Όταν αποκάλυπτα ως βουλευτής της αντιπολίτευσης το 2008 τις offshore εξωχώριες εταιρείες που χρησιμοποιούσε υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή, για να διοχετεύει πλούτο πιθανά αδήλωτο σε φορολογικούς παραδείσους, τότε ολόκληρη η κοινωνία και η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων καταδίκαζε το γεγονός, και ο υπουργός να επικαλείται το αμίμητο οτι το νόμιμο είναι και ηθικό.
Ήρθε στη συνέχεια η κυβέρνηση Παπανδρέου να νομοθετήσει με τον νόμο 3849/2010 και να απαγορεύσει πλήρως την συμμετοχή πολιτικών προσώπων σε εξωχώριες εταιρείες.
Σήμερα επιχειρείται η νομιμοποίηση εξωχωριων εταιρειών για τα πολιτικά πρόσωπα που είχε απαγορευθεί και να δικαιώσει το περίφημο, οτι κάθε τι το νόμιμο είναι και ηθικό!
Όπως π.χ. νόμιμες ήταν οι παραγραφές οφειλών, παραβατών έναντι του δημοσίου που περιεβλήθησαν με το κύρος ενός νόμου, που έφερε η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμάρα.
Ήταν όμως και ηθικές;
Γεννιέται λοιπόν το ερώτημα.
Τελικά το νόμιμο είναι πάντα και ηθικό;
Όχι βέβαια;
Μήπως η πολιτική τελικά πρέπει να καθοδηγεί θετικά τους πολίτες για να την αποδέχονται και να λειτουργεί και η δημοκρατία σε όλες τις εκφράσεις της;
Θα πάει τελικά η κυβέρνηση να νομιμοποιήσει, νομοθετώντας πιθανά και αναδρομικά ενδεχόμενους μπιζναδορους πολιτικούς, που είδαν την πολιτική ως σκαλοπάτι οικονομικής ευμάρειας, που κακοποίησαν και πιθανόν να συνεχίσουν να κακοποιούν και να καθιστούν αναξιόπιστο το πολιτικό σύστημα;
Ειδικά αυτή την περίοδο που είναι και μεγαλύτερη η ανάγκη σταθεροποίησης του.
Το θέμα λοιπόν και ως συμβολισμός και ως ουσία αφορά και την δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη, και το πολιτικό σύστημα.
Ας το αντιληφθούμε όλοι τελικά, τα περιθώρια εξαντλήθηκαν.
ΜΙΧ. ΚΑΡΧΙΜΑΚΗΣ
