Με θλίψη και συγκίνηση πληροφορήθηκα τον θάνατο του Μανόλη Παπαχατζάκη. Ένας σπουδαίος άνθρωπος, με τον οποίο είχα την εξαιρετική τιμή να συνεργαστώ για δυο χρόνια, το 1991 και 1992 στη Νομαρχία Λασιθίου, όταν εκείνος υπηρετούσε ως Νομάρχης και εγώ βρέθηκα δίπλα του ως Ειδικός Σύμβουλος της Νομαρχίας Λασιθίου.
Μοιραστήκαμε στιγμές βαθιά δημιουργικές, γεμάτες έμπνευση και σχέδια, αλλά και τις μεγάλες, αγωνίες που αναπόφευκτα γεννά η απαιτητική προσπάθεια μέσα από την αυτοδιοικητική δράση. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, η δική του ψυχραιμία και αποφασιστικότητα αποτελούσαν για όλους μας φάρο και στήριγμα.
Ο Μανόλης Παπαχατζάκης, αν και υπήρξε ένας από τους τελευταίους νομάρχες με κρατική εξουσία, λειτούργησε με απόλυτο σεβασμό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους ανθρώπους που την υπηρετούσαν, οργώνοντας από άκρη σε άκρη το Λασίθι, αποδεικνύοντας ότι το λασιθιώτικο DNA στο αίμα του κατίσχυε της σχέσης του με το υπερφίαλο Ηράκλειο.
Υπήρξε ένα χαρισματικό πρόσωπο, με πολιτικό ταλέντο. Το απέδειξε δρώντας και δημιουργώντας μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, πιστεύοντας βαθιά στο διάλογο και τη σύνθεση απόψεων. Κατάφερε σε μια εποχή που τα πολιτικά πάθη ήταν σε ένταση, να υπερβεί τη φθορά του μικροκομματισμού και να δώσει μια σημαντική ώθηση στα θέματα που αφορούσαν το Λασίθι. Ήξερε αριστοτεχνικά να συγκεράσει το συναίσθημα με τον πραγματισμό της πολιτικής πράξης. Ήξερε να γοητεύει τον συνομιλητή του, ακόμη και αν ήταν πολιτικά αντίθετος, σε έναν νομό που εκλήθη ως νομάρχης μια πολυτάραχη πολιτικά περίοδο, με σαφή πολιτική και κομματική προέλευση, να διοικήσει τον «πράσινο νομό», που ήταν τότε ακόμη ο Ν. Λασιθίου. Όμως, όπου, όποτε και με όποιον χρειάστηκε, συγκρούστηκε, όχι από προσωπική ματαιοδοξία, αλλά για το συμφέρον και το όφελος του νομού. Δεν είναι τυχαίο ότι άφησε άριστες εντυπώσεις συνδεόμενος και με σημαντικές παρεμβάσεις και έργα που υλοποιήθηκαν επί νομαρχίας του.
Ο Μανόλης κατάφερνε να συνδυάσει μια προσωπικότητα εξαιρετικά δημιουργική, ανήσυχη και αποτελεσματική. Δεν υπήρξε απλώς ένας συνοδοιπόρος, αλλά ένας άνθρωπος που άνοιγε δρόμους. Η προσφορά του αφήνει ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα. Εργάστηκε ακούραστα, με απόλυτη ανιδιοτέλεια, καθαρότητα και βαθιά πίστη στις δυνατότητες των συντοπιτών μας, βάζοντας πάντα το κοινό καλό πάνω από όλα.
Για όλους εμάς που συμπορευτήκαμε μαζί του, η απουσία του είναι απώλεια. Μας κληροδοτεί όμως μια σπουδαία παρακαταθήκη έργου, δράσης, ήθους και αξιοπρέπειας που έχουμε χρέος να τιμήσουμε.
Εκφράζω τα πιο ειλικρινή και θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους οικείους και σε όλους τους δικούς του ανθρώπους.
Καλό σου ταξίδι, φίλε Μανόλη. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή μέσα από το έργο σου και η μορφή σου θα μας συντροφεύει πάντα με σεβασμό και απέραντη ευγνωμοσύνη.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΤΡΑΝΤΑΣ
