Το «Ζωγραφιστά», το νέο τραγούδι του Δημήτρη Θραψανιώτη, δεν είναι απλώς μια ακόμη κρητική δημιουργία· είναι μια εικόνα που κινείται, ένας χορός που μιλά χωρίς λόγια.
Αν έχει τύχει να δεις μια αέρινη χορεύτρια σε έναν κρητικό συρτό —εκείνη που δεν χορεύει απλώς, μα μοιάζει να ζωγραφίζει με τα ζάλα της, με τα βήματά της— τότε είναι εύκολο να νιώσεις τους στίχους αυτού του τραγουδιού. Να τους καταλάβεις πριν καν τους ακούσεις ολόκληρους.
Ο Θραψανιώτης πιάνει την ουσία του κρητικού χορού: τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και τη χάρη, στο μέτρο και στο πάθος.
Και το κάνει με λόγια που γεννιούνται από το βίωμα:
«Ζωγραφιστά ποιος στα ’μαθε τα ζάλα σου να κάνεις;
κι όντε θα πιάσεις στο χορό, σε ταραχή με βάνεις»
Εδώ ο χορός γίνεται ταραχή, συγκίνηση, εσωτερικός σεισμός. Δεν είναι θέαμα· είναι εμπειρία.
Και λίγο πιο μετά, η γυναικεία μορφή υψώνεται σε σύμβολο:
«Μια μερακλίνα κοπελιά, μια όμορφη γυναίκα…
με μια ματιά τζης το μπορεί φωτιές να βάλει δέκα!!!»
Η κρητική λύρα οδηγεί, το τραγούδι ανασαίνει ελεύθερα και η μουσική ντύνει την εικόνα μιας Κρήτης έντεχνης, περήφανης, ζωντανής — μιας Κρήτης που χορεύει και αφηγείται τον εαυτό της.
Στίχοι – Μουσική – Λύρα – Τραγούδι: Δημήτρης Θραψανιώτης
Επεξεργασία – Στούντιο – Κιθάρες: Κώστας Μαρκάκης
Λαούτα: Μάνος Φιορέτζης
