Περπάτησα στην περιοχή Νόμια του Αγίου Νικολάου, πάνω από το Γαργαδόρο και παρατηρούσα, -τι άλλο;- την ξερή ακόμα γη. Όμως καλή εντύπωση μου έκανε η διαπίστωση ότι όλοι οι καμένοι σκίνοι της περιοχής, από τη μεγάλη φωτιά του 2020, ξαναγεννιούνται. Από τη ρίζα τους βλασταίνουν πολλά νέα υγιή βλαστάρια.
Ο περιφερειακός δρόμος του Αγίου Νικολάου, από το Γαργαδόρο μέχρι την εκκλησία της Ευαγγελίστριας και το Αμμούδι (οδός Καμάρας και οδός Μίνωος), είναι γεμάτος, δεξιά και αριστερά, από σκίνους (Pistacialentiscus). Όλοι είναι σε θαυμάσια κατάσταση, χωρίς οποιαδήποτε επίδραση στο φύλλωμά τους από την παρατεταμένη ξηρασία.
Ο σκίνος αγαπά όλα τα εδάφη («Περιοδικό Κ»). Αγαπά τις ηλιόλουστες θέσεις, προσφέρεται για παραθαλάσσιες φυτεύσεις και δεν εμφανίζει πρόβλημα στον καύσωνα και στην ανομβρία. Δεν χρειάζεται κλάδεμα, δεν προσβάλλεται από εχθρούς και ασθένειες.
Το ερώτημα λοιπόν είναι… γιατί δεν φυτεύομε, σε δημόσιους χώρους, περισσοτέρους σκίνους;… και το μυαλό μου πάει στην Πλατεία του Αγίου Νικολάου, που το πράσινό της είναι χειρότερο από ποτέ στο παρελθόν. Το λόγο έχει και πάλι ο νέος δήμαρχος!
Ο Μανόλης Πιτυκάκης στο «Γλωσσικό ιδίωμα της Ανατολικής Κρήτης» αναφέρει ότι ο σκίνος είναι άγριος θάμνος, αρκετού, ύψους που κάτω από το φλοιό του υπάρχει ρητινώδες υγρό. Τα φύλλα και ο φλοιός του έχουν στυπτικές ιδιότητες. Η λαϊκή ιατρική χρησιμοποιεί τα μεν τρυφερά βλαστάρια του σαν ένα από τα συστατικά φαρμάκου θεραπευτικού της διάρροιας των μικρών παιδιών (Δρήρος), τις δε ρίζες του για τη θεραπεία του «σκουλαμέντου» (=βλεννόρροιας). Την ονομασία του οφείλει προφανώς στην ομοιότητα και τη συγγένειά του ίσως προς τα αρχαίο σκίνον, το σημερινό μαστιχόδεντρο.
Στις Κυκλάδες φτιάχνουν παξιμάδια ζυμωμένα με σχινόκοκκο, τον μικρούτσικο καρπό του σχίνου δηλαδή. Οι ντόπιοι τον μαζεύουν αυτόν τον καιρό που μεστώνει και από σκουροκόκκινος βάφεται μαύρος.
Το τοπωνύμιο του οικισμού Σκινιάς του Πάνω Μεραμπέλλου είναι φυτονυμικό και λέγεται ότι πήρε το όνομά του από έναν μεγάλο σκίνο, αναφέρει ο Μανώλης Πιτυκάκης.
ΛΕΩΝ.Κ.
