Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα, εξαιρετικά σοβαρή πληροφορία, η οποία δεν καταγράφηκε στα πρώτα ρεπορτάζ που κάναμε για το τροχαίο συμβάν, στο οποίο είχε εμπλακεί το ασθενοφόρο που μετέφερε δύο νεογνά από τον Άγιο Νικόλαο στο Βενιζέλειο. Τότε, τραυματίστηκε σοβαρά η αναισθησιολόγος Σοφία Παπαντωνάκη. Έπρεπε να περάσουν αρκετές μέρες για να μάθουμε από δημοσιογραφικές πληροφορίες που εκείνη την ώρα του τραυματισμού της, η Σοφία έκανε κρίσιμες προσπάθειες για να σώσει τη ζωή των παιδιών που ήταν στο ασθενοφόρο κι όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια ήταν καίριες.
Γιατί κατάφερε να κρατήσει στη ζωή δύο νεογέννητα αγγελούδια, παρότι η ίδια τραυματίστηκε σοβαρά και ζει σήμερα γιατί το Νοσοκομείο ήταν κοντά και η άμεση επέμβαση των γιατρών της έσωσε τη ζωή. Θα χρειαστεί ωστόσο αρκετά σημαντικό χρονικό διάστημα για να επανέλθει στη δουλειά της, βιώνοντας τη δική της δοκιμασία.
Η προσωπική αναμέτρηση με τον πόνο
Τα τελευταία δύο χρόνια στο Νοσοκομείο του Αγίου Νικολάου λειτουργεί Ιατρείο πόνου. Η Σοφία Παπαντωνάκη είναι πρωτεργάτης και υλοποίησε μαζί με τον Διευθυντή της ΜΕΘ Χάνι Μασούντ, ένα μεγάλης αξίας ιατρείο. Ο χρόνιος ή μεγάλης διάρκειας πόνος είναι μια πραγματικότητα αδυσώπητη, σκληρή και επώδυνη. Απασχολεί πολλούς ανθρώπους και συνήθως μένει χωρίς θεραπεία. Οι επιπτώσεις που έχει αυτή η συνθήκη στον ίδιο τον ασθενή αλλά την οικογένειά του είναι πολύ σοβαρές. Η αναισθησιολόγος επέλεξε να υπηρετήσει σε αυτό, γνωρίζοντας τη σημασία που έχει.
«Η αλήθεια είναι πως πάντα ήμουν ευαισθητοποιημένη στον πόνο και για αυτό επέλεξα το ιατρείο πόνου στη δουλειά μου, αλλά τώρα νιώθω παραπάνω το πρόβλημα. Είναι τραγικό να πονάει ο άνθρωπος, πραγματικά. Δεν είναι καθόλου απλό», λέει στη στήλη, κατά τη συζήτηση που είχαμε μετά το εξιτήριο από το Νοσοκομείο.
Πονάει αυτός που θεραπεύει τον πόνο
Η πρόσφατη περιπέτεια που πέρασε, την οδήγησε σε μια ιδιόμορφη θέση: Ως γιατρός που καλείται να μαλακώσει τον αφόρητο πόνο των άλλων βιώνει η ίδια τις συνέπειες του.
Το ερώτημα είναι πως μπορεί να το βιώσει ως προσωπική εμπειρία, ο άνθρωπος που είθισται να πρέπει να είναι απερίσπαστος και ψύχραιμος για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του που υποφέρουν;
Από την συζήτηση που κάνουμε δίνει την αίσθηση πως το βίωμα από τη δική της περιπέτεια, της προσφέρει μια βαθύτερη, ανθρώπινη εμπειρία, ίσως ένα ξεχωριστό χάρισμα, να μπορεί να κατανοεί ακόμα περισσότερο τα συναισθήματα και την κατάσταση που βρίσκονται οι ασθενείς που θα βρεθούν στο μέλλον ενώπιον της στο ιατρείο πόνου. «Ασφαλώς υπάρχουν βαθμίδες, αλλά ένας άνθρωπος που πονάει καθημερινά, δεν μπορεί να ζήσει ή να γευτεί ούτε μία στιγμή της ζωής του. Το κατανοώ ακόμα περισσότερο ως προσωπική εμπειρία. Ο άνθρωπος απαγορεύεται να πονάει», αναφέρει κατά τη συνομιλία μας. Είναι αλήθεια πως δείχνει και είναι δυνατή, ως χαρακτήρας και ως άνθρωπος που θα ξεπεράσει σύντομα τις συνέπειες των τραυματισμών.
Η αγάπη του κόσμου
Είναι αξιοσημείωτος ο τρόπος που εκφράζεται η ίδια για την αγάπη του κόσμου το χρονικό διάστημα που βρέθηκε στο Νοσοκομείο. Η ίδια κατάγεται και μένει στο Ηράκλειο, αλλά νιώθει περήφανη και δικαιωμένη για την επιλογή της να ζει και να εργάζεται στον Άγιο Νικόλαο. «Είμαι πολύ συγκινημένη με αυτό που έζησα. Αγάπησα αυτό το νομό πολύ και όταν κάποτε είχα τη δυνατότητα να φύγω, δεν το έκανα κι ήταν μια απόφαση που πήρα για τον κόσμο και σήμερα δεν το μετανιώνω», λέει συγκινημένη η Σοφία Παπαντωνάκη, σημειώνοντας με μεγάλη βεβαιότητα πως έκανε την ορθότερη επιλογή.
Μαζί τις ευχές όλων μας για γρήγορη ανάρρωση κι επιστροφή στα καθήκοντά της, έχω την αίσθηση πως ως τοπική κοινωνία οφείλουμε να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας, γιατί ως γιατρός σε μια κρίσιμη περίοδο, το μήνυμα που στέλνει τιμά και αναδεικνύει τον τόπο, τους ανθρώπους του και το ίδιο το Νοσοκομείο.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΤΣΑΛΑΚΗΣ
