χαιρετιόμαστε, μετριόμαστε, βλέπουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα μεγάλο πλήθος διαφορετικών ηλικιών και δυνατοτήτων, δύσκολα διαχειρίσιμο ίσως, όμως η Κολοκύθα είναι γνωστό τερέν και υπάρχουν και δυνατότητες διαφυγής σε περίπτωση που κάποιος κουραστεί.
Η πεζοπορία αρχίζει. Κατευθυνόμαστε βόρεια, αρχικά από τον χωματόδρομο δίπλα στον βαθύ ορμίσκο της Ελούντας, όπου η θάλασσα έχει πήξει κι όλη η απέναντι πλευρά αντανακλάται στην επιφάνεια των νερών. Είμαστε στην εμβέλεια της πιο τουριστικής περιοχής του νομού κι όμως εδώ είναι όλα τόσο ήρεμα και γαλήνια. Ανεβαίνουμε το παλιό καλντερίμι που θα μας οδηγήσει στο εσωτερικό της χερσονήσου. Δυστυχώς το βρίσκουμε σε χειρότερη κατάσταση από παλιά και τα κτίρια έχουν κι αυτά πέσει ως επί το πλείστον. Ποιος να τα συντηρήσει; Γενικά η Κολοκύθα (ή πιο σωστά ‘Χερσόνησος της Σπιναλόγκας), αν εξαιρέσουμε τα πιο δημοφιλή της μέρη γύρω στα ΝΑ, δεν έχει μονοπάτια σε καλή κατάσταση. Πολλές φορές περπατάς σε ελεύθερη ανάβαση-κατάβαση και σε δύσκολο τερέν. Αυτός είναι και ο λόγος που βάλαμε βαθμό δυσκολίας 1+ στη συγκεκριμένη διαδρομή. Γιατί προϋποθέτει πεζοπόρους εξοικειωμένους με το πετρώδες ανάγλυφο της κρητικής φύσης. Έτσι είναι μια πεζοπορία που ταλαιπωρεί αρκετά, όμως σε αποζημιώνει με πανέμορφες εικόνες και απίστευτα μέρη.
Καταρχάς είναι γεμάτη παλιές αγροικίες, στέρνες κι αλώνια, δείγμα της συνεχούς αγροτικής χρήσης του χώρου παλιότερα. Εκτός από σιτηρά καλλιεργούνταν επίσης αμύγδαλα και χαρούπια. Σημάδια της επισκεψιμότητας στο παρελθόν είναι και πολλές εγχάρακτες επιγραφές, που μπορεί κανείς να δει στις πέτρες, μερικές ήδη από τα αρχαία χρόνια! Κατά δεύτερον όπου κι αν είσαι έχεις θέα στη θάλασσα και στο απέραντο γαλάζιο, γι’ αυτό καλά το λένε «νησί», αντί χερσόνησο. Κατά τρίτον έχει μερικές από τις πιο όμορφες παραλίες της περιοχής και άλλα σημεία απίστευτου ενδιαφέροντος. Αυτά κατά σειρά που τα συναντούμε σήμερα είναι: στα δυτικά η παραλία Βαθύ απέναντι από την κοσμοπολίτικη Ελούντα, στη συνέχεια ο λόφος πάνω απ’ την παραλία Σκουργέτο με τη φανταστική θέα στην νοτιοανατολική πλευρά της Σπιναλόγκας, κατόπιν ο στενός ορμίσκος σαν φιόρδ στην παραλία της Πελεκητής, που φιλοξενεί τα αρχαία λατομεία (εξ ου και η ονομασία της). Κατόπιν επιστρέφοντας από την ανατολική της πλευρά το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, που γιόρταζε μάλιστα πριν δυο μέρες και στη συνέχεια ο μυχός του κόλπου που σχηματίζει το ακρωτήριο Κριός και το στενό χάραγμα των βράχων γνωστό ως “Σχίστρα”.
Κατόπιν στα πιο γνωστά και ήρεμα μονοπάτια των καλοκαιρινών απογευματινών πεζοποριών της ανατολικής πλευράς που περνάνε από το εκκλησάκι του Αγίου Φωκά. Περπατώντας μετά, παράλληλα με τις ακτές κι ατενίζοντας το Γλαρονήσι απέναντι θα περάσουμε κι από τη δημοφιλή παραλία της Κολοκύθας και τα ερείπια της παλαιοχριστιανικής βασιλικής δίπλα της κι, ανηφορίζοντας λίγο, από τον Άγιο Λουκά, όπου και φτάνει χωματόδρομος. Από εδώ στη συνέχεια και όλο δυτικά θα επιστρέψουμε στη βάση μας παρακάμπτοντας γι’ αυτή τη φορά το εκκλησάκι της Ανάληψης και τα ερείπια της δεύτερης Παλαιοχριστιανικής βασιλικής κοντά στο κανάλι, καθώς η ώρα έχει περάσει κι η πορεία ήταν δύσκολη με θερμοκρασίες πολύ υψηλές για την εποχή!
Ήταν μια καταπληκτική μέρα με πολύ κέφι και μπρίο, που έφεραν τόσο τα παιδιά από τις Μοίρες, όσο και τα πολλά νέα παιδιά που περπάτησαν μαζί μας σήμερα! Ευχαριστούμε πολύ τον αρχηγό μας, Γιάννη Βούλγαρη, που διαχειρίστηκε πολύ σωστά το μεγάλο πλήθος και την εξίσου μεγάλη διαδρομή, έτσι ώστε να την ευχαριστηθούν όλοι χωρίς προβλήματα. Το “κοντέρ” έδειξε 14 χλμ και περίπου 400 μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Και στην άλλη με καλό!