Στο τέλος Νοεμβρίου, εκατομμύρια πολίτες θα δουν στην πράξη τι σημαίνει να επιστρέφει η πρόοδος της οικονομίας πίσω στην κοινωνία, είπε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, τοποθετούμενος στην ολομέλεια της Βουλής επί του νομοσχεδίου με τίτλο «Ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος, της αποταμίευσης και των επενδύσεων, φορολογικές, μισθολογικές, συνταξιοδοτικές διατάξεις και λοιπές διατάξεις κοινωνικής πολιτικής».
«2,2 εκατομμύρια συνταξιούχοι και συμπολίτες μας από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες θα λάβουν την αυξημένη ετήσια ενίσχυση των 400 ευρώ. Οι δικαιούχοι είναι 270.000 περισσότεροι από πέρυσι. Σχεδόν ένα εκατομμύριο ενοικιαστές, 70.000 περισσότεροι από πέρυσι, θα δουν επίσης στους λογαριασμούς τους την επιστροφή ενός μηνιαίου ενοικίου» ανέφερε ο κ. Πιερρακάκης και πρόσθεσε: «Στέκομαι, αρχικά, σε αυτές τις παρεμβάσεις γιατί αποτυπώνουν την κατεύθυνση της πολιτικής μας. Στηρίζουν απευθείας τα νοικοκυριά και δίνουν μια συγκεκριμένη απάντηση στις πιέσεις της ακρίβειας».
Αυτό που συζητούμε σήμερα, αντικειμενικά, είναι ένα από τα μεγαλύτερα πακέτα οικονομικών μέτρων που έχουν ανακοινωθεί από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Η δυνατότητα να προχωρούμε σε αυτές τις παρεμβάσεις κατακτήθηκε με επίμονη και συστηματική προσπάθεια. Από το 2019, η ελληνική οικονομία έχει αλλάξει πορεία. Και αυτή η πρόοδος έχει την υπογραφή συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων: των μεταρρυθμίσεων που ολοκληρώσαμε, της δημοσιονομικής αξιοπιστίας που αποκαταστήσαμε και της εμπιστοσύνης που κερδίσαμε ξανά, με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ανέφερε ο κ. Πιερρακάκης.
Όπως είπε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, «είμαι ο τελευταίος ο οποίος θα ισχυριστεί προφανώς ότι όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί. Στην ίδια κοινωνία ζούμε. Η ακρίβεια παραμένει μεγάλο πρόβλημα. Το στεγαστικό πιέζει. Οι μισθοί πρέπει να αυξηθούν κι άλλο.
Μια οικονομία μπορεί να πηγαίνει καλύτερα και οι πολίτες να αισθάνονται ότι η ζωή τους παραμένει δύσκολη. Αυτή την απόσταση οφείλουμε να γεφυρώσουμε. Κι αυτός είναι και ο προορισμός της οικονομικής μας πολιτικής.
Με παρεμβάσεις ύψους 2,2 δισεκατομμυρίων ευρώ για το 2027, προχωρούμε σε εκτεταμένες φορολογικές ελαφρύνσεις και σε μόνιμη ενίσχυση των εισοδημάτων. Από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους μέχρι τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αγρότες και τις επιχειρήσεις, οι αλλαγές αυτού του νομοσχεδίου αγγίζουν σχεδόν κάθε ελληνικό νοικοκυριό.
Και εδώ θέλω να απαντήσω σε ένα κρίσιμο ζήτημα.
Από πού προέρχονται αυτά τα 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ;
Θέτω το ερώτημα γιατί ακούω κατά καιρούς την κατηγορία ότι τα χρήματα αυτά προέρχονται από την υπερφορολόγηση των πολιτών. Και το λέω αυτό ξεκινώντας από την αντικειμενική παραδοχή ότι μιλάμε για μια κυβέρνηση που έχει μειώσει ή καταργήσει 92 φόρους και φορολογικές επιβαρύνσεις. Και που σήμερα φέρνει στη Βουλή ένα ακόμη μεγάλο πακέτο φορολογικών ελαφρύνσεων. Άρα, αυτό το επιχείρημα δεν αντέχει στη λογική.
Ας δούμε, λοιπόν, από πού δημιουργούνται οι πρόσθετοι πόροι, συγκεκριμένα.
Από την ανάπτυξη της οικονομίας, που κινείται με ρυθμούς τριπλάσιους από τον μέσο όρο της ευρωζώνης.
Από την αύξηση της απασχόλησης. Από τους περίπου 600.000 περισσότερους συμπολίτες μας που εργάζονται σε σχέση με το 2019, που αποκτούν εισόδημα, που καταναλώνουν και που συνεισφέρουν στα δημόσια έσοδα.
Και από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, που αποδίδει πλέον επίσης περίπου 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ πρόσθετων ετήσιων εσόδων».
Για πολλά χρόνια στην Ελλάδα υπήρχε μια βαθιά αδικία, επισήμανε ο κ. Πιερρακάκης: «Κάποιοι πλήρωναν για όλους και κάποιοι απέφευγαν τις υποχρεώσεις τους. Ο μισθωτός δεν μπορούσε να κρύψει τον μισθό του. Ο συνταξιούχος δεν μπορούσε να κρύψει τη σύνταξή του. Σήμερα, με τις ψηφιακές διασταυρώσεις και τους στοχευμένους ελέγχους, αλλάζουμε αυτή την πραγματικότητα.
Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής είναι μια μεγάλη μεταρρύθμιση φορολογικής δικαιοσύνης. Κάθε ευρώ που εισπράττει το κράτος από τη φοροδιαφυγή είναι ένα ευρώ το οποίο ΔΕΝ χρειάζεται να ζητήσει από τον συνεπή φορολογούμενο.
Και βεβαίως, η φορολογική δικαιοσύνη είναι μόνο μία πλευρά της προσπάθειάς μας να ελαφρύνουμε τα βάρη των πολιτών. Η άλλη είναι να μειώσουμε τις δαπάνες που πιέζουν καθημερινά τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Πρώτη όλων, η ενέργεια. Στο πακέτο των 2,2 δισεκατομμυρίων ευρώ περιλαμβάνονται και 400 εκατομμύρια ευρώ για την ενέργεια, με αξιοποίηση της ειδικής ρήτρας διαφυγής. Με τα έργα που θα υλοποιήσουμε, θέτουμε έναν συγκεκριμένο στόχο. Να μειώσουμε τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος έως και 30% μέσα στην επόμενη τριετία. Επενδύουμε σήμερα για να μειώσουμε το ενεργειακό κόστος των επόμενων χρόνων».
Σχολιάζοντας την κριτική της αντιπολίτευσης, ο κ. Πιερρακάκης είπε ότι «την πολιτική είναι εύκολο να υπόσχεσαι περισσότερα. Το δύσκολο είναι να μπορείς να τα κάνεις πράξη. Να μειώνεις φόρους χωρίς να δημιουργείς νέα ελλείμματα. Να αυξάνεις εισοδήματα χωρίς να υπονομεύεις τη σταθερότητα της οικονομίας. Να στηρίζεις την κοινωνία χωρίς δανεικά.
Και εδώ βρίσκεται μια θεμελιώδης διαφορά πολιτικής αντίληψης.
Είναι εξαιρετικά εύκολο να ανακοινώνεις παροχές όταν δεν χρειάζεται να εξηγήσεις αναλυτικά ποιος είναι εκείνος που θα τις πληρώσει. Είναι εύκολο να υπόσχεσαι περισσότερα όταν δεν αναλαμβάνεις την ευθύνη της επόμενης ημέρας.
Η πραγματική κοινωνική πολιτική, όμως, μετριέται από τη δυνατότητα να υλοποιείς όσα υπόσχεσαι και να τα διατηρείς. Γιατί τίποτα δεν υπονομεύει περισσότερο την εμπιστοσύνη των πολιτών από το να τους δίνεις σήμερα κάτι που αύριο θα αναγκαστείς να τους πάρεις πίσω. Σε ό,τι αφορά εμάς, ο δρόμος που έχουμε επιλέξει, είναι ο δρόμος της ευθύνης.
Και επειδή αυτή η πρόοδος προέρχεται από την προσπάθεια ολόκληρης της κοινωνίας, έχουμε την υποχρέωση να την αξιοποιούμε προς όφελός της».
