Το καλοκαίρι που η γη έδινε απλόχερα και τα φασόλια περίσσευαν, οι παλιές νοικοκυρές δεν άφηναν τίποτα να πάει χαμένο. Ήξεραν καλά πώς να κρατούν ένα κομμάτι της σοδειάς για τους μήνες που θα ακολουθούσαν.
Τα φασόλια καθαρίζονταν, τα περνούσαν ένα- ένα σε κλωστή και τα κρεμούσαν στον καλοκαιρινό ήλιο ή σε σκιερό μέρος, για να διατηρήσουν περισσότερα θρεπτικά στοιχεία και να στεγνώσουν φυσικά. Έτσι γίνονταν τα παστά ή λιαστά φασόλια, που μπορούσαν να διατηρηθούν για πολύ καιρό και να επιστρέψουν στο τραπέζι ακόμη και μέσα στον χειμώνα. Όταν ερχόταν η ώρα, τα έβραζαν για να ξαναμαλακώσουν και τα μαγείρευαν με ντομάτα, κρεμμύδι και μπόλικο καλό ελαιόλαδο. Ένα φαγητό απλό, λιτό και απίστευτα νόστιμο.
Γι’ αυτήν την ωραία παραδοσιακή συνταγή μας ενημέρωσε η Μαρία («Σκουτάρι»). Σε μια εποχή χωρίς καταψύκτες και σύγχρονα μέσα συντήρησης, οι άνθρωποι είχαν μάθει να αξιοποιούν ό,τι τους πρόσφερε η γη στην εποχή τους και, κυρίως, να μην πετούν τίποτα. Ο ήλιος και ο αέρας αρκούσαν για να διατηρηθεί η καλοκαιρινή σοδειά μέχρι τον χειμώνα.
ΛΕΩΝ.Κ.
