Εισήγηση από την συντονιστική επιτροπή του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αγίου Νικολάου:
Καλησπέρα σε όλες, όλους και όλα!
Σουκραν Αλ γκαμιαα Αλ σσαμπαμπ Αλαντιν κανου Αλ μάαανα Αλ ιουμ.
Μιρμπρεμα Περ Τε γιθ χε γίντενι σοτ με νε
Σε μπαλ Αλ χερ Ορ Χους αμ ντιιτ
Καλώς ήρθατε στο πρώτο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αγίου Νικολάου Κρήτης. Εμείς, μια ομάδα απο τριάντα ανθρώπους κάθε ηλικίας και φύλου, το καθένα μας διαφορετικό και όλα μαζί με κοινό στόχο την εξάλειψη της περιθωριοποίησης, του ρατσισμού, της γκετοποίησης, του σεξισμού, της μισαλλοδοξίας και κάθε μορφής διάκρισης των ανθρώπων που ζουν ανάμεσά μας, σας ευχαριστούμε όλους, όλες και όλα για την αποψινη σας παρουσία και την αγκαλιά σε όλο αυτό που έχουμε δημιουργήσει!
Είναι η πρώτη φορά που διοργανώνεται κάτι παρόμοιο στην πόλη μας και είμαστε σίγουροι/ες ότι υπάρχουν πολλά που μπορούμε να βελτιώσουμε και να προσθέσουμε στα επόμενα που έρχονται.
Να πούμε ένα εγκάρδιο καλώς ήρθατε στους καλεσμένους μας, τον Μάριο Διονελλη, δημοσιογράφο από το Ηράκλειο, ο οποίος θα συντονίσει την αποψινή μας συζήτηση. Τον Δημήτρη Πλαβουκο, σκηνοθέτη, ηθοποιό και μέλος του συλλόγου πολιτισμού Παύλος Φύσσας Killah P, τον οποίο ευχαριστούμε για το ταξίδι του από την Αθήνα, όπως και τον Χρήστο Τοσουνίδη, το δεύτερο μέλος από τον σύλλογο που είναι και αυτός εδώ στον χώρο του φεστιβάλ. Κοντά μας έχουμε και την Εύη Μαλλιωτακη, μαμά παιδιών με νευροδιαφορετικοτητα, η οποία μας έρχεται από την Ιεράπετρα.
Στην συνέχεια περιμένουμε να πάρουν τον λόγο φίλες και φίλοι που έχουν να μοιραστούν τις δικές τους ιστορίες μαζί μας. Και με αυτόν τον τρόπο, να ευχηθούμε όλο και περισσότερα πλάσματα να παίρνουν το θάρρος και να μοιράζονται σε ασφαλείς χώρους και κοντά σε ασφαλή πλαίσια, όλα όσα μας πάνε παρακάτω. Όλα όσα μας κάνουν πιο ανθρώπινους και πιο ανοιχτούς στην ανθρωπινότητα όλων μας.
Θα ήθελα να ξεκινήσω με μία ιστορία. Ήταν ένα βράδυ θυμάμαι, όταν ελάχιστοι άνθρωποι, μαζευτήκαμε κάτω από το φως του φεγγαριού και συζητήσαμε μία ιδέα δύο μόλις ατόμων, για μια γιορτή φιλίας, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς, ενσωμάτωσης, μια βραδιά με μουσική, θέατρο, παιχνίδι και επικοινωνία. Αυτή η πληροφορία μοιράστηκε και σε άλλους ανθρώπους με παρόμοιες ανησυχίες και ευαισθησίες, την οποία αγκάλιασαν και την έκαναν δική τους. Έτσι φτάσαμε εδώ, σε αυτόν τον χώρο, στην άκρη αυτής της χώρας, να στήσουμε κάτι το οποίο πριν μερικά χρόνια φάνταζε αχρείαστο και εκτός ενδιαφερόντων αυτής της πόλης.
Κινητήρια δύναμη για όλο αυτό είναι τα μάτια, το μυαλό, η καρδιά και οι ψυχές των μικρών μας συνοδοιπόρων, των παιδιών. Αναλογιστήκαμε την ευθύνη, κοιτάζοντας τα μάτια τους, μία ευθύνη βαριά, για τον κόσμο στον οποίο θέλουμε να τα μεγαλώσουμε και παράλληλα τι κόσμο θέλουμε να αφήσουμε για κληρονομιά. Έναν κόσμο που το παιδί κάνει την δουλειά του. Δηλαδή παίζει και γελά και όταν παίζει, παίζει ελεύθερο, μακριά από βομβαρδισμούς και πολέμους, μακριά από ναρκωτικά και βία. Και παίζει ελεύθερο όταν έχει παπούτσια να φορέσει και δεν ζει στην ανέχεια και την φτώχεια, όταν γύρω του υπάρχει φύση, οξυγόνο και ζωή και όχι μία δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα. Παίζει ελεύθερο, όταν ξέρει ότι δεν θα χρειαστεί να εγκαταλείψει τον γενέθλιο τόπο του.. Ας φανταστούμε έτσι τον κόσμο μας., χωρίς ξενιτιά, φόβο και προκαταλήψεις.
Όταν μπολιαζουμε ένα δέντρο ίσως να μην γευτούμε εμείς ποτέ τους καρπούς του. Να μπολιασουμε λοιπόν τις ψυχές των μικρών μας φίλων και οχι μόνο, με τις έννοιες που μας αντιπροσωπεύουν ώστε όταν τα παιδιά μας θα μεγαλώσουν και γίνουν ενήλικες σαν εμάς, να μάθουν να συζητούν, να επικοινωνούν τα συναισθήματα τους, να κοιτούν στα μάτια τον διπλανό τους χωρίς να τον κρίνουν. Να τον δέχονται όπως ακριβώς έρχεται! Να πετάξουμε τις πανοπλίες μας, να γνωριστούμε με μία ανοιχτοτητα που θα δίνει βάση στην καρδιά και τα συναισθήματα.
Συχνά ακούμε έννοιες όπως πατριαρχία, φασισμός, ρατσισμός, σεξισμός, γυναικοκτονιες, μπουλινγκ, πρόσφυγας, μετανάστης, δολοφονία, βία. Υπάρχει και ο ρατσισμός των ανεπτυγμένων χωρών εναντίον των χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου. Υπάρχει και ο ταξικός ρατσισμός, ή ο οικονομικός ρατσισμός. Έννοιες που χρειάζεται πολλές φορές να τις εξηγούμε και να τις συζητάμε ξανά και ξανά ώστε να μπορέσουν να χωρέσουν στο πεδίο της κατανόησης μας και να τις αναγνωρίζουμε στην καθημερινότητα τους.
Ο φασισμός και ο ναζισμός, οι δύο πιο εμφανείς μορφές του ρατσισμού, είναι η πιο αρνητική παρακαταθήκη που μας άφησε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος (μαζί βέβαια με εκατομμύρια νεκρούς). Είναι η ιδεολογία, όχι μόνο οι πράξεις, που δεν αποδέχεται το διαφορετικό και επιθυμεί να επικρατήσει με την βία και την μισαλλοδοξία. Πολλές κοινωνικές μειονότητες, παρόλο την πρόοδο που έχουμε επιτύχει τις τελευταίες δεκαετίες, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν την καταπίεση και την υποτίμηση.
Είναι σχεδόν νόμιμο να αποκαλείς τους πρόσφυγες λαθρομετανάστες, τους γκέι και τις λεσβίες ανώμαλες ψυχές και παρά φύση ανθρώπους, τους ανάπηρους ανθρώπους ως αντικείμενα. Να θυμηθούμε και την περίπτωση του δικού μας Αντώνη. Μια ενέργεια την οποία προσπάθησε να δικαιολογήσει στην κατάθεση του ο ύπαρχος του πλοίου, λέγοντας «Ένας παλαβός ήταν. Νόμιζα ότι ήταν μαύρος, Πακιστανός και δεν είχε εισιτήριο, γιατί καθόταν εκεί απ’ έξω και γύριζε γύρω-γύρω». Αυτά είπε αμέσως μετά τη δολοφονία του Αντώνη ο ύπαρχος σε διάλογο που είχε με τον πλοίαρχο. Επιβεβαίωσε δηλαδή όσα είχαμε καταλάβει εξαρχής, ότι το κίνητρο ήταν μισαναπηρικό, ρατσιστικό και ξενοφοβικό.
Με τον ίδιο ακραία παράλογο τρόπο, δικαιολογεί και ο δολοφόνος παλικαράς, την πράξη του ενάντια στην σύντροφό του…συνήθως ακούμε σαν πραγματικό επιχείρημα τον στίχο βγαλμένο από ζωή “την σκότωσα γιατι την αγαπούσα”. Είναι σχεδόν καθεστώς να συμπεριφέρονται οι περισσότεροι άντρες στις γυναίκες σαν να είναι κτήμα τους.
Τις τελευταίες ημέρες, το Ισραηλινό κράτος, και οι ηγεσίες των περισσότερων δυτικών κρατών, προσπαθούν να μας επιβάλουν την άποψη ότι ο λαός της Παλαιστίνης είναι κάτι λιγότερο από άνθρωποι. Όπως πριν μερικές δεκαετίες, οι Άγγλοι αποικιοκράτες θεωρούσαν τους Αβορίγινες, ως μέρος της πανίδας της Αυστραλίας.
Με αυτό τον τρόπο, επιχειρούν να νομιμοποιήσουν τις δολοφονίες και την εθνοκάθαρση που συντελούν.
Σταματήστε να μας σκοτώνετε.. γιατί σκοτώνετε τα παιδιά μας!! Ή θα μπορούσε να ειπωθεί κι έτσι.. Γιατί σκοτώνετε τα παιδιά μας; Οι ζωές ορισμένων ανθρώπων έχουν λιγότερη αξία;
Για εμάς καμία ζωή δεν μπαίνει στο ζυγι. Όλες οι ανθρώπινες οντότητες έχουν αξία. Και χρειάζεται να πάρουμε ξεκάθαρη θέση, να βγούμε να φωνάξουμε την αλήθεια, χωρίς φόβο, να φτιάξουμε γειτονιές που να αποτελούνται από διαφορετικούς ανθρώπους που θα σέβονται τις ανάγκες του συνανθρώπου, να σπάσουμε τα τείχη, να μιλήσουμε για όλο αυτό που γίνεται είτε πρόκειται για γυναικοκτονια, είτε για ρατσιστικό έγκλημα είτε για αστυνομική αυθαιρεσία.
Αυτός ο ρατσισμός χρειάζεται πολύ δουλειά για να ξεριζωθεί από τις ζωές μας.
Σήμερα, νιώθω ότι βάζουμε ένα λιθαράκι σε όλο αυτό.
Υπάρχουν όμως λέξεις όπως αγώνας, αντίσταση, ελευθερία, γη, αλληλεγγύη, ανθρωπιά, διαφορετικότητα, ενσωμάτωση, αξιοπρέπεια, ανιδιοτέλεια, συντροφικότητα, ενσυναίσθηση, πολιτισμός, τέχνη, παιδεία, ελεύθερη σεξουαλική προτίμηση, έννοιες που μας αντιπροσωπεύουν. Για να μπορούμε να λεγόμαστε άνθρωποι χρειάζεται να συστηθουμε ξανά, να βάλουμε αυτές τις λέξεις πάλι στην καθημερινότητα μας, να συναντηθούμε ξανά, ξανά και ξανά εδώ σε αυτήν την άκρη της γης, σε αυτά τα πεζούλια, όπως έλεγε και ο καπετάνιος, είμαστε εμείς αυτοί που θα αλλάξουμε τον κόσμο. Με επιμονή, υπομονή, συντροφικότητα και πάνω από όλα με αγάπη..να σπείρουμε την αγάπη..
Θα κλείσω αναφερόμενος σε δύο αποσπάσματα από τον Αντρέ Μπρετόν και τον Μάνο Χατζιδάκι. Και οι δύο μιλούν για την παιδεία.
Ο ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. Κείμενο που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του.
Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του. Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται και τιθασεύονται.
Ο Αντρέ Μπρετόν..
Τελικά, τι είναι παιδεία; Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ. Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά. Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο. Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας. Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουν με το θηρίο. Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη. Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό.
Για το ωραίο και τη σωτηρία του.
«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση»!!
Χαιρετώ σας! Καλή αντάμωση σε αυτά που έρχονται.
