Το ίδιο έργο, δυστυχώς, παίζεται ξανά. Ο Ναυτικός Όμιλος Αγίου Νικολάου, μια ομάδα που εδώ και μισό αιώνα έχει γράψει τη δική της ξεχωριστή ιστορία στον υγρό στίβο και επί δεκαετίες και στην υδατοσφαίριση, βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο περιθώριο. Όχι από δικά του λάθη, αλλά από την απίστευτη δυσκαμψία, την αδικαιολόγητη αδιαφορία και τη γραφειοκρατική προσέγγιση της αθλητικής πραγματικότητας.
Η Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας (ΚΟΕ) αποφάσισε, λίγο πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, να απαγορεύσει τη χρήση του κολυμβητηρίου Αγίου Νικολάου «Γιώργος Μπίας» για τους αγώνες της Α2 των Ανδρών, επειδή δεν πληροί τις προδιαγραφές των διαστάσεων του τερέν (25×20). Μια απόφαση που έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία την ημέρα της κλήρωσης, τη στιγμή που ο ΝΟΑΝ είχε ολοκληρώσει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες, είχε δηλώσει κανονικά συμμετοχή, είχε κάνει προγραμματισμό και είχε λάβει τη σιωπηρή έγκριση της ίδιας της Ομοσπονδίας.
Πώς γίνεται, λοιπόν, μια ομάδα να φτάνει μέχρι την κλήρωση χωρίς κανείς να την έχει ενημερώσει ότι δεν μπορεί να αγωνιστεί στην φυσική της έδρα; Πώς γίνεται η ΚΟΕ, που υποτίθεται ότι ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη του αθλήματος, να οδηγεί ομάδες με τεράστια ιστορία σε αθλητικό αφανισμό;
Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΝΟΑΝ το βιώνει αυτό. Πριν από δεκαπέντε χρόνια, στην πρώτη ιστορική της άνοδο, η ομάδα αναγκάστηκε να… ξενιτευτεί και να δώσει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Ηράκλειο. Κανένας φίλαθλος του Αγίου Νικολάου δεν μπόρεσε να ζήσει από κοντά τη χαρά εκείνης της επιτυχίας. Και το αποτέλεσμα εκείνης της περιόδου ήταν μια δεκαετία μαρασμού, που επηρέασε όλα τα τμήματα υδατοσφαίρισης του Ομίλου.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, ο ΝΟΑΝ πάλεψε κόντρα σε όλα, ξεκίνησε από τη Γ’ Εθνική και με τεράστιο κόπο, πίστη και δουλειά, κατάφερε να επιστρέψει στη μεγάλη κατηγορία. Ένας πραγματικός άθλος για μια επαρχιακή ομάδα, σε μια πόλη που παλεύει καθημερινά με την έλλειψη υποδομών και τη χρόνια εγκατάλειψη του αθλητισμού στο Λασίθι.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος. Το Λασίθι είναι ο φτωχός συγγενής του κρητικού αθλητισμού. Ενώ στο Ηράκλειο και στα Χανιά, ακόμη και στο Ρέθυμνο υπάρχουν εγκαταστάσεις που ανακαινίζονται, φιλοξενούν διεθνείς διοργανώσεις και δίνουν ευκαιρίες στους νέους αθλητές, το Λασίθι παραμένει χωρίς σύγχρονο στάδιο (με πολύ κόπο μετά από χρόνια αντικαταστάθηκε το ταρτάν), χωρίς λειτουργικό κλειστό γυμναστήριο (της Ιεράπετρας ζώσει κάπως την κατάσταση) και με ένα (!) κολυμβητήριο (στον Άγιο Νικόλαο) που στηρίζεται κυριολεκτικά στη θέληση και τον κόπο λίγων ανθρώπων.
Οι υποσχέσεις για νέες εγκαταστάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, μα το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. Τίποτα δεν προχωρά. Τα έργα εξαγγέλλονται, φωτογραφίζονται, ξεκινούν… αλλά δεν ολοκληρώνονται. Και στο τέλος, όταν ένας σύλλογος καταφέρνει, με πείσμα και αυταπάρνηση να αναδειχθεί, αντί να επιβραβευτεί, τιμωρείται γιατί “δεν πληροί τις προδιαγραφές”.
Ποιες προδιαγραφές όμως; Αυτές που η ίδια η Πολιτεία και οι αρμόδιοι φορείς δεν φρόντισαν ποτέ να δημιουργήσουν;
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι βαθιά νοοτροπιακό. Γιατί αν η ΚΟΕ είχε τη βούληση να στηρίξει τον ΝΟΑΝ, θα μπορούσε να βρει λύση προσωρινή, μεταβατική, ή ακόμη και ειδική εξαίρεση, όπως γίνεται η ύστατη προσπάθεια μέσω του Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αν υπήρχε η παραμικρή διάθεση από τα υπόλοιπα σωματεία να δουν την ανάπτυξη του αθλήματος πέρα από τα στενά τους όρια, δεν θα ήταν αυτά που θα προέτρεπαν αυτή την αδικία.
Αντίθετα, επικρατεί μια κατάσταση… χαράς. Μια νοοτροπία “ας μείνει ο Άγιος Νικόλαος εκτός”, λες και η ύπαρξη μιας ομάδας πόλο στην ανατολική Κρήτη απειλεί κάποιους. Τι θέλουν; Να παίζουν μόνιμα σε ένα «κλειστό» πρωτάθλημα των αθηναϊκών ομάδων των ομάδων του κέντρου; Μα πόσο κοντόφθαλμη μπορεί να είναι η σκέψη ότι το να παίζεις σε ένα γεμάτο κολυμβητήριο, μπροστά σε εκατοντάδες θεατές, δεν ωφελεί το άθλημα συνολικά; Σε μια ατμόσφαιρα που να είναι σίγουροι ότι όμοια τους δεν θα έχουν ξαναζήσει στην Α2.
Στην Ελλάδα του 2025, το να ζητά μια ομάδα να αγωνιστεί στην έδρα της φαίνεται πολυτέλεια. Όταν όμως μια ομάδα δεν μπορεί να παίξει στο σπίτι της, να την δει ο κόσμος της, να στηριχθεί οικονομικά και ψυχολογικά από την τοπική κοινωνία, τότε χάνει το νόημα ύπαρξής της. Γιατί ποιο το νόημα να αγωνίζεσαι “εκτός έδρας” ακόμη και στους “εντός” αγώνες σου; Ποιο το νόημα να επωμίζεσαι τα έξοδα μετακινήσεων, όταν θα μπορούσες να γεμίζεις το δικό σου κολυμβητήριο με κόσμο και ενέργεια;
Η απόφαση αυτή δεν είναι απλώς άδικη. Είναι καταδικαστική. Καταδικαστική για μια ομάδα με δεκάδες χρόνια ζωής, για ένα σωματείο που έχει μεγαλώσει γενιές παιδιών μέσα στο νερό, για έναν τόπο που ζει και αναπνέει για τον αθλητισμό.
Και το χειρότερο; Οδηγεί μοιραία το τμήμα υδατοσφαίρισης του ΝΟΑΝ στην αναστολή λειτουργίας. Όχι από έλλειψη θέλησης ή δυνατοτήτων, αλλά επειδή οι διαστάσεις μιας πισίνας είναι σημαντικότερες από τη ζωντανή καρδιά μιας ομάδας και ενός ολόκληρου νομού.
Όσοι κρύβονται πίσω από αυτή την απόφαση θα πρέπει να αναλογιστούν τι μήνυμα στέλνουν. Γιατί αν αυτό είναι το όραμα για την ανάπτυξη του ελληνικού πόλο, τότε το μέλλον του δεν θα βρίσκεται στα νερά των πισινών, αλλά στα γραφεία και στα πρωτόκολλα.
Και κάποια στιγμή, όταν οι πισίνες αδειάσουν και οι εξέδρες μείνουν άδειες, ίσως τότε καταλάβουν πως αυτοί που “μετρούσαν διαστάσεις”, στην ουσία περιόρισαν τα όνειρα μιας ολόκληρης αθλητικής κοινότητας.
