Την Κυριακή γιορτάζουμε τον Τίμιο Σταυρό και ο δρόμος μ’ έφερε στη γειτονιά του Σταυρού της πόλης μας. Έξω από το εκκλησάκι, στην κορυφή του ομώνυμου λοφίσκου, συνάντησα τον πατέρα Ιωάννη Γεροντή.
Συζητήσαμε ξανά για το κομμάτι γης μπροστά από το ναό, που δημιουργήθηκε μετά τη διάνοιξη των οδών Σταυρού και Μονής Τοπλού. Το κομμάτι αυτό, έτσι όπως είναι σήμερα είναι, κατά κάποιο τρόπο, άχρηστο και πρέπει να φύγει. Έτσι θα «ανοίξει» ο τόπος, θα δημιουργηθεί μια μικρή πλατεία και θα αξιοποιηθεί η μικρή εκκλησία και όλη η συνοικία.
Με τον πατέρα Ιωάννη συζητήσαμε και για την επανέναρξη των εργασιών στο ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Υπάρχει η αισιοδοξία ότι εντός των επόμενων μηνών θα ολοκληρωθούν τα μπετά. Μετά, «έχει ο Θεός!», αλλά και οι… άνθρωποι και υπάρχει μέγας δωρητής, το όνομα του οποίου θα αποκαλύψουμε αργότερα. Όταν ολοκληρωθεί ο μεγάλος ναός, θα αφαιρεθεί ο πρόσθετος χώρος δίπλα στο παλιό εκκλησάκι.
Στο βιβλίο του πρωτοπρεσβύτερου Ευάγγελου Παχυγιαννάκης «Σύντομος ιστορία της πόλεως Αγίου Νικολάου και των εκκλησιών αυτής» διαβάζουμε ότι εικόνα στο εκκλησάκι του Σταυρού («Σταύρωση») επί το τέμπλου φέρει την ένδειξη «δέησις Γεωργίου Στεφανάκη 1855 Σεπτεμβρίου 10».
Το 1920 ο αγροτικός δήμος Αγίου Νικολάου, με πληθυσμό 1482 (!) κατοίκων περιελάβανε τους συνοικισμούς Σταυρού, Πατέρηδων, Πίσιδων, Ξεροκάμπου, Ελληνικών, Ατζημπραγών και Κατσικίου.
Στην ΑΝΑΤΟΛΗ, της 31ης Ιανουαρίου 1976 διαβάζουμε ότι «στην περιοχή του Σταυρού υπήρξε άλλοτε μεγάλος συνοικισμός από μετόχια Κριτσωτών και Λιμνιωτών. Όλα όμως έχουν ερειπωθεί προ πολλών ετών και μόνον το αλώνι του εκ Κριτσάς αειμνήστου ιερέως Π’ Εμμ. Λιανά σώζεται ακόμα ανατολικώς του ναού».
ΛΕΩΝ.Κ.
