Ο αγκισαρίτης, το δημοφιλές άγριο μανιτάρι του Λασιθίου, γνωστό επιστημονικά ως Lactariusdeliciosus, θα μπορούσε να αποτελέσει μια νέα πηγή αγροτικού εισοδήματος. Στο Λασίθι ο αγκισαρίτης συναντάται σε περιοχές όπως το Σελάκανο, η Θρυπτή, οι Μάλλες, η Πρίνα και τα Σχινοκάψαλα.
Σύμφωνα με δημοσίευμα, Ισπανοί επιστήμονες ανέπτυξαν τεχνικές καλλιέργειας του αγκισαρίτη, με εμβολιασμό των ριζών πεύκων, επιτυγχάνοντας παραγωγή μανιταριών έπειτα από περίπου 2-3 χρόνια. Η μέθοδος προβλέπει την εφαρμογή ειδικού σκευάσματος του μύκητα στο έδαφος γύρω από τα πεύκα, ώστε να εγκατασταθεί στις ρίζες τους. Προτείνεται μάλιστα να δοκιμαστεί η μέθοδος σε μικρή έκταση στο Σελάκανο, στη Θρυπτή ή στον Κουτσουρά, επισημαίνοντας όμως ότι η γραφειοκρατία αποτελεί σημαντικό εμπόδιο. Βασική ιδέα είναι η αξιοποίηση των πευκοδασών για παραγωγή πολύτιμων εδώδιμων μανιταριών, χωρίς την ανάγκη δημιουργίας συμβατικών καλλιεργειών.
Το χρυσάφι του βουνού» αποκαλούν τους αγκισαρίτες και ο φυσιοδίφης Γιώργος Αφορδακός μας λέγει ότι «οι αγκισαρίτες είναι οι πρώτοι και καλύτεροι αμανίτες. Είναι η αμβροσία του Κρηταγενούς Δία και όσων ορέγονται τις ξεχωριστές νοστιμιές. Από το μάγειρα εξαρτάται η διατήρηση ακέραιης της νοστιμιάς τους. Τους κάνουμε στα κάρβουνα, τηγανιτούς, αλλά και στιφάδο με κρεμμύδι και ελαιόλαδο. Όσο πιο φρέσκοι μαγειρεύονται οι αμανίτες, τόσο πιο πολύ διατηρούν ακέραια και κορυφαία τη νοστιμιά τους».
ΥΓ1: Προσέχουμε όταν βρίσκουμε και καταναλώνουμε άγρια μανιτάρια!
ΛΕΩΝ. Κ.





































































































