Μόλις ολοκλήρωσα το διάβασμα του έργου του Νίκου Καζαντζάκη, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα και έχει τον τίτλο «Ανήφορος». Γράφτηκε στα μέσα της δεκαετίας του 40. Ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης, με ένα κείμενο που το διακρίνει βαθιά μελαγχολία, ένταση και αγωνία υπαρξιακή, αναλογίζεται όλα τα μεγάλα ερωτήματα, που ταλανίζουν τους ανθρώπους μέχρι και σήμερα: «Σκλάβοι γεννηθήκαμε και πολεμούμε όλη μας τη ζωή να γίνουμε ελεύτεροι», λέγει.
Είχα να διαβάσω Καζαντζάκη από το φοιτητικά μου χρόνια και θυμήθηκα ξανά, λυτρωτικά θα έλεγα, τις νεανικές αναζητήσεις μου.
* Η δράση του «Ανήφορου» εκτυλίσσεται αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, σε Κρήτη και Αγγλία. Ο Κοσμάς, έπειτα από απουσία είκοσι χρόνων και την ενεργή συμμετοχή του στον πόλεμο, επιστρέφει στην πατρίδα του, το Μεγάλο Κάστρο (Ηράκλειο), μαζί με την Εβραία γυναίκα του, τη Νοεμή, η οποία κουβαλάει την πανανθρώπινη μνήμη του Ολοκαυτώματος και μαζί της την ερώτηση για την αξία της ζωής. Έχουν περάσει μόλις μερικές μέρες από τον θάνατο του πατέρα του κι η Κρήτη μετράει τις πληγές της αναβιώνοντας προσωπικές ιστορίες θάρρους και πόνου.
* Ο άνθρωπος που βγαίνει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να στοχαστεί, ένας άνθρωπος που δεν έχει σωθεί, που κινδυνεύει. Ο Κοσμάς μεταβαίνει στη μεταπολεμική Αγγλία για να τον σώσει. Το προσωπικό κόστος της επιλογής του είναι τεράστιο. Όμως αυτό είναι το χρέος, αυτός είναι ο ανήφορος, που όλοι πρέπει να διαβούμε.«Δε με νοιάζει ο θάνατος… με νοιάζει η φθορά, αυτή εξευτελίζει τον άνθρωπο. Αυτήν πρέπει να νικήσω…», λέγει.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ


































































