Αναφορικά με το “ ποιους αφορά” αυτή η πολιτική, ο κ. Πιερρακάκης είπε:
«Αφορά τους συνταξιούχους, για τους οποίους αυξάνουμε τη μόνιμη ετήσια ενίσχυση από τα 300 στα 400 ευρώ και διευρύνουμε τους δικαιούχους, καταργώντας τα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια για τους συνταξιούχους άνω των 65 ετών. Την ενίσχυση λαμβάνουν επίσης δικαιούχοι συντάξεων χηρείας, άτομα με αναπηρία και ανασφάλιστοι υπερήλικες.
Αφορά τους εργαζομένους, καθώς από την 1η Απριλίου 2027 μειώνουμε περαιτέρω κατά μισή ποσοστιαία μονάδα τις ασφαλιστικές κρατήσεις, με ολόκληρο το όφελος να κατευθύνεται στις καθαρές αποδοχές τους.
Αφορά τους δημόσιους υπαλλήλους, καθώς από το 2027 θεσπίζουμε ξανά, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια, επίδομα Χριστουγέννων ύψους 500 ευρώ.
Και φυσικά και εδώ δεν θα ισχυριστώ ότι τα 500 ευρώ συνιστούν ένα ιδιαίτερα μεγάλο ποσό. Γνωρίζουμε πολύ καλά τις ανάγκες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο. Είναι, όμως, ένα πολύ ουσιαστικό βήμα αποκατάστασης, για τους εκπαιδευτικούς, τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους πυροσβέστες και όλους εκείνους που υπηρετούν καθημερινά τον πολίτη. Και κυρίως, είναι μια αρχή πάνω στην οποία θέλουμε να χτίσουμε όσο μεγαλώνουν οι δυνατότητες της οικονομίας και όπως έχουμε ήδη κάνει.
Το πακέτο των μέτρων που συζητάμε σήμερα αφορά κάθε ελληνική οικογένεια.
Μηδενίζουμε τον φόρο στα δύο πρώτα κλιμάκια εισοδήματος, μέχρι τις 20.000 ευρώ, για τους τρίτεκνους και τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, με τους προβλεπόμενους πάντα όρους. Το μέτρο αφορά σχεδόν 87.000 τρίτεκνους και 47.000 αγρότες. Και για να μιλήσουμε με αριθμούς: ένας τρίτεκνος μισθωτός με ετήσιο μικτό εισόδημα 30.000 ευρώ μπορεί να κερδίζει 1.800 ευρώ τον χρόνο. Ένας αγρότης με εισόδημα 20.000 ευρώ, 1.540 ευρώ τον χρόνο.
Παράλληλα, αυξάνουμε το επίδομα γέννησης για τις πολύτεκνες οικογένειες, φτάνοντας έως τα 6.500 ευρώ για το έκτο παιδί, με περαιτέρω προσαύξηση για κάθε επόμενο.
Γνωρίζουμε φυσικά, νομίζω ότι αυτό είναι αυτονόητο, ότι κανένα επίδομα δεν αρκεί από μόνο του για να αποφασίσει ένα ζευγάρι να αποκτήσει παιδί. Η Πολιτεία, όμως, οφείλει να περιορίζει τα οικονομικά εμπόδια και να προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια στις οικογένειες. Και εδώ, αυτό έρχεται και «πατάει» πάνω σε μια φορολογική μεταρρύθμιση η οποία ξεκίνησε πέρυσι, η οποία άλλαξε για πρώτη φορά στη χώρα τον τρόπο με τον οποίο φορολογούμε τους συμπολίτες μας, δηλαδή την οικογένεια, με βάση και το πόσα παιδιά έχει. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι το οποίο γενικά η ελληνική κοινωνία αγκάλιασε.
Ειδικότερα για τους ελεύθερους επαγγελματίες τόνισε ότι «προχωρούμε σε μια σημαντική αλλαγή φιλοσοφίας.
Για πολλά χρόνια, η σχέση του κράτους με τον ελεύθερο επαγγελματία χαρακτηριζόταν από μια γενικευμένη καχυποψία. Επειδή το κράτος δεν μπορούσε να ελέγξει αποτελεσματικά, κατέφευγε σε οριζόντιες παραδοχές, τεκμήρια. Σήμερα, η ψηφιοποίηση των συναλλαγών, το myDATA και η διασύνδεση των POS με τις ταμειακές μηχανές μας δίνουν νέες δυνατότητες, μάς επιτρέπουν να αξιοποιούμε πραγματικά δεδομένα.
