Είναι απ’ αυτά τα μικρά πράγματα… απ’ αυτές τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά γιατί έχουν τη δική τους ιστορία.
Ο καλός φίλος Γιώργος Μαυρικάκης έκανε μικροεπισκευές στο πατρικό του σπίτι και μας λέγει: «Εδώ υπήρχε παλιά φάμπρικα και έχει απομείνει μια πέτρα απ’ αυτές που άλεθαν τον καρπό της ελιάς. Είναι πραγματικό έργο τέχνης. Παρατηρώ στους τοίχους κάποιες κάθετες γραμμές που τις ονόμαζαν κόκες. Ελλείψει χαρτιού και μολυβιών, έτσι σημείωναν τις ποσότητες και τα τσουβάλια». Ανάτρεξα στις ντοπιολαλιές των Πιτυκάκη και Κασσωτάκη για περισσότερες πληροφορίες και διαβάστε:
Κόκα (κόκες) είναι οι εγκοπές με μαχαίρι στους χλωρούς λεπτούς πασσαλίσκους, που έλεγαν τσέτουλες, δηλαδή ένα κομμάτι ξύλο επάνω στο οποίο, με εγκοπές (χαρακιές), ο μυλωνάς σημείωνε, με μαχαίρι, το βάρος των προσκομισθέντων για άλεση σιτηρών. Αγράμματοι, όπως ήταν, χρησιμοποιούσαν αυτές τις χαραματιές που αντιπροσώπευαν το βάρος. Το ίδιο γινόταν και στους τυροκομικούς συνεταιρισμούς για το γάλα. Κάθε φορά που παραδίδεται, μετριέται με κόκες, με εγκοπές δηλαδή σε μία τσέτουλα, ως απόδειξη παραλαβής. Η τσέτουλα βαπτίζεται στο γάλα μέχρι ορισμένου ύψους και κάθε φορά γίνεται και μία χαρακιά.
ΥΓ.: Η κόκα είναι από την Ενετική λέξη cocca = εγκοπή και η τσέτουλα από την Ενετική επίσης cetola= βιβλίο, τετράδιο. Το «κάνω κόκες» σημαίνει κάνω απουσίες, δεν είμαι τακτικός, συνεπής.
ΛΕΩΝ.Κ.
