Στην είσοδο της Κριτσάς, στο Κουτσουνάρι, μεταξύ της Παναγίας Κεράς και του χωριού, ένας αθάνατος έβγαλε το τεράστιο και μεγαλοπρεπές άνθος του.
Τα επιστημονικό όνομα του φυτού «αθάνατος» είναι αγαύη η αμερικάνικη, από την ομηρική λέξη αγαυός, που σημαίνει μεγαλοπρεπής. Το όνομά του δεν είναι τυχαίο. Ο αθάνατος ανθίζει μονάχα μία φορά, συνήθως έπειτα από 10 έως 20 χρόνια ζωής. Τότε, από το κέντρο του φυτού βγαίνει ένας τεράστιος ανθοφόρος βλαστός, ύψους μέχρι και 10 μέτρων, φορτωμένος με δεκάδες λουλούδια. Μετά την ανθοφορία, το μητρικό φυτό πεθαίνει… αλλά όχι πριν προλάβει να αφήσει πίσω του απογόνους, παραφυάδες που φυτρώνουν γύρω από τη βάση του. Είναι ένα φυτό που ανθίζει μια φορά, αλλά ζει για πάντα!
Πολλούς αθάνατους βλέπουμε κατά καιρούς στη Μαρίνα του Αγίου Νικολάου, κατά μήκος του Ξεροπόταμου, μεταξύ Αγίου Νικολάου και Λιμνών, αλλά και σε πολλά άλλα σημεία του Λασιθίου. Διάβασα ότι το βασικό συστατικό για την παραγωγή της τεκίλας, στο Μεξικό είναι ένα είδος «Αθάνατου», το Agavetequilana… και ότι συγγενές είδος με αυτό του Μεξικού είναι και οι δικοί μας αθάνατοι.
ΥΓ: Πολύ κοντά στον αθάνατο της Κριτσάς υπάρχει μια ωραιότατη παλιά πέτρινη βρύση με δυο γούρνες, «πνιγμένη» όμως μέσα σε βάτους και καλάμια. Πριν από 18 περίπου χρόνια, επί προεδρίας Μανώλη Πάγκαλου, είχε καθαριστεί το σημείο και εμφανίστηκε η μεγαλόπρεπη βρύση. Σήμερα δεν διακρίνεται καθόλου. Η ροή του νερού, έστω και λίγη, δεν σταματά ούτε το καλοκαίρι! Παλαιότερα είχα σχολιάσει: «Φαντάζομαι κάποιες ζεστές ημέρες του Ιούλη και του Αυγούστου, τους επισκέπτες μας να περπατούν δίπλα από τη βρύση και να δροσίζονται στα νερά της».
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ
