Ο Βασίλης Χατζηδάκης ανάρτησε το παρακάτω κείμενο στο fb για την παραλία του Γαργαδόρου:
Αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που έχασες… όπως λέει κι ο ποιητής.
Ολοένα και περισσότεροι Αγιονικολιώτες (που αρχικά ήταν δύσπιστοι στις ενστάσεις μας για την αναγκαιότητα, την λειτουργικότητα, την ασφάλεια και την ποιότητα κατασκευής του έργου), αναγνωρίζουν σήμερα πόσο δίκιο είχαμε. Αναγνωρίζουν ότι όλο το επιτελείο δήθεν εμπειρογνωμόνων που υπερασπιζόταν την άποψη της νομιμότητας (που ούτε κι αυτή υπήρχε-ας μην τα ξαναλέμε), έβαλαν το χεράκι τους για την καταστροφή της τελευταίας ελεύθερης κι αυθεντικής παραλίας της πόλης.
Η παραλία απλά δεν κολυμπιέται…
Όποιος έχει αντίρρηση ας πάει από κει.
Άθλια αισθητικά λες κι είναι τοπίο λατομείου, δύσβατη με άγριο χοντρό χαλίκι και επικίνδυνη ειδικά εκεί που φτιάχτηκε ο λεγόμενος ύφαλος-αναβαθμός στον οποίο υπάρχουν φύρδην-μίγδην μετακινούμενοι μικροί βράχοι πότε σε βάθος ενός μέτρου, πότε μισού, που κινδυνεύεις να γλιστρήσεις ή να σφηνώσεις και να τραυματίσεις τα πόδια σου.
Πραγματικά ο ξενοδόχος κατασκευαστής ξεπέρασε και τους χειρότερους εφιάλτες μας. Για να μην πούμε τι υπήρχε στη μελέτη και τι τελικά κατασκευάστηκε. Για να μην πούμε ότι με 6 μποφόρ ο αναβαθμός δημιουργεί μετακίνηση χαλικιών που δημιουργούν λοφίσκους ενός μέτρου στη παραλία. Για να μην πούμε ότι η συμπαγής πατημένη άμμος στην αρχή της παραλίας ούτε για παιχνίδι προσφέρεται αφού είναι συμπαγής σαν μπετόν.
Η παραλία 2 στρεμμάτων, σήμερα (που ήταν μέρα ηλιόλουστη), είχε 2-3 λουόμενους που έβριζαν την ώρα και τη στιγμή που μπήκαν εκεί για κολύμπι αφού για να εξέλθουν έπρεπε πρώτα να κάτσουν και να συρθούν προς τα πάνω.
Αντίθετα ο απόμερος μικρός κολπίσκος ακριβώς πίσω από την καφετέρια βότσαλο είχε τουλάχιστον 30-40 λουόμενους.
Το παρακάτω βίντεο αποτελεί μνημείο για ότι είχαμε σαν πόλη, σαν κοινωνία και το χάσαμε. Δυστυχώς έγινε στη δικιά μας βάρδια. Στη δικιά μας γενιά. Και αυτό με γεμίζει με τύψεις και στεναχώρια.
