Αυτό το φαράγγι το γνώριζα, αλλά δεν είχα καταφέρει να το περπατήσω. Βρίσκεται κοντά στις Τάπες και έχει το παράξενο όνομα Ευγενού, την προέλευση του οποίου αγνοώ. Το φαράγγι αποτελεί τη συνέχεια του φαραγγιού της Κριτσάς και είναι λίγο μεγαλύτερο.
Πρόσφατα, αξιώθηκα να το διαβώ! Συχνά, μ’ αρέσει να λέω ότι μια ζωή δεν φτάνει για να ζήσει κανείς όλα αυτά τα ωραία… τουλάχιστον όσα βρίσκονται κοντά μας. Ξεκινήσαμε, μαζί με τον Παναγιώτη, από τις Τάπες και για 2.5 χιλιόμετρα ακολουθήσαμε χωματόδρομο. Προσπεράσαμε το σημείο από το οποίο ξεκινά το μονοπάτι για την πηγή Βόινα, που κάποτε ένωνε τις Τάπες με το οροπέδιο Καθαρό (Δάμακας) και μετά από πορεία 40 περίπου λεπτών, φτάσαμε στα όρια του Κυπαρισόδασους. Απ’ εδώ έγινε η είσοδός μας στο φαράγγι.
Υπάρχει πάντα μια ανησυχία όσον αφορά τη δυσκολία, όταν μία πορεία γίνεται για πρώτη φορά. Προσωπικά ήμουν πολύ ενθουσιασμένος γιατί ήταν μια νέα εμπειρία. Μας πήρε περίπου 2:30 ώρες να το κατέβουμε και δεν μπορώ να πω ότι είχε ιδιαίτερη δυσκολία. Είχε βέβαια σημεία που απαιτούσαν προσοχή, αλλά αυτό συμβαίνει σε όλες τις πεζοπορίες.
Οι εικόνες που αντικρίσαμε ήταν θαυμάσιες, απότομες πλαγιές, πολλά δένδρα, που οι ρίζες τους σπούσαν τα βράχια, πολλές πέτρες, λίγες κατσίκες, μέχρι και υποψία σπηλαίου με σταλακτίτες. Σε ορισμένα σημεία θύμιζε το γνωστό φαράγγι της Κριτσάς! Μου έκανε εντύπωση ότι, σε κάποιο σημείο, που υπάρχει ένα μικρό πλάτωμα, υπήρχαν τράφοι, ένδειξη καλλιεργειών…ποιος ξέρει πόσα πολλά χρόνια πριν!
Κάποια στιγμή φτάσαμε στο γνωστό σημείο, κάτω από τις Τάπες, επάνω στο μονοπάτι που οδηγεί στην Κριτσά. Εμείς κινηθήκαμε αριστερά από άλλο δυσδιάκριτο μονοπάτι ανεβήκαμε στις Τάπες. Εδώ είχαμε και τα… τυχερά μας! Μέσα στις Τάπες συναντήσαμε καζανέματα. Ο Δημήτρης Μπρόκος έβγαζε τη ρακή του! Βεβαίως δεν τον… προσβάλαμε, ήπιαμε μερικές. Η συνολική διαδρομή ήταν 6.5 περίπου χιλιόμετρα, η υψομετρική διαφορά περίπου 250 μέτρα. Οφείλουμε ένα ευχαριστώ στο Γιώργο Ανδρουλάκη (ΔΑΕΑΝ) γιατί πρώτος αυτός πέρασε το φαράγγι Ευγενού και το «έγραψε» (Wikilok).
ΛΕΩΝ.Κ.
