Στον Άρειο Πάγο οδηγείται η πολύκροτη υπόθεση του θανατηφόρου εργατικού δυστυχήματος που κόστισε τη ζωή στον 26χρονο ιχθυολόγο και δύτη Νίκο Τζανόπουλο από τον Άγιο Νικόλαο, επαναφέροντας στο προσκήνιο το ζήτημα της απόδοσης ευθυνών και της δικαστικής δικαίωσης.
Η μητέρα του Νίκου, Μαρία Χουρδάκη, σε ανάρτησή της με αφορμή τη συμπλήρωση 85 μηνών από την τραγική απώλεια, αναφέρεται στον μακρόχρονο αγώνα για δικαιοσύνη και ανάδειξη των ευθυνών. Υπενθυμίζει ότι στις 9 Μαΐου 2025 το Εφετείο καταδίκασε τους υπεύθυνους, επιβεβαιώνοντας πως ο θάνατος δεν ήταν μοιραίος αλλά αποτέλεσμα πράξεων και παραλείψεων. Τονίζει ωστόσο ότι οι καταδικασθέντες προσέφυγαν στον Άρειο Πάγο, επιλέγοντας την καθυστέρηση αντί της ανάληψης ευθύνης. Ενόψει της εκδίκασης της υπόθεσης σήμερα 14 Ιανουαρίου 2026, δηλώνει πως παραμένει σταθερά παρούσα, χωρίς συμβιβασμούς, τιμώντας τη μνήμη του γιου της και διεκδικώντας λογοδοσία, υπογραμμίζοντας ότι η αλήθεια και η ευθύνη δεν παραγράφονται.
Η Μαρία Χουρδάκη αναφέρει αναλυτικά:
Σήμερα συμπληρώνονται 85 μήνες από το θανατηφόρο εργατικό ατύχημα που στέρησε τη ζωή του Νίκου. 85 μήνες αναμονής, αγώνα, επιμονής. 85 μήνες απέναντι σε καθυστερήσεις, υπεκφυγές και μια συστηματική προσπάθεια να ξεχαστεί το αυτονόητο: ότι υπήρξαν ευθύνες.
Στις 9 Μαΐου 2025, το Εφετείο μίλησε καθαρά. Οι υπεύθυνοι καταδικάστηκαν για τον θάνατο του Νίκου. Μια απόφαση που δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνειών, μια δικαστική κρίση που επιβεβαίωσε ότι αυτό που συνέβη δεν ήταν μοιραίο, αλλά αποτέλεσμα πράξεων και παραλείψεων.
Κι όμως, αντί για στοιχειώδη ανάληψη ευθύνης, η επιλογή των κατηγορουμένων ήταν η αίτηση αναίρεσης στον Άρειο Πάγο. Όχι για να φωτιστεί κάποια αλήθεια. Αλλά για να συνεχιστεί η ίδια τακτική, να μετατεθεί ο χρόνος, να εξαντληθεί η αντοχή, να δοκιμαστεί η μνήμη.
Αύριο λοιπόν, 14 Ιανουαρίου 2026 η υπόθεση εξετάζεται στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας και η Δικαιοσύνη καλείται να επιβεβαιώσει ότι οι καταδίκες για θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα δεν αμφισβητούνται με καθυστερήσεις και νομικά τεχνάσματα.
85 μήνες μετά, ο νέος χρόνος με βρίσκει ξανά εδώ, σταθερά, χωρίς συμβιβασμούς. Με σεβασμό στη μνήμη του παιδιού μου που χάθηκε άδικα και με επιμονή στη λογοδοσία που οφείλεται.
Γιατί η αλήθεια δεν κουράζεται.
Και η ευθύνη δεν παραγράφεται.
Έως το τέλος λοιπόν.