Όσο καλύτερα μπορεί το κράτος να ελέγχει, τόσο λιγότερο χρειάζεται να υποθέτει. Και όσο αποτελεσματικότερα αντιμετωπίζει τη φοροδιαφυγή, τόσο περισσότερο οφείλει να επιβραβεύει τη συνέπεια.
Γι’ αυτό καταργούμε, για όσους πληρούν τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, τις προσαυξήσεις του ελάχιστου τεκμαρτού εισοδήματος πέρα από το ύψος του κατώτατου μισθού και των τριετιών. Τα κριτήρια συνέπειας – να πω εδώ – τα πληρούν οι εννέα στους δέκα ελεύθερους επαγγελματίες.
Μειώνουμε επίσης την προκαταβολή φόρου από το 55% στο 50% για τους ελεύθερους επαγγελματίες και σταδιακά από το 80% στο 50% για τις επιχειρήσεις. Προχωρούμε στην πλήρη κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα νομικά πρόσωπα έως το 2029 και ενισχύουμε τα κίνητρα για επενδύσεις, επιταχύνοντας τις αποσβέσεις μηχανολογικού εξοπλισμού.
Η διαρκής αύξηση των εισοδημάτων προϋποθέτει μια οικονομία η οποία κάνει το προφανές, παράγει περισσότερη αξία. Και αυτή η προσπάθεια πρέπει να φτάνει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας».
Ακολούθως, είπε ότι «επεκτείνουμε την απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ για κύριες κατοικίες σε μικρούς οικισμούς, με ειδική μέριμνα έως 2.200 κατοίκους για τη Δυτική Μακεδονία, αυτό θα επεκταθεί και για τις περιφερειακές ενότητες που εφάπτονται με τα χερσαία σύνορα της χώρας. Θεσπίζουμε επίσης ετήσιο κίνητρο 5.000 ευρώ για τους δικαιούχους μόνιμους κατοίκους και όσους εγκαθίστανται στον Δήμο Μεγίστης, με επιπλέον 1.000 ευρώ για κάθε ανήλικο εξαρτώμενο παιδί.
Στο στεγαστικό, παρατείνουμε τα φορολογικά κίνητρα για να επιστρέψουν περισσότερες κατοικίες στη μακροχρόνια μίσθωση και να αυξηθεί η προσφορά διαθέσιμων σπιτιών.
Προχωρούμε, επίσης, σε μια αλλαγή στη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας, κατά την κρίση μου, σημαντική.
Για πολλά χρόνια, το κράτος λειτουργούσε χωρίς να γνωρίζει με ακρίβεια ποιος κατέχει τι, ποια είναι η πραγματική χρήση κάθε ακινήτου και αν τα δηλωμένα στοιχεία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Ήταν στοιχεία διάσπαρτα σε διαφορετικά μητρώα, ανακρίβειες, αποκλίσεις και περιπτώσεις ακινήτων που δεν δηλώνονταν όπως έπρεπε.
Αυτή την κατάσταση ερχόμαστε να αλλάξουμε.
Με το νέο Μητρώο Ιδιοκτησίας και Διαχείρισης Ακινήτων, το ΜΙΔΑ, αποκτούμε για πρώτη φορά τη δυνατότητα να διασταυρώνουμε στοιχεία σε πραγματικό χρόνο και να εντοπίζουμε αποκλίσεις που μέχρι σήμερα περνούσαν σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητες».
Τελευταία ευκαιρία στους ιδιοκτήτες να διορθώσουν ανακρίβειες στα ακίνητά τους
«Και πριν από την εφαρμογή του» υπογράμμισε ο κ. Πιερρακάκης, «δίνουμε στους ιδιοκτήτες μια τελευταία ευκαιρία να δηλώσουν τα πραγματικά στοιχεία των ακινήτων τους και να διορθώσουν ανακρίβειες χωρίς πρόστιμα.
Να πω εδώ πάλι σε σχέση με τη νομοτεχνική που θα καταθέσουμε και θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος γιατί αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων. Για όσους είχαν δηλώσει τα ακίνητά τους αλλά υπήρχαν αποκλίσεις στα πραγματικά τετραγωνικά μέτρα, θα δοθεί η δυνατότητα να διορθώσουν τώρα τα στοιχεία τους χωρίς πρόστιμα για τις αποκλίσεις τους. Γιατί, όπως είπα, το κράτος δεν είχε για πολλά χρόνια τη δυνατότητα να διασταυρώσει αυτά τα στοιχεία.
Δεν μπορούμε, λοιπόν, να μεταφέρουμε σήμερα στους πολίτες το κόστος μιας αδυναμίας που είχε το ίδιο το Δημόσιο για δεκαετίες. Και μάλιστα σε μια περίοδο, το ξέρετε όλοι, που κάθε ευρώ μετράει για τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Υπάρχει όμως μια διαφορά, η οποία πρέπει να βρει την αντανάκλασή της στο σχέδιο νόμου και στον νόμο που θα ψηφίσουμε η οποία είναι η εξής: άλλο να δηλώσει κάποιος το ακίνητό του με λιγότερα τετραγωνικά και άλλο να έχει αποκρύψει πλήρως την ύπαρξή του.
Όσοι δεν είχαν δηλώσει, λοιπόν, καθόλου το ακίνητό τους, θα πληρώσουν τους φόρους που τους αναλογούν, γιατί δεν μπορεί ο συνεπής πολίτης να σηκώνει το βάρος εκείνου που δεν δήλωσε τίποτα. Θα εξαιρεθούν επίσης τραπεζικά ιδρύματα και διαχειριστές πιστώσεως συνολικά από το άρθρο και να πω εδώ ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία. Να δηλώσουν οι πολίτες τώρα τα στοιχεία της περιουσίας τους, το κράτος θα δώσει τη δυνατότητα να διορθωθούν τα λάθη του παρελθόντος, αλλά από εδώ και πέρα οι κανόνες θα είναι αυτοί, θα ισχύουν για όλους χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς άλλη περίοδο χάριτος, χωρίς αστερίσκους».
Ο Λογαριασμός Ανηλίκων δίνει ευκαιρίες και επιλογές στους νέους ανεξάρτητα από το εισόδημα των γονέων
Ο κ. Πιερρακάκης στάθηκε ακόμα «σε μια πρωτοβουλία η οποία νομίζω ότι μπορεί να αποτελέσει ουσιαστική τομή για το κράτος, συνολικότερα, και να διαρκέσει – εκ του σχεδιασμού του κιόλας – μέσα στον χρόνο:
Ατομικός Επενδυτικός Λογαριασμός Ανηλίκων, «κουμπαράς» για κάθε παιδί.
Άκουσα την κριτική ότι πρόκειται για ένα μέτρο που αφορά τους πλούσιους. Και θέλω να απαντήσω ευθέως.
Από πότε η δυνατότητα να αποκτήσει ένα παιδί δικό του κεφάλαιο πρέπει να αποτελεί προνόμιο των οικογενειών που έχουν ήδη περιουσία;
Μια εύπορη οικογένεια – το ξέρουμε όλοι – μπορεί ήδη να αποταμιεύει και να επενδύει για τα παιδιά της. Να χρηματοδοτήσει τις σπουδές τους, να στηρίξει τα πρώτα επαγγελματικά τους βήματα.
Το ερώτημα εδώ είναι τί γίνεται με τα παιδιά των οικογενειών που δεν έχουν αυτές τις δυνατότητες; Γιατί να αποδεχόμαστε ότι κάποιοι νέοι θα ξεκινούν τη ζωή τους με ένα οικονομικό κεφάλαιο και κάποιοι άλλοι από το μηδέν;
Αυτή την ανισότητα θέλουμε να περιορίσουμε. Στον πυρήνα της πολιτικής μας βρίσκεται η ισότητα των ευκαιριών.
Ο νέος λογαριασμός ανήκει αποκλειστικά στο παιδί. Τα χρήματα αποτελούν δική του περιουσία, προστατεύονται από κατάσχεση για χρέη των γονέων και δεν εντάσσονται στην πτωχευτική περιουσία τους. Στα δεκαοκτώ του χρόνια μπορεί να τα αξιοποιήσει ή να συνεχίσει να τα επενδύει.
Και η Πολιτεία θα συμμετέχει ενεργά.
Για κάθε ευρώ που κατατίθεται, θα προσθέτει άλλο ένα, μέχρι 1.200 ευρώ ετησίως. Χωρίς ελάχιστη εισφορά. Ακόμη και μια οικογένεια που αποταμιεύει 10 ευρώ τον μήνα θα βλέπει το κράτος να προσθέτει άλλα 10.
Στον λογαριασμό μπορεί να συνεισφέρει ο παππούς, η γιαγιά, ο νονός, ένας συγγενής, ακόμη και ένας εργοδότης. Αξιοποιούμε έτσι κάτι πολύ βαθιά ελληνικό. Την προσπάθεια της οικογένειας να προσφέρει στα παιδιά της πιο πολλά από όσα είχε η προηγούμενη γενιά.
Και σε αυτή την προσπάθεια προσθέτουμε τώρα και τη δύναμη της Πολιτείας.
Θέλω εδώ να είμαι σαφής.
Ο «κουμπαράς» δεν είναι μια ακόμη επιδοματική πολιτική. Για τη στήριξη των οικογενειών υπάρχουν ήδη το επίδομα γέννησης και το επίδομα παιδιού, το γνωστό Α21. Εδώ προχωρούμε σε μια αλλαγή φιλοσοφίας. Από την κάλυψη των αναγκών του σήμερα περνάμε και στη δημιουργία κεφαλαίου για τις ευκαιρίες του αύριο.
Με εποπτευόμενα επενδυτικά προϊόντα, φορολογικές απαλλαγές και τέσσερα επενδυτικά προφίλ, δημιουργούμε ένα οργανωμένο πλαίσιο μακροχρόνιας αποταμίευσης. Με τις μέγιστες καταβολές, σε δεκαοκτώ χρόνια το κεφάλαιο αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να υπερβεί τις 93.000 ευρώ, με βάση ένα ενδεικτικό σενάριο μέσης ετήσιας απόδοσης 7%, χωρίς εγγύηση αυτής της απόδοσης.
Αλλά η ουσία βρίσκεται πέρα από τους υπολογισμούς. Σκεφτείτε ένα παιδί που γεννιέται σήμερα. Θα ενηλικιωθεί το 2044. Κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι τότε η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του. Η ζωή αλλάζει, οι συνθήκες αλλάζουν, οι δυνατότητες αλλάζουν.
Εκείνο που θέλουμε είναι, όταν αυτό το παιδί φτάσει στα δεκαοκτώ του χρόνια, να έχει περισσότερες επιλογές. Για τις σπουδές του, για τη δουλειά του, για τη δική του αρχή στη ζωή. Να μην καθορίζει το μέλλον του αποκλειστικά το εισόδημα των γονιών του.
Ένα παιδί που γεννιέται σήμερα δεν γνωρίζει τίποτα για τις πολιτικές μας αντιπαραθέσεις. Δεν γνωρίζει ποιος κυβερνά και ποιος βρίσκεται στην Αντιπολίτευση. Δεν γνωρίζει τι σημαίνει δημόσιο χρέος ή πρωτογενές πλεόνασμα.
Σε δεκαοκτώ χρόνια, όμως, θα ζήσει με τις συνέπειες των αποφάσεων που παίρνουμε σήμερα.
Θα ζήσει σε μια χώρα που θα έχουμε διαμορφώσει εμείς. Με τις επιλογές μας, τις επιτυχίες μας, τις παραλείψεις μας και τα λάθη μας.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη της πολιτικής.
Να μπορεί κανείς να κοιτάξει την επόμενη γενιά στα μάτια και να πει ότι όσα κάναμε ήταν όλα αυτά που περνούσαν από το χέρι μας για να της δώσουμε μια καλύτερη αφετηρία.
Η αξία των αποφάσεών μας θα κριθεί από τη ζωή που θα μπορούν να κάνουν τα παιδιά μας. Από τις δυνατότητες που θα έχουν, από τα όνειρα που θα μπορούν να πραγματοποιήσουν, από τους δρόμους που θα είναι ανοιχτοί μπροστά τους.
Και αυτή θα είναι και η αντιστροφή της ιστορικής παρακαταθήκης που αφορούσε τη δική μας και τη δική μου γενιά η οποία πολύ απλά έλαβε τον λογαριασμό από την προηγούμενη. Αυτή είναι η φιλοδοξία μας. Αυτή είναι η ευθύνη μας.
Και αυτή είναι η πολιτική που υπηρετούμε με το νομοσχέδιο που σας καλούμε σήμερα να υπερψηφίσετε.
