Κάποια στιγμή ο Δήμος Αγίου Νικολάου θα πρέπει να στρέψει την προσοχή του στον λόφο της Δεξαμενής. Παρ’ ότι βρίσκεται μέσα στον αστικό ιστό και διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις για να αποτελέσει έναν όμορφο χώρο περιπάτου, με σημαντικά ιστορικά στοιχεία, παραμένει αναξιοποίητος. Είναι ένα σημείο που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά στην πόλη μας και γι’ αυτό αξίζει περισσότερη φροντίδα.
Ανεβαίνω συχνά, γιατί η θέα από εκεί ψηλά αξίζει. Βέβαια, η αρχιτεκτονική εικόνα των σπιτιών του Αγίου Νικολάου απ’ εκεί δεν κολακεύει ιδιαίτερα την πόλη μας… αλλά η ομορφιά του τοπίου εξακολουθεί να μας κερδίζει.
Στο λόφο της Δεξαμενής υπάρχουν:
- Η παλιά Δεξαμενή νερού για την οποία κάποτε υπήρχε η σκέψη να διαμορφωθεί σε ένα μικρό Μουσείο Νερού.
- Τα οχυρωματικά έργα της Κατοχής, τα οποια, όσο περισσότερο τα μελετώ, τόσο περισσότερο κατανοώ την αξία τους. Όλος ο λόφος είναι διάσπαρτος με κατασκευές εκείνης της περιόδου, οι οποίες, αν καθαριστούν και αναδειχθούν, θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα σημαντικό ιστορικό αξιοθέατο της πόλης μας. Αμφιβάλλω, βέβαια, αν έχει γίνει κατανοητή η αξία τους και η ανάγκη προστασίας τους.
- Ο μεγαλοπρεπής ναός του Αγίου Χαραλάμπους, που ανεγέρθηκε με δαπάνες του Λάμπη Αλεξάκη. «Ο Λάμπης, γεννημένος στα Μέσα Μουλιανά το 1892, διακρίθηκε για τη δραστηριότητα και το προοδευτικό του πνεύμα. Συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της πόλης, ιδρύοντας παγοποιείο και κινηματογράφο, εγκαθιστώντας ηλεκτροφωτισμό», (Ιωάννης Αλεξάκης, 1969). Κατά την εορτή των εγκαινίων, την 20ην Μαΐου 1962, υπό του Επισκόπου Πέτρας Δημητρίου, μίλησε ο τότε εφημέριος της Αγίας Τριάδος Αρχιμανδρίτης Κωνσταντίνος Παπαδάκης, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: ««Αυτός ο πανέμορφος ναός είναι το κομψοτέχνημα που οραματίστηκε, μελέτησε, κατασκεύασε και παραδίδει σήμερα στον Θεό ένας λαμπρός και ακούραστος άνθρωπος, με βαθιά αφοσίωση στον οίκο Του. Στον ανιδιοτελή κ. Αλεξάκη, που αφιέρωσε και εξακολουθεί να αφιερώνει όλες του τις δυνάμεις στην πρόοδο του Αγίου Νικολάου, δεν έχουμε άλλωστε τίποτε άλλο να προσφέρουμε παρά τη διαβεβαίωση της αγάπης, της εκτίμησης και της ευγνωμοσύνης μας» (ΑΝΑΤΟΛΗ, 22.5.1962).
- Υπάρχουν ήδη οριοθετημένα μονοπάτια, τα οποία θα μπορούσαν να διαμορφωθούν κατάλληλα. Ας ξεκινήσουμε με μία ήπια παρέμβαση, χωρίς μεγάλες και χρονοβόρες μελέτες. Και πρώτα από όλα ας γίνει μία οριοθέτηση του χώρου γιατί, από ό,τι φαίνεται, τα τελευταία χρόνια, έχει… μικρύνει.
- Ένα ωραιότατο πευκόδασος, που πάντα με συγκινεί γιατί έχουν σχέση με τον παππού Μανώλη Σακαδάκη από την Ρουκάκα (Χρυσοπηγή) Σητείας, που παντρεύτηκε (το 1920) την γιαγιά Κατίνα από την Σφάκα και αποφάσισαν να ζήσουν στον μικρό τότε Άγιο Νικόλαο. Η γιαγιά ήθελε την Σητεία, αλλά ο παππούς, πάντα ανήσυχος, ήθελε τον Άγιο Νικόλαο. Φαντάζομαι ότι έβλεπε το μέλλον αυτής της πόλης.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ
